فارس نزل وهو مش عارف يروح فين ولا يعمل إيه بعد إلا قراااه .. ليه فى الوقت دا بالذات يحس إن الدنيا عبئ تقيل لازم يتحمله غصب عنه .. وليه وليه وليه .. ميت ألف ليه جووواه مش عايزا تهدى .. ويحى أختفى راح فين .. وازاى يطلع عنده الثروه دى كلها ويعيش فى خرابه ومش لاقى ياكل أسئله كتير هجمت عليه بتسحب طاقته واحده واحده .. الوقت بيمر وهو زى ماهو فى الشارع وفونه فى الفندق مانزلش بيه .. وعدلى قاعد قلقان عليه جدا كان متوقع رد فعله لكن مش بالشكل دا .. أتصل على المشفى بس مفيش رد ..
عدلى قاعد فى أوضه غير أوضة فارس وباصص لأكتر شخص فارس بيكرهو وبأستفسار : هانعمل إيه يا يحى إبنك خد فى وشه ونزل مارجعش
يحى بقلق : قولتلك يا عدلى أجل الوصيه شويه ماكنش لازم تكشفلو كل حاجه مره واحده .. حط وشه بين إيده .. ماكنش لازم دلوقت نطمن على أمه وكفايه همها وحملها إلا على كتفه دى أمه
عدلى : دا طلب صباح وإلا نسيت ولو فاكر
