“ใช่ หนูบัว ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นแล้ว จนตอนนี้หนูคะนิ้งยังไม่ยอมออกจากห้องเลย ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน”
“งั้นแม่ไปนั่งพักเถอะจ้ะ เดี๋ยวหนูจะเรียกพี่คะนิ้งเองนะจ๊ะ” สาวท้องแก่เอ่ย
“แม่ฝากด้วยนะบัว แล้วนี่ไอ้ขวัญ ผัวของเราไปไหนล่ะ”
“ไอ้ขวัญไปทอดแหจ้ะแม่”
“อือ...แม่ฝากบัวด้วยนะลูก”
“จ้ะ แม่ลำดวน”
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
บัวเคาะเรียกคนข้างในอีกครั้งเมื่อเหลือตัวคนเดียวที่หน้าห้อง
“พี่คะนิ้งจ๋า บัวเองนะจ๊ะ เปิดประตูให้บัวหน่อยจ้า” หล่อนทั้งเคาะทั้งร้องเรียกบอกคนข้างในห้อง
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
มือน้อยทุบตีรัวๆ อีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ได้ผล เมื่อประตูห้องถูกแง้มเปิดออก
“ขอบัวเข้าไปข้างในได้ไหมจ๊ะพี่คะนิ้ง” พอประตูแง้มเปิดออก หล่อนก็ขออนุญาตเจ้าของห้องทันที
“อือ...เข้ามาสิ” คะนิ้งยอมให้หญิงสาวท้องโตตรงหน้าเข้าห้อง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่ยอมตอบหรือพูดอะไรเลยตอนที่แม่ลำดวนเคาะเรียก
พอเข้ามานั่งบนฟูกนอนเ
