เช้าวันรุ่งขึ้น
กรธัชกับวีรินทร์นั่งรถตู้ส่วนตัวมุ่งหน้าไปสนามบินดอนเมือง
ทั้งคู่เลือกเที่ยวบินเช้าเพื่อไปเชียงใหม่ให้เร็วที่สุด
บรรยากาศในรถเงียบ แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด
มันเป็นความเงียบของคนสองคนที่กำลังเตรียมใจเผชิญหน้ากับอดีตด้วยกัน
วีรินทร์นั่งข้างกรธัช มือของเธอถูกเขาจับไว้ตลอดทาง
เธอหันมองเขาเป็นระยะ ๆ เห็นรอยคล้ำใต้ตา เห็นกรามที่เกร็งแน่น
“นายนอนไม่หลับเหรอคะ” เธอถามเบา ๆ
กรธัชหันมามองเธอ แล้วบีบมือเธอเบา ๆ
“นอนได้แค่ชั่วโมงเดียว” เขาตอบ “คิดถึงสิ่งที่ต้องพูดกับนภา…และกลัวว่าถ้าฉันพูดแล้ว เธอจะเปลี่ยนใจ”
วีรินทร์ยกมือขึ้นลูบแก้มเขาเบา ๆ
“ฉันไม่เปลี่ยนใจหรอก” เธอพูดเสียงหนักแน่น “ไม่ว่านายจะเจออะไร ไม่ว่านภาจะพูดอะไร ฉันเลือกนายแล้ว”
กรธัชดึงเธอเข้ามากอดแน่นในรถ แล้วก้มลงจูบหน้าผากเธอยาวนาน
“ขอบคุณ…ที่ยังอยู่ตรงนี้”
เครื่องลงจอดเชียงใหม่ตอนสาย
ทั้งคู่เช่ารถขับเองไ
