หลังจากเหตุการณ์ในบันไดฉุกเฉิน วีรินทร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดึงเข้าสู่หลุมดำที่ชื่อกรธัช
เธอพยายามหลีกเลี่ยงเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในโรงพยาบาล แต่ทุกครั้งที่คิดว่าจะตัดขาด ความรู้สึกบางอย่างในอกก็ทำให้เธอชะงัก
ค่ำวันนั้น วีรินทร์กลับถึงคอนโดด้วยความเหนื่อยล้า เธอเปิดประตูเข้าไป แล้วพบว่าห้องมืดสนิท
แต่กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูกทันที
กรธัชยืนอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น แสงจากไฟถนนนอกหน้าต่างสาดส่องลงมาบนใบหน้าคมเข้มของเขา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำแขนพับ กางเกงยีนส์สีเข้ม มือกอดอก มองเธอด้วยสายตาที่ทั้งเย็นชาและร้อนแรงในเวลาเดียวกัน
วีรินทร์ชะงัก “นาย…อีกแล้วเหรอ”
กรไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาช้า ๆ จนยืนห่างจากเธอแค่ช่วงแขน
“วันนี้เธอหลบฉันทั้งวัน” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ “คิดว่าจะทำแบบนั้นได้นานแค่ไหน”
วีรินทร์ถอยหลังจนหลังชนประตู “ฉันแค่…อยากมีเวลาคิดอะไรบางอย่าง”
กรยกคิ้ว “
