เช้านี้ขวัญไม่ได้หนีกลับเหมือนทุกครั้งแต่นอนกกกอดร่างอ่อนเพลียหลับสนิทของบัวพร้อมพรมจูบตลอดใบหน้าสวยชื้นเหงื่อ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมบัวถึงไม่รักเขาบ้าง ทำไมหล่อนไม่แบ่งหัวใจให้เขาบ้าง ทำไมไม่มองมาทางเขาเลยสักครั้ง อะไรก็มีแต่ไอ้เทพ ไอ้เทพมันดีกว่าเขาตรงไหนกัน
“มึงรักกูไม่ได้เลยเหรออีบัว” เขาถามคนที่นอนหลับซุกอกตัวเองพร้อมกับลูบแก้มนวลเนียนไปมา
อื้อ
บัวขยับตัวพร้อมปัดสิ่งที่รบกวนบนแก้มตัวเองออกแล้วกระแซะเข้าหาอกแกร่งของขวัญแนบชิดกว่าเดิมพร้อมตวัดแขนเล็กโอบกอดเอวหนา
“มึงใจร้ายมากอีบัว มึงมองแต่มัน” แล้วก็ต้องเม้มปากแน่นเมื่อคิดถึงหน้าพี่ชายพร้อมกับประตูห้องนอนของบัวดังขึ้น และนั้นแหละขวัญไม่ยอมพลาดโอกาสนี้ไปแน่นอน เขาเคลื่อนตัวออกจากฟูกนอนไปแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วห่มผ้าให้บัวที่ยังนอนหลับอยู่ไปเปิดประตูทำสิ่งที่คนนอนหลับคิดไม่ถึง
แอ๊ค!
“สวัสดีตอนเช้าครับน้าตอง”
ขวัญทักทายคนที่ยืนหน้าห
