อีบัวกับไอ้ขวัญ :6
1647 Words
“ก็มันจริงนี้แม่ มันรู้เต็มอกว่าฉันรักอีบัว แต่มันก็ยังให้พ่อกับแม่ไปขออีบัวให้”
“ขวัญโตแล้วนะไม่ใช่เด็กๆ จะอยากได้อะไรต้องได้เหมือนตอนเด็กไม่ได้แล้ว ตอนนี้ขวัญโตแล้วและหนูบัวก็เลือกพี่เราไม่ได้เลือกเรา อีกอย่างนิสัยแบบขวัญผู้หญิงที่ไหนจะเอา ขวัญควรดูตัวเองบ้าง แล้วอย่าให้แม่รู้อีกว่าต่อยพี่อีก ถ้ามีครั้งที่สองแม่เล่นงานขวัญแน่”
“ใช่สิ ขวัญมันลูกไม่ดี ขวัญมันลูกเลวของแม่กับพ่อ” พูดจบขวัญก็เดินกระทืบเท้าลงเรือนไป
“ดูสิพี่ชัด ดูลูกพี่สิ” ลำดวนหันมาเอ่ยกับสามีด้วยความเหลือทนกับลูกชายคนเล็ก
“ก็ลูกแม่ลำดวนนั่นแหละ เทพอย่าสนใจคำน้องเลยนะลูก ปล่อยมันบ้าไป ถ้ามันต่อยอีกก็จัดมันเลยอย่ายืนเป็นเป้านิ่งให้มันได้ใจ”
“จ้ะพ่อ”
“เทพ แม่อนุญาตให้เทพต่อยสั่งสอนหรือทำยังไงก็ได้กับน้อง ขอให้โตเป็นผู้เป็นคนกว่านี้ ไม่ใช่อะไรแบบนี้ แม่ละเหลือทนจริงๆ แล้วมีอะไรบอกแม่ไม่ใช่โกหกแบบนี้อีก โดนน้องต่อยก็บอกว่าโดนต่อย อย่าโกหกอีก เทพลูกแม่เหมือนกันแม่รักเทพไม่แพ้ขวัญเลยรู้ไหม แม่รักลูกของแม่เท่ากัน ที่ผ่านมาการแสดงออกของแม่อาจทำให้เทพเข้าใจผิดคิดว่าแม่รักน้องมากกว่า แต่ไม่เลยแม่รักลูกทั้งสองเท่ากันนะลูก” พูดพร้อมกับอ้าแขนกว้างออกให้ลูกชายเคลื่อนตัวเข้ามาสวมกอดตัวเอง และเทพก็เคลื่อนตัวไปสวมกอดคนเป็นแม่
“ฉันยอมรับที่ผ่านมามีน้อยใจแม่บ้าง เพราะคิดว่าแม่รักแต่ขวัญไม่รักฉัน” เทพบอกความจริงที่เข้าใจและคิดมาตลอด
“ลูกแม่ จำไว้แม่รักลูกทั้งสองคนเท่ากันไม่มีรักใครมากหรือน้อยกว่ากันเลยรู้ไหม”
“ใช่เทพ ไม่มีพ่อแม่คนไหนรักลูกไม่เท่ากันหรอกนะ ลูกไปอาบน้ำนอนเถอะ ออฤกษ์แต่งงานของลูกกับหนูบัว พระท่านบอกว่าฤกษ์ดีต้นเดือนหน้า ถ้าแต่งงานแล้วมีลูกเลยจะดีมาก” ผู้ใหญ่ชัดบอกข่าวดีให้ลูกชาย
“จริงเหรอพ่อ”
“จริงสิลูก” ลำดวนเป็นคนตอบแทน
“งั้นฉันไปบอกบัวก่อนนะจ๊ะ” ผละจากอกของแม่ด้วยความดีใจ
“พรุ่งนี้ก็ได้ลูก วันนี้ให้หนูบัวพักผ่อนเถอะเห็นว่าไม่สบายอยู่ด้วย”
“ครับพ่อ งั้นฉันขอตัวไปอาบน้ำนอนแต่หัวค่ำก่อนนะ จะได้เช้าเร็วๆ” แล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินจากไปทันที ทิ้งให้แม่และพ่อนั้นยิ้มขำตามหลัง
“ดูลูกชายพี่สิพี่ชัด”
“ลูกแม่ลำดวนด้วย ทำไมนะ ทำไมไอ้ขวัญของเราไม่ได้ครึ่งคนเป็นพี่เลย”
“รายนั้นตัวร้ายเลยล่ะพี่ เนี่ยฉันเดาไอ้ลูกคนนี้ไม่ออกเลยว่าจะก่อเรื่องอะไรไหมถ้ารู้ฤกษ์แต่งงานของพ่อเทพและหนูบัว”
ส่วนคนที่ตกเป็นบทสนทนาของพ่อกับแม่นั้นเดินลงจากเรือนมาทิ้งตัวนอนใต้ถุนบ้านและได้ยินคำพูดของคนบนเรือนทุกคำชัดเจน เขาขบกรามแน่นจนสันกรามปูนโปน สองมือเองก็กำเกร็งแน่นข้างลำตัวพร้อมพึมพำกับตัวเอง
“เดือนหน้างั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก อีบัวเป็นเมียกู” ยิ้มเหี้ยมเกรี้ยมแล้วลุกขึ้นเดินลัดเลาะไปทางหลังบ้านเพื่อทำเหมือนคืนที่ผ่านมา
ขวัญปีนห้องของบัวทางเดิม เข้ามาในห้องก็เห็นแต่ความมืดแล้วกวาดสายตาที่ปรับการมองเห็นให้คุ้นชินไปกับความมืดแล้วก็เม้มปากแน่นเมื่อไร้เงาและร่างของบัวบนฟูกนอน ไม่ว่าจะมุมไหนของห้องคับแคบก็ไม่เจอหล่อน
“อย่าคิดว่าจะหนีกูได้อีบัว” พึมพำกับตัวเองเมื่อวันนี้บัวไม่ได้อยู่ในห้องนอน ขวัญจึงปีนกลับออกไปทางเดิมพร้อมสอดส่องดูรอบๆ บ้านด้วยกลัวว่าใครจะมาเห็นตนเอง เมื่อปลอดคนแล้วเขาจึงเดินเร็วๆ กลับบ้านของตัวเองทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บัวมาขอนอนกับพ่อและแม่ที่อยู่อีกปีกของเรือนของตัวเอง ตอนแรกแม่กับพ่อก็ไม่ยอมแต่พอบอกว่ากลัวตอนดึกไข้ขึ้นเลยอยากมาให้ท่านทั้งสองดูแล และดีเวลากลางคืนไฟของตะเกียงไม่ได้สว่างมากนักเลยทำให้ไม่เห็นผิวกายสาวที่มีรอยขบเม้มของขวัญอยู่
“ถ้าไม่ไหวบอกแม่นะบัว เดี๋ยวแม่ไปให้พ่อเทพพาไปหาหมอในเมือง”
ตองถามลูกสาวที่นอนข้างๆ ตัวเอง ส่วนสามีนั้นได้หลับไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว และตอนนี้มีเพียงเสียงกรนที่ดังลอดออกมาให้ได้ยิน
“บัวดีขึ้นมากแล้วจ้ะแม่ บัวนอนพักอีกคืนก็หายจ้ะ”
“อือ ดีแล้วลูก แล้วเนี่ยกินยารึยังลูก ตอนเย็นก็ไม่เห็นออกมากินข้าวกินปลาพร้อมพ่อกับแม่ แล้วเนี่ยไม่หิวเหรอลูก”
“บัวกินก่อนจะมาขอนอนกับแม่และพ่อแล้วจ้ะ”
“แล้วยาล่ะบัว ยาที่พ่อเทพซื้อมาให้จากในเมือง แม่เอาแขวนไว้หน้าห้องลูกเห็นรึเปล่าตอนหัวค่ำ”
“เห็นจ้ะแม่ และบัวก็กินเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปขอบคุณพี่เทพ”
“นอนกันเถอะลูก แม่จะดับไฟตะเกียงแล้ว”
“จ้ะแม่” บัวดึงรั้งผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคอแล้วหลับตาลงพร้อมกับแสงตะเกียงถูกเป่าดับ แล้วแม่ของเธอก็ล้มตัวลงนอน เพียงเวลาไม่นานเสียงลมหายใจของท่านก็ดังสม่ำเสมอ จะเหลือก็แต่หล่อนที่นอนไม่หลับเพราะในหัวมีแต่เรื่องของตัวเองและขวัญแทรกซึมเข้ามาให้ขบคิดจนต้องขยับพลิกตัวไปมา
ตอนนี้ร่องรอยที่ขวัญฝากไว้บนร่างกายได้ลบเลือนหายไปหมดแล้ว จะเหลือแค่บางที่และมันก็อยู่ลับตาคน บัวก็ใช้ชีวิตปกติ ไปไหนมาไหนกับเทพว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเอง ตอนที่รู้ว่าฤกษ์ดีเดือนหน้าเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เธอดีใจมากที่จะได้แต่งงานกับคนที่รัก แต่เมื่อคิดถึงความสัมพันธ์ของตัวเองและคำพูดของขวัญเมื่อวันก่อนแล้วก็ต้องหน้าซีดขึ้นมา
“เป็นอะไรบัว”
เทพเห็นหน้าของคนที่นั่งเรือออกมาเก็บสายบัวกับตัวเองเศร้าสลดไปโดยไร้สาเหตุ ทั้งๆ ก่อนหน้านี้ยิ้มแย้มอยู่เลย
“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะพี่”
“พี่ก็นึกว่าบัวจะไม่สบายอีก งั้นเรากลับเข้าฝั่งกันเถอะ เท่านี้คงพอทำแกงสายบัวตอนเย็นแล้ว” เทพเอ่ย
“จ้ะพี่เทพ” บัวหยิบสายบัวที่วางกองคั่นกลางตัวเองกับเทพขึ้นมาแล้วก็เลื่อนมือลูบไล้ไปยังดอกบัวที่เบ่งบานอยู่
“ดอกบัวในมือบัวไม่สวยเท่าบัวเลยรู้ไหม”
“พี่เทพก็พูดไปจ้ะ ฉันจะสวยกว่าดอกบัวได้ยังไง กลับเข้าฝั่งกันเถอะ นี่ก็ใกล้มืดค่ำแล้ว”
“จ้ะ เดี๋ยววันศุกร์หน้าพี่จะพาบัวเข้าไปซื้อของในเมืองนะ”
“ไปทำไมจ๊ะพี่เทพ”
“ก็ไปดูข้าวของจำเป็นไง เพื่อที่จะนำมาใช้งานแต่งงานของเรา”
“จ้ะพี่” ทั้งสองพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกันตลอดพายเรือกลับเข้ามาฝั่ง พอถึงฝั่งเทพก็ลุกจากเรือก่อนแล้วยื่นมือออกไปให้ว่าที่เจ้าสาวตัวเองจับลุกขึ้น แต่แล้วสิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ตูม!
เทพโดยเท้าใหญ่ของขวัญถีบตกลงไปในสระบัวจนน้ำกระเด็นใส่หน้าของบัวเปียกปอนไปหมด
“พี่เทพ!” บัวร้องเรียกว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเองที่จมลงไปในน้ำและเด้งตัวดีดขึ้นมา
“ไอ้ขวัญ!” เทพมองจ้องน้องชายที่ยืนจ้องมองตาแข็งมาทางตัวเองพร้อมกับพยายามช่วยตัวเองขึ้นมาจากน้ำ แต่ก็ถูกเท้าของขวัญยันถีบลงไปอีก
ตูม!
“ไอ้ขวัญมึงถีบพี่เทพทำไม”
คราวนี้เป็นเสียงหวานของบัวเองที่ต่อว่าขวัญพร้อมกับลุกขึ้นลงจากเรือไปผลักไหล่ของขวัญออกห่างจากขอบสระ แล้วหันไปจะยื่นมือช่วยชายคนรักตัวเองขึ้นมาจากสระ แต่ก็ถูกกอดรั้งยกร่างลอยขึ้นเหนือพื้นจากด้านหลัง
ว้าย!
ร่างเล็กในผ้าถุงถูกอุ้มยกขึ้นพาดไหล่หนาของขวัญแล้วเดินก้าวยาวๆ ออกไปจากตรงนี้ทันที โดยไม่สนใจเสียงเรียกร้องและเสียงร้องโวยวายของบัวที่พาดไหล่ตัวเอง ส่วนเทพได้แต่มองตามด้วยความขุ่นโกรธแล้วพาร่างตัวเองขึ้นจากสระมาได้ก็รีบสาวเท้าเดินตามทั้งสองไปทันที แต่เขาก็ช้ากว่าขวัญที่ไปก่อน เพราะเดินตามมาแล้วทั้งสองก็หายไปเสียแล้วพร้อมกับเสียงของบัว
“บัว บัวอยู่ไหน ไอ้ขวัญมึงพาบัวไปไหน” คนที่น้อยนักจะได้พูดคำหยาบสุดจะทนเอ่ยออกมา ตะโกนร้องเรียกหาทั้งสองคน และตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดสลัวแล้วมองไปทางไหนก็ฝ้าฟางไปหมด
“บัว บัวอยู่ไหน ได้ยินพี่ไหม ไอ้ขวัญมึงอย่าทำอะไรบัวนะเว้ย มึงกับกูเห็นดีกันแน่ถ้ามึงทำอะไรบัว” เทพได้แต่ร้องตะโกนเรียกและมองไปรอบๆ ตัวเองก็มีแต่ป่าและพุ่มไม้ และเสียงที่ต้องการได้ยินก็ไม่มีตอบโต้กลับมาเลย มีเพียงเสียงลมพัดในยามเย็น
- Writer
