Ilang minuto pa bago kami makabalik sa cottage. Humingi ako ng pasensya dahil hindi pa sila nagsisimulang kumain.
“Oh no, hija. It’s okay. Parte iyan ng pagbubuntis eh.” saad ni tita kaya napangiti ako at umupo sa upuan ko na katabi ni nanay.
“Anong pakiramdam mo? Maayos na ba?” marahang tanong ni nanay at hinawakan ang aking kamay.
“Ayos na nay. Naku, wag kang masyadong mag alala sa akin, mas lalo ka pang tatanda niyan!” Pagbibiro ko at sabay kaming natawa.
Napatingin ako sa menu at napangiti nang wala nang maamoy na ayaw ko.
“So, kelan ang kasal?” pasiunang tanong ni Lucas habang kumakain na kami.
“Ouch, mom!” napadaing siya nang kurutin siya ni tita.
“Hindi makapaghintay eh!” asik ni tita kaya natawa kami.
“I was just asking.” reklamo niya at ngumuso pa.
Naramdaman ko
