ทั้งคู่เดินไปที่แผนกด้วยกัน กรธัชจับมือวีรินทร์แน่นตลอดทาง ไม่สนใจสายตาของพยาบาลและแพทย์ประจำบ้านที่มองตามหลัง
มือของเขาเย็นเฉียบ แต่แรงบีบแน่นจนวีรินทร์รู้ว่าเขากำลังกลัว…กลัวมากกว่าที่เคยแสดงออกมา
เมื่อถึงเคาน์เตอร์พยาบาลเวร
พยาบาลสาวคนหนึ่งยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลขนาดใหญ่ให้กรธัชด้วยสีหน้าลังเล
“อาจารย์คะ…มีคนเอามาวางไว้ตั้งแต่บ่ายสาม ไม่มีชื่อผู้ส่งค่ะ”
กรธัชรับซองมาโดยไม่พูดอะไร มองดูด้านนอกสักพัก แล้วหันไปหาวีรินทร์
“ไปห้องทำงานฉัน” เขาพูดเสียงต่ำ
วีรินทร์พยักหน้า ทั้งคู่เดินตรงไปที่ห้องทำงานของกรธัชอีกครั้ง
คราวนี้กรธัชล็อกประตูแน่นหนา ก่อนจะวางซองลงบนโต๊ะ
ทั้งคู่ยืนมองซองนั้นนิ่ง ๆ ราวกับมันเป็นระเบิดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
“เปิดด้วยกันนะคะ” วีรินทร์พูดเสียงสั่น
กรธัชพยักหน้า แล้วฉีกซองออกช้า ๆ
ข้างในมีเอกสารหลายแผ่น รูปถ่ายเก่า ๆ ที่เคยเห็นในซองแรก และ…คลิปวิดีโอ USB
