EP.1 ตายด้าน
1050 Words
เคล้ง!
"แม่ง!" เสียงสบถหยาบคายดังขึ้นทันทีที่เจ้าของร่างสูงทิ้งท่อนเหล็กในมือหนาหายใจดังหืดหาด สายตาคมเข้มเพ่งเล็งไปที่คู่อริอย่างเอาเรื่อง ถ้าไม่ติดว่ามีเจ้าหน้าที่เข้ามาห้ามเสียก่อนป่านนี้คนที่นอนปากท่วมไปด้วยเลือดคงได้สิ้นใจตายก่อนเป็นแน่
โจอี้ ถูกรุ่นพี่ผลักอกกว้างออกไปจากที่เกิดเหตุโดยคิงหรือพี่ใหญ่จะเป็นฝ่ายรับหน้ากับเจ้าหน้าที่คุมขัง มือหนักๆออกแรงดันคนอารมณ์คลุ้มคลั่งพร้อมกับเสียงปรามแข็งกระด้าง
"ไอ้โจ! มึงออกไปก่อน" คิงเป็นฝ่ายออกไปรับหน้าในขณะที่โจอี้ถูกเพื่อนล็อกแขนทั้งสองข้างลากตัวไปอยู่ในมุมกักขังประจำที่
"ไอ้คิง! สร้างเรื่องอีกแล้วนะมึง" เจ้าหน้าที่ร่างกำยำผิวเข้มตวาดเสียงดุเข้ามา ใช้กระบองในมือชี้หน้าด่าให้หัวโจกที่มักสร้างความวุ่นวายในแดนขังอย่างคิงด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
"กูออกไปแม่งจะตบหัวเป็นรายตัวเลย" คิงเท้าเอวตอบกลับโดยไม่ได้เกรงกลัวว่าจะถูกทำร้าย เรือนจำก็เปรียบเสมือนบ้านหลังหนึ่งของเขา ไม่ใช่ว่าไปก่อเหตุร้ายแรงอะไรแต่รับจ้างเป็นแพะรับบาป อาสาสารภาพผิดให้พวกคนรวยเพื่อแลกกับเงินจำนวนหลายล้าน
พลั่ก!
"โอ้ย!" เขาเตะไปที่หน้าแข้งของไอซ์ นักโทษชายที่เพิ่งเข้ามาได้ไม่นานก็อ้างตัวว่ามีนายใหญ่คอยคุ้มกะลาหัว เที่ยวปากหมาพูดข่มนักโทษชายคนอื่นๆเป็นว่าเล่น จนมาสิ้นสุดที่โจอี้
"หลายรอบนะมึงอ่ะ กูเตือนแล้วอย่าไปยุ่งกับพวกเงียบๆอย่างไอ้โจ" คิงถ่มน้ำลายทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับไปยังที่พัก ซึ่งเป็นเขตที่เขาปกครองโดยมีลูกน้องนับร้อยชีวิต ส่วนนักโทษคนอื่นๆที่ชอบความสงบไม่อยากสุงสิง มีอยู่สองทางเลือกนั่นก็คือคอยรองมือรองเท้า และก้มหัวให้ หลบตาเพื่อจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในแดนขังนรกแห่งนี้
"สักตัวไหมไอ้โจ" เสียงอาวุธพูดขึ้นพร้อมกับส่งเม็ดยาสีส้มมาให้อย่างเปิดเผย ทำให้โจอี้ที่กำลังนั่งชันเข่าพิงหลังกับผนังห้องปรายตามองน้ำใจเพื่อน
เขาพ่นลมหายใจหนักๆกับสภาพแวดล้อมสุดแสนจะอึดอัด ในสถานที่แห่งนี้ปกคลุมไปด้วยความร้อน มนุษย์ผู้กระทำผิดแย่งพื้นที่กันหายใจเหมือนกับสัตว์เลี้ยงที่ต้องเบียดกันอยู่ในกรง
"ไม่ล่ะ ดูดไปก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้น" เจ้าของคำพูดลูบรอยฟกช้ำตรงข้อมือด้วยสายตานิ่ง
"เผื่ออยากปลดปล่อย วันนี้แม่งมีเด็กใหม่เข้ามา กูว่าจะต้อนรับด้วยการอัดถั่วดำสักหน่อย" อาวุธพูดขึ้นอย่างนึกสนุก เขาเองก็เคยเล็งโจอี้ตอนอีกฝ่ายเข้ามาในแดนขังวันแรก แต่ถูกโจอี้ต่อยหน้าด้วยหมัดหนักๆจนคอแทบหัก สุดท้ายก็ได้เป็นเพื่อนกันไปโดยปริยาย
โชคดีที่โจอี้ดันถูกชะตากับคิง ราชาแห่งเรือนจำผู้เปรียบเสมือนเจ้าของที่จึงเชื้อเชิญให้โจอี้มาอยู่แก๊งเดียวกันจะได้ไม่โดนรังแกจากนักโทษอีกกลุ่ม ช่างสักหนุ่มไม่มีตัวเลือกจึงจำต้องจับกลุ่มและอยู่เป็นพรรคพวก
"กูเอาด้วย แม่งขาวฉิบหาย หน้าตี๋ๆอีกด้วย" จอห์นพยักหน้าเห็นด้วย ไม่วายใช้ศอกสะกิดโจอี้ให้เปลี่ยนใจ พวกเขาไม่เคยเห็นเพื่อนต้อนรับน้องใหม่แบบนี้เลย ไม่สนับสนุนแต่ก็ไม่เคยห้ามปราม
"ตามสบาย กูปวดข้อมือ"
"มึงมีอารมณ์ทางเพศกับเขาไหมเนี่ย หรือตายด้านวะ"
"ตายด้าน" โจอี้ตอบกลับห้วนๆ มันน่าขยาดกับการกระทำของเหล่านักโทษที่ปฏิบัติกันในสถานที่รวมพลคนชาติชั่ว แต่ก็มีอยู่บางกลุ่มที่เป็นแพะรับบาป และแพะรับจ้างบาปอย่างคิงหัวหน้าใหญ่
"กูได้ข่าวว่ามึงจะได้ออกจากเรือนจำแล้ว มาทีหลังกูทำไมได้ออกก่อนวะ"
"ไอ้วุธ ไอ้โจมันมีพวกคนรวยมาหาบ่อยๆ มึงลืมไปแล้วเหรอ อันที่จริงพวกนั้นน่ะยัดเงินจ่ายใต้โต๊ะให้ไอ้โจมันก็สามารถรอดได้ตั้งนานแล้ว ...จริงไหมวะ" จอห์นหันไปเอาคำตอบจากโจอี้
"ลืมสิ ไม่งั้นกูจะทำหน้าโง่ๆถามมันเหรอ" มีแต่เสียงของอาวุธที่ตอบกลับมา
"มึงทำหน้าโง่แล้วจริงๆดิ? กูนึกว่าหน้ามึงโง่อยู่แล้ว"
"โธ่ไอ้เวรจอห์น! หน้าพ่อมึงฉลาดมากสินะ"
"ว่าแต่ ถ้าไอ้โจมันออกไปแล้วใครจะสักลายให้ลูกน้องคนใหม่ล่ะ มันไม่มีใครสักสวยเท่ามันแล้วนะเว้ย"
"ออกจากคุกไปค่อยสัก พวกกูไปหามึงได้ไหมวะไอ้โจ"
"ได้ แต่อย่าเอานิสัยชั่วๆไปใช้กับคนของกูก็พอ" โจอี้อนุญาตแต่ก็ไม่วายตั้งเงื่อนไขเพื่อป้องกันการสูญเสีย อันที่จริงเพื่อนสองคนที่นั่งคุยกันอยู่นั้นไม่ได้ต้องโทษคดีข่มขืนผู้หญิงตามเป็นข่าวใหญ่ แต่รับจ้างเป็นผู้รับผิดแทนดาราดังที่มีเอี่ยวซื้อบริการสาวสวยในผับ แล้วเผอิญนึกสนุกชวนเพื่อนมาร่วมขืนใจฝ่ายหญิงจนสาวผู้เคราะห์ร้ายช็อกเกือบหัวใจวาย
หนึ่งในสมาชิกกลุ่มคึกคะนองเกิดกลับใจโทรเรียกกู้ภัยใกล้ๆให้มาช่วยเหลือเบื้องต้น โดยนำร่างปวกเปียกกึ่งเปลือยไปทิ้งไว้หน้าคอนโด แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกันกับพรรคพวก ปล่อยให้พ่อที่เป็นทหารชั้นผู้ใหญ่จัดการเรื่องทั้งหมด อาวุธกับจอห์นถึงได้มานั่งหายใจทิ้งไปวันๆในเรือนจำอย่างทุกวันนี้
"มึงก็รู้ว่าพวกกูเข้ามาเพราะอะไร" จอห์นเข้าไปพิงหลังนั่งอยู่ข้างโจอี้พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ คุณภาพชีวิตในสังคมทุกวันนี้มันอยู่ยาก การเป็นคนเลวจึงทำให้เขารู้สึกปลอดภัยยิ่งกว่าการเป็นคนดี
"พยายามจะอธิบายความบริสุทธิ์ตัวเองเพื่อชนะพวกคนรวย ก็เหมือนการกระทำที่สิ้นคิดนั่นแหละ" อาวุธเสริมขึ้น ในขณะที่โจอี้กดนิ้วหัวแม่มือลงบนรอยช้ำที่กำลังปวดร้าวไปถึงกระดูกตอกย้ำการกระทำสิ้นคิดของตัวเองซ้ำๆ
- Writer
