DİLEM
“Pişş, pişşş.” İlk kez oğlumla bir yolculuğa çıkacaktık ve bu beni şimdiden geriyordu. Uçağa bindiğimizden beri emzirmeye devam ediyordum. Gökmen de arada dalıp memeyi bıraksa da beş dakika içinde yeniden yapışıyordu.
Emzirmeyi sevmiştim. O minik ağzını her oynattığında duygularım kabarıyor, o minik bedenini içime sokasım geliyordu. Fakat uçak yolculuğu zorlu oluyordu. Kollarım ağrımıştı.
Aslında Cengaver’in niyeti kırkımız çıktıktan sonra bir hafta daha kalmaktı ama doktor dikişlerin henüz tam iyileşmediğini söyleyerek kocamı hayal kırıklığına uğratmıştı. Cengaver’in o anki yüz ifadesini uzun bir süre unutamayacak gibiydim. Bana aldığı emzirme sutyeni ile eşdeğer bir ifade oluşmuştu yüzünde.
İstediğini alamayınca küsen çocuklar gibi akşam üzerine bilet bulmuş ve Urfa’ya gitmek
