วีรินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องทำงานของกรธัช มือกำซองจดหมายสีน้ำตาลแน่นจนกระดาษยับ
หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เสียงในหัวดังก้องซ้ำ ๆ
“ถามเขาสิ…ว่าทำไมนภาถึงพยายามฆ่าตัวตาย”
กรธัชหันมองเธอช้า ๆ ใบหน้าซีดเผือดเหมือนคนเพิ่งถูกตบหน้า
เขามองซองจดหมายในมือเธอ แล้วถอนหายใจยาว
“เธอได้รับเหมือนกันเหรอ” เสียงเขาหนักอึ้ง
วีรินทร์พยักหน้า ก้าวเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลงกลอน
เธอวางซองลงบนโต๊ะข้างซองของเขา แล้วถามเสียงสั่น
“กรธัช…บอกฉันมาเลยค่ะ ว่ามันจริงแค่ไหน”
กรธัชเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม
เขานิ่งอยู่นาน ก่อนจะหันกลับมา ดวงตาแดงก่ำ
“ส่วนใหญ่…มันบิดเบือน” เขาเริ่ม “แต่บางส่วน…มันจริง”
วีรินทร์รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เธอทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ
กรธัชเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ แล้วคุกเข่าลงข้างหน้าเธอ มือใหญ่จับมือเธอที่เย็นเฉียบ
“นภา…เคยพยายามฆ่าตัวตายจริง” เขาพู
