อีบัวกับไอ้ขวัญ :7

1684 Words

ด้านขวัญนั้นพาบัวหลบมาอยู่หลังพุ่มไม้พร้อมปิดปากของบัวด้วยปากแนบแน่นไม่ให้ส่งเสียงร้องตอบรับเทพพี่ชายของตัวเอง เขาอดทนมานานเป็นอาทิตย์แล้ว ยอมให้เทพและบัวมีความสุขหวานกัน และยิ่งตอนนี้งานแต่งงานก็เริ่มจัดเตรียมขึ้นแล้ว เพราะเหลืออีกแค่สองอาทิตย์ก็ถึงวันแต่งงานของทั้งสองแล้ว และเมื่อไม่ได้ยินเสียงของเทพแล้วเขาจึงถอนจูบจาบจ้วงของตัวเองออกจากปากอวบอิ่มแสนหวานของบัวมา เผียะ! ทันทีปากเป็นอิสระพร้อมกับสองมือที่ถูกรวบตรึงไขว่หลังไว้ก็ถูกปล่อยเธอก็ตวัดตบหน้าของคนที่ชังทันที “อีบัว! ” “ทำไมไอ้ขวัญ มึงจะตบกูกลับเหรอ เอาสิวะไอ้ขวัญ ตบเลย” หล่อนยื่นหน้าท้าทายคนตรงหน้า “มึงอย่ามาท้ากูนะอีบัว มึงคิดว่ากูไม่กล้าตบมึงเหรอ” “คนอย่างมึงมีอะไรบ้างที่ไม่กล้า ขนาดพี่เทพเป็นพี่มึงแท้ๆ มึงยังทำได้เลย นับประสาอะไรกับกูคนข้างบ้าน” “อีบัว! ” เขาตวาดหล่อนพร้อมกับกำกำปั้นแน่นเพื่อไม่ให้เผลอพลั้งมือไปตบหน้าของคนอวดดีตรงหน้า “ทำไม มึงจะตบกูก็ตบสิวะ เผียะ!” สิ้นคำบัวก็ตวัดมือตบหน้าของขวัญซ้ำอีกครั้ง ยิ่งเห็นหน้าของขวัญหล่อนก็ยิ่งเกลียด ยิ่งอยากฆ่าอีกฝ่ายให้ตายเสียเดี๋ยวนี้เลยก็ว่าได้ “อีบัว! กรอด! ” เสียงกัดฟันดังรอดออกมาจากริมฝีปากหนาพร้อมกับสองมือกำเกร็งแน่นข้างลำตัว “ตบกูสิไอ้ขวัญ มึงตบกูเลย ยังไงมึงก็เลวอยู่แล้วไอ้ขวัญ” “อีบัว เผียะ!” ขวัญสุดจะทนเมื่อมันท้าทายเขาก็จะสนองให้ มือใหญ่ตวัดตบหน้าสวยของบัวเต็มแรงจนหันไปตามแรงตบ และแน่นอนว่ามันต้องซ้ำแน่นอน แต่ว่าเขาไม่สามารถมองเห็นเพราะตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว จากที่ก่อนหน้านี้ยังสลัวอยู่เลย “ไอ้เลว! เผียะ! ” บัวกัดฟันแน่นแล้วตวัดมือตบอีกฝ่ายอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดแก้มเนียนและแค้นในอก “กูไม่ใช่คนดีอยู่แล้วมึงก็รู้ และจำไว้อย่าท้าทายกูอีกอีบัว” แล้วมือใหญ่ทั้งสองข้างก็จับลำคอระหงบีบล้อกไว้แล้วก็โมหน้าลงไปฉกจูบอย่างรวดเร็ว เขาสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากหวานของหล่อนด้วยความชำนาญ และยิ่งบัวดีดดิ้นรนเขาก็ยิ่งสนุกและอยากเอาชนะ เขากัดเม้มริมฝีปากเล็กจนเธอเผยออ้าปากร้องครางซ่านออกมา “อ่า อื้อ” เพียงแค่จูบหยาบกระด้างของขวัญที่ปลุกปล้ำบังคับเอาแต่ใจที่บดกระแทกหนักหน่วงกับกลีบปากของเธอก็ทำให้เธออ่อนแรงระทวยซ่านเสียวไปทั่วสรรพรางกายเสียแล้วตอนนี้ บัวอยากผลักไสขวัญออก แต่ร่างกายกลับแอ่นเด้งดีดดิ้นตอบสนองพร้อมกับสองมือที่ทำหน้าที่ทุบตีผลักดันนั้นก็ปล่อยร่วงอ่อนแรงอยู่ข้างลำตัว “อ่า มึงเป็นเมียกูอีบัว มึงไม่มีสิทธิ์แต่งงานกับไอ้เทพถ้ากูไม่อนุญาต อ่า” แล้วเขาก็ผลักร่างเล็กนอนราบไปกับพื้นหญ้า ตามด้วยดึงรั้งผ้าแถบที่พันอกอวบอูมของบัวออกให้พ้นทาง “อ่า อะ...ไอ้เลว อื้อ อ่ะซี๊ดดด” แล้วก็ต้องสูดปากร้องซ่านเสียว เมื่อมือหนาของขวัญบดบี้ขยี้ยอดอกของเธอ “อ่า มึงพูดไปเถอะ กูจะทำเป็นไม่ได้ยิน เพราะตอนนี้นมมึงเต็มมือกูมากอีบัว” แม้จะมืดแต่ขวัญก็มองออกว่าอกของบัวนั้นใหญ่และสวยงามแค่ไหน สองมือของเขากอบกุมเคล้นคลึง ปากหนาอุ่นร้อนก็ถูไถกวาดกลืนกินดูดเม้มยอดอกของหล่อนทั้งสองข้างสลับกันไปมา ส่วนบัวนั้นก็แอ่นเด้งเร่ายกร่างขึ้นหาปากหนาของขวัญพร้อมบิดเร่าส่ายเอวดิ้นครางเสียวไปมา “อ่า ไม่ไหวแล้ว ไอ้ขวัญ กูไม่ไหวแล้ว อื้อ ร้อน อ่า ซี๊ดดดด” “ชูว์ ร้อนแค่ไหนกันอีบัว มึงร้อนแค่ไหน ร้องดังๆ อ่า นมมึงดูดมันเป็นบ้าวะ อ่า กระหรี่ที่ไหนก็แพ้เมียอย่างมึง อือ อูว์” ระรัวแตะปลายลิ้นหยอกเร่ายอดอกทั้งสองข้างสลับไปมาพร้อมสองมือเคล้นคลึงสองเต้าหนักหน่วง ถูไถเคราสากของตัวเองไปมากับต้นคอระหงแล้วเคลื่อนมาปิดปากน้อยที่ร้องเสียวตลอดการเคลื่อนไหวมือและปากของเขา “อ่า อื้อ” เสียงครางอู้อี้ดังรอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งสองที่บดจูบกัน สองมือใหญ่หยาบกร้านของขวัญลูบไล้สีข้างนวลเนียนมาจับสะโพกสวยของบัวก่อนจะเคลื่อนมากระตุกปมของผ้าถุงให้หลุดลุ่ยออกไป “อ่า ไม่ไหวแล้ว กูอยากดูดน้ำของมึงอีบัว” ผละออกมาเอ่ยแล้วจูบไซ้ซอกคอระหงที่บิดเร่าครางเสียวไปมาของบัวเคลื่อนผ่านร่องอกอวบอูมที่มีสองมือบีบเคล้นคลึงเป็นจังหวะอยู่มายังหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะผ่านหน้าท้องแบนราบมา ขวัญก็วนจูบขบเม้มให้เกิดราคีก่อนจะเคลื่อนมาซุกหน้าของตัวเองไปกับเนินสวาทอวบอูมของเจ้าหล่อน “อ่า หอมเป็นบ้าอีบัว อือ” คำรามซ่านออกมาพร้อมสอดแทรกเรียวลิ้นสากถูไถไปมากับกลีบดอกบัวที่ฉ่ำแฉะของสาวเจ้า “โอว์ ไอ้ขวัญ...มึง...อ่า ซี๊ดด มึงมันเลว อ่ะ อือ ไม่ไหวแล้ว ไอ้ขวัญ อ่า” คำพูดของบัวไม่ได้แรงอิทธิพลกับเขาเลยสักนิด เพราะสิ่งเดียวที่มีอิทธิพลต่อขวัญในตอนนี้คือกลิ่นกายหอมๆ และน้ำหวานฉ่ำๆ ของบัวที่ไหลอาบเยิ้มเข้มข้นออกมาจากปากทางรักคับแคบนี้ต่างหากล่ะ “อ่า หวานเป็นบ้าอีบัว กูไม่ไหวแล้ว กูอยากเอามึงแรงๆ อือ” “มะ...ไม่ ไอ้ขวัญ” “กูจะเอา” เขาตอบเพียงแค่นั้นแล้วขยับตัวไปถอดกางเกงผ้าฝ้ายของตัวเองออกแล้วเคลื่อนตัวมาบดเอวสอบไปกับเนินสวาทอวบอูมของบัว “อือ มะ...ไม่นะไอ้ขวัญ กูเจ็บ กูไม่ต้องการ” บัวยังจำครั้งแรกที่มันสอดใส่มาได้ดี มันทั้งเจ็บและทรมานมากแค่ไหนเธอรู้ “อ่า มึงร้องครางก็พออีบัว มึงปฏิเสธกูไม่ได้หรอก เม็ดบัวมึงตื่นขนาดนี้แล้ว” เขาหมายถึงเกสรกลางร่างที่เต่งตึงตอบรับสัมผัสของเขา “อือ มะ...ไม่ ไอ้ขวัญ กูจะแต่งงานกับพี่มึงนะ” “แล้วไง มึงแต่งกับมันไม่ได้หรอก มึงเป็นเมียกู ร่างกายมึงมันสกปรกแล้วอีบัว” “อ่ะ อื้อ” แล้วร่างเล็กก็ต้องสะดุ้งแอ่นเด้งขึ้นหาคนตัวโตที่กดทับร่างตัวเอง เมื่อความใหญ่โตสอดแทรกบดเบียดเข้ามาในร่าง ความอึดอัดและเจ็บปวดก็ทำให้เธอกัดฟันแน่น แม้ว่าจะเป็นครั้งที่สองแล้วแต่ความใหญ่โตของขวัญและความไม่คุ้นชินก็ยังทำให้หล่อนเจ็บปวดอยู่ดีเมื่อมีขวัญเข้ามาในร่าง “อ่า แน่นดีเป็นบ้าอีบัว มึงเนี่ยนะเด็ดจัด อ่า ซี๊ดดด” เป่าปากออกมาด้วยความเสียว ใส่ใจว่าคนตัวเล็กนั้นจะคล้อยตามตัวเองหรือไม่ตอนนี้ “ออกไป! ออกไปไอ้ขวัญ” มือเล็กอ่อนแรงยกขึ้นดันหัวไหล่ของขวัญออกแต่ก็เหมือนกับลูบไล้มากกว่า เมื่อเรี่ยวแรงนั้นได้ถูกความเจ็บปวดกลางร่างฉุดดึงไปก่อนหน้านี้แล้ว “อ่า มึงโง่รึเปล่าอีบัว กูเข้าจนสุดลำขนาดนี้แล้ว อ่า เสียว...แน่นดีเป็นบ้าวะ ตอดแรงด้วย อ่า โอว์” แล้วก็เคลื่อนไหวโยกเร่าจังหวะเอวหนาเพื่อนำพาตัวเองไปพบความสุขทันที พั่บ! พั่บ! พั่บ! เสียงจังหวะเสียวกระแทกเร่าบดกระทบกระทั่งกันเป็นจังหวะหนักหน่วงปะปนประสานไปกับเสียงครวญครางของทั้งสอง และร่างเล็กเปลือยของบัวก็เคลื่อนไหวเด้งไปตามแรงกระแทกป่าเถื่อนของขวัญจนตอนนี้แผ่นหลังนวลเนียนถูไถไปกับพื้นบาดเป็นแผลไปหมดแล้ว “อ่ะ เจ็บ ไอ้ขวัญ กูเจ็บ อื้อ อ่า ซี๊ดดดด” “กูเสียววะอีบัว กูเสียวมึงได้ยินไหม” ขวัญยิ้มเหี้ยมในความมืดกดหัวไหล่เล็กไหวโยกเร่าจังหวะรัวเร็วถี่ เพื่อนำพาตัวเองและหล่อนไปให้ถึงสวรรค์ และแล้วไม่นานก็ได้พบความสุขพร้อมกันเมื่อต่างพากันกระตุกเกร็งร่างพร้อมกัน ปากหนาของขวัญบดจูบปากน้อยกลืนเสียงร้องแห่งความสุขของบัวไว้ในลำคอ “อื้อ อ่า”ขวัญแช่แก่นกายแข็งร้อนนิ่งในร่างของบัวก่อนจะถอดถอนออกมาแล้วพูดกับคนตัวเล็กที่เพิ่งมีความสุขร่วมกันว่า... “เนี่ยแค่สั่งสอนเมียอย่างมึง จำไว้อีบัวอย่าคิดไปเป็นเมียไอ้เทพเชียว” พูดจบก็ลุกขึ้นแต่งตัวเองให้เรียบร้อย “ไอ้เลว กูเกลียดมึงไอ้ขวัญ” “แต่กูรักมึงอีบัว ดีเหมือนกันเกลียดกูมากๆ เวลามึงรักกูมึงจะได้หลงกูมากๆ” “ไม่มีทาง ให้ตายกูก็ไม่รักคนอย่างมึงไอ้ขวัญ กูรักพี่เทพ” หึหึ “ถ้ามันรู้ว่ามึงเอากับกูท่าไหนยังไงและร้องครางมันแค่ไหนมันยังจะอยากแต่งงานกับมึงอยู่ไหมอีบัว รีบแต่งตัวซะจะได้กลับบ้าน” พูดจบก็เดินออกจากพุ่มไม้ไปทันที ทิ้งร่างเปลือยเปล่าของบัวให้อยู่คนเดียว ส่วนบัวเมื่อเหลือตัวคนเดียวหล่อนก็แต่งตัวรีบๆ ในความมืดแล้วลุกขึ้นพาร่างกายบอบช้ำของตัวเองฝืนเดินกลับไปยังเรือนของตัวเองทั้งน้ำตา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more