“เธออยู่นั่นจ้ะแม่ เดี๋ยวฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะแม่ อ้อ...เมียจ๋าเดี๋ยวผัวไปทำธุระส่วนตัวก่อนนะ”
เขาหันไปยักคิ้วส่งยิ้มทรงเสน่ห์ให้ครูสาว ก่อนจะเดินผ่านแม่ออกไปจากห้อง ส่วนคะนิ้งได้แต่มองและนึกถึงรอยยิ้มนั่นมันคุ้นๆ และหน้าตาของเขาอีก พอเช้ามาได้มองหน้าของเทพชัดๆ ก็คุ้นเหมือนกัน และก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อนึกได้แล้วว่าเขาคือใคร เขาคือผู้ชายที่ตามตื๊อถามชื่อเธอเมื่อปีที่แล้ว ถึงว่าล่ะ เขาถึงถามว่าจำเขาไม่ได้เหรอ
ลำดวนเห็นคุณครูแขกของบ้านเอาแต่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนมีความคิดอะไรในหัวจึงเดินเข้าไปในห้องแล้วย่อตัวนั่งลงบนฟูกนอนที่ยับยู่ยี่อยู่พร้อมมองสำรวจร่างเล็กก็ไม่บุบสลายอะไร เบาใจไปอีกเปลาะ เจ้าลูกชายตัวดีไม่ได้ทำอะไร มือเหี่ยวย่นยกขึ้นจับหัวไหล่เล็กเขย่าเรียกสติของอีกฝ่ายให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวทันที
“อ่ะ...อือ...คะ”
“คุณครูไม่เป็นอะไรนะจ๊ะ”
น้ำเสียงอ่อนโยนถามเด็กสาวตรงหน
