อีบัวกับไอ้ขวัญ :2
1340 Words
ใต้แสงไฟตะเกียงที่ให้ความสว่างบนบ้าน หมู่บ้านดงขามเป็นหมู่บ้านที่อยู่กลางป่ากลางเขาไฟฟ้าเข้าไม่ถึง ฉะนั้นกลางคืนมีเพียงแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันเท่านั้นที่ให้ความสว่าง ครอบครัวของผู้ใหญ่ชัดนั่งทานมื้อเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากัน และเมื่อทุกคนทานอิ่มแล้วเทพจึงเอ่ยบอกข่าวดีกับทุกคนเรื่องของตัวเองและบัว
เพล้ง!
เสียงปัดจานข้าวกระเด็นตกกระทบพื้นเสียงดังพร้อมร่างสูงใหญ่ของขวัญลุกขึ้น
“ขวัญเป็นอะไรลูก” ลำดวนเอ่ยถามลูกชายคนเล็กเมื่ออยู่ๆ ก็ปัดจานข้าวกระเด็นตกลงพื้นและลุกขึ้นตึงตังแบบนี้
“ไม่มีอะไรหรอกแม่ ฉันแค่เผลอคิดอะไรเพลินแล้วมือก็ดันปัดจานตก” เขาตอบเสียงเบาแล้วก้มมองหน้าพี่ชายที่นั่งข้างตัวเองก่อนหน้านี้และเทพกำลังแหงนเงยหน้าขึ้นมองหน้าของเขาอยู่
“ไอ้ขวัญมึงเนี่ยนะ อารมณ์ร้อน แล้วเนี่ยหน้าตึงเหมือนกำลังโกรธใครมากกว่านะพ่อว่า” ผู้ใหญ่ชัดเอ่ยอย่างรู้นิสัยลูกชายคนเล็ก
“เรื่องของฉันน่ะพ่อ ไอ้เทพกูกับมึงมีเรื่องต้องคุยกัน” พูดแค่นั้นก็เดินจากไปทันที ส่วนเทพก็รีบลุกขึ้นเดินตามน้องชายไป เพราะรู้ดีว่าขวัญกำลังโกรธตัวเองเรื่องบัว และเทพเองก็รู้ว่าขวัญนั้นก็รักบัวเหมือนตัวเอง แต่เรื่องแบบนี้ก็ต้องแล้วแต่ฝ่ายหญิงด้วยไม่ใช้ว่าตัวเองรักฝ่ายเดียวแล้วจะสมหวัง
“พี่ชัดลูกเราจะไม่ต่อยกันเหรอพี่” ลำดวนถามสามีที่นั่งข้างๆ
“ให้มันต่อยกันไปเถอะ มันโตกันแล้ว” ผู้ใหญ่ชัดส่ายหน้าไปมาแล้วหันมาสนใจเรื่องสู่ขอบัวต่อ “พรุ่งนี้เราจะไปบ้านบัวกัน ไปขอหนูบัวกับแม่ตองและพ่อขจรกัน”
“จ้ะพี่ ฉันละดีใจที่ตาเทพของเราจะเป็นฝั่งเป็นฝา แต่ขวัญน่ะสิพี่ ตาคนนี้ไม่รู้เลยจะมีผู้หญิงคนไหนทนนิสัยได้”
หึหึ
“พี่ขำเหมือนมีอะไรที่ฉันไม่รู้อย่างงั้นแหละ”
“ไม่รู้สิแม่ลำดวน ไอ้ขวัญมันเหมือนใครที่ไหน และพ่อก็รู้ว่ามันรักหนูบัวด้วย”
“รัก แต่หนูบัวรักพ่อเทพของเราไม่ใช่เหรอพี่”
“ก็นั่นแหละ ผู้หญิงเขาไม่เล่นด้วยกับมันหรอก ไอ้ขวัญมันใจร้อนและห่ามเกินหนูบัวไม่รักมันหรอก แต่หนูบัวจะได้กับใครยังไงก็เป็นสะใภ้เราอยู่ดีไม่ใช่เหรอแม่มึง”
“นั่นสิจ๊ะ”
แล้วลำดวนก็เก็บถ้วยจานและแก้วที่กระเด็นตกลงพื้นพร้อมเช็ดถูทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อนจะไปอาบน้ำเพื่อเข้านอนสำหรับวันนี้ ส่วนผู้ใหญ่ชัดนั้นก็ไปยืนชมดาวบนฟ้าที่ระเบียงบ้านรอลูกชายทั้งสองกลับขึ้นมาบนเรือน
ตุ๊บ!
ทันทีที่เดินพ้นบันไดบ้านมาถึงพื้นหมัดหนักๆ ของขวัญก็กระแทกเข้าหน้าหล่อของผู้เป็นพี่ทันที เทพตั้งตัวไม่ทันหงายหลังล้มตึงไปกับพื้นหญ้า
โอ้ย!
“ไอ้ขวัญ”
เทพเรียกชื่อน้องชายแล้วกำหมัดแน่นหยันกายตัวเองลุกขึ้นยืนประจันหน้า ด้วยความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งสองจ้องมองตากันดุเดือด
“ทำไมวะ มึงก็รู้ว่ากูรักอีบัว” ขวัญเอ่ยถามพี่ชายพร้อมกำมือแน่นทั้งสองข้างจนเส้นเลือดปูนโปนขึ้นตามหลังมือ
“แล้วไงวะ กูรู้ว่ามึงรักบัวและมึงรู้ไหมว่าบัวรักกูและกูก็รักบัว ถุย! ”
คนเป็นพี่ถุยน้ำลายที่มีความเค็มของเลือดในปากทิ้ง การที่ถูกชกเต็มแรงเมื่อกี้นี้จากหมัดของขวัญทำให้เขาปากแตกข้างใน
“ไอ้เทพ! ” มือใหญ่ของขวัญกำแน่นหมายจะซัดหน้าพี่ชายอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องหยุดค้างไว้เมื่อเสียงของคนเป็นพ่อดังแทรกขึ้น
“ไอ้ขวัญ! นั่นพี่มึงนะเว้ย! ”
ผู้ใหญ่ชัดเอ่ยพร้อมเดินก้าวเร็วๆ มาหาลูกชายทั้งสอง ดีนะที่ฉุกคิดว่าต้องมีเรื่องเลยเดินลงจากเรือนมาดู และก็จริงๆ
“มันไม่เห็นฉันเป็นพี่มันหรอกพ่อ”
เทพเอ่ยพร้อมเช็ดมุมปากตัวเองที่ถุยเลือดทิ้งก่อนหน้าแล้วถอยก้าวออกไปให้พ่อเข้ามายืนแทนที่
“มึงจะทะเลาะกันเพราะผู้หญิงเนี่ยนะ ไอ้ขวัญมึงก็เหลือเกิน หนูบัวเขารักพี่มึงไม่ได้รักมึง มึงจะหัวร้อนฆ่าพี่ฆ่าน้องแบบนี้ไม่ได้เว้ย”
“ทำไมพ่อ มันเป็นพี่มันรู้ว่าฉันรักอีบัวมันยังมารัก แล้วไม่ให้ฉันโกรธมันได้ยังไง และมันจะให้พ่อกับแม่ไปขออีบัวอีก ฉันไม่ยอมหรอก อีบัวต้องเป็นของฉัน”
“ไอ้ห่ารากนี้ มึงไม่เข้าใจรึไงว่าเขาไม่เลือกมึง หนูบัวเลือกพี่มึงและพี่มึงกับหนูบัวก็รักชอบพอกัน มึงเลิกพาลได้แล้วไอ้ขวัญ”
“โธเว้ย! ทำไมวะ ไอ้เทพมึงดีกว่ากูตรงไหน”
มือใหญ่กำแน่นชี้ไปยังหน้าพี่ชายพร้อมกับสันกรามปูนโปนขึ้นด้วยความขึงโกรธ ถ้าไม่มีพ่อยืนแทรกอยู่ตรงกลางเขาได้กระโจนไปกระแทกหมัดใส่หน้าพี่ชายอีกแน่นอน
“มึงถามกูแล้วมึงย้อนดูตัวเองก่อนสิไอ้ขวัญ”
เทพตอบแค่นั้นแล้วก็หมุนตัวเดินหนีขึ้นเรือนไปเหลือไว้แต่พ่อและน้องชายยืนคุยกันต่อ
“พ่อบอกฉันมาสิไอ้เทพมันดีกว่าฉันตรงไหน”
“ทุกอย่างไอ้ขวัญ ผู้หญิงเขาก็ต้องเลือกคนที่ดีต่อใจทั้งนั้น ไอ้เทพมันทั้งสุภาพอ่อนโยน ส่วนมันถ่อย สถุน ห่าม แล้วใครเขาจะเลือกมึง”
“แต่ผู้หญิงในหมู่บ้าน...”
“นั่นเขาอยากจับมึง เพราะมึงเป็นลูกกู ส่วนผู้หญิงมีสมองเขาต้องเลือกไอ้เทพพี่มึงอยู่แล้วไอ้ขวัญ อย่างเช่นหนูบัวผู้หญิงฉลาดเขาเลือกถูกคนแล้ว”
ชัดไม่ปล่อยให้ลูกชายได้พูดจบ เขาตอบสวนแทรกกลางประโยคทันที
“อะไรๆ ก็ไอ้เทพ มันก็แค่เป็นคนดีกว่าฉันเท่านั้นแหละพ่อ”
หึหึ
ผู้ใหญ่ชัดได้แต่หัวเราะสมน้ำหน้าลูกชายคนเล็กตัวเอง พูดมาได้ยังไงว่าแค่คนดี คือขวัญเป็นคนดีเหมือนกันแต่ผิดตรงนิสัยที่ห่าม ถ่อย ไม่รู้จักเอาอกเอาใจผู้หญิง แล้วผู้หญิงที่ไหนจะไปรัก โดยเพฉพาะผู้หญิงฉลาดๆ อย่างบัว
“พรุ่งนี้พ่อจะไปขอหนูบัวให้พี่แกแล้ว อย่าก่อเรื่อวงล่ะ ปล่อยให้หนูบัวอยู่กับคนดีๆ เถอะไอ้ขวัญ”
“ไม่มีทาง มันต้องเป็นเมียฉันพ่อ พี่ก็พี่เถอะ ฉันไม่ยอมหรอกยังไงไอ้เทพก็ต้องยอมให้ฉันมันเป็นพี่ฉันนะพ่อ มันต้องยอมหลีกทางให้ฉันสิฉันเป็นน้องชายมันนะพ่อ”
“มันก็ยอมให้มึงมาตลอด แต่เห็นทีว่าเรื่องหนูบัวมันคงไม่ยอม มันก็รักหนูบัวเหมือนกันกับมึง”
“อุวะ! โอ้ย! ” แล้วก็ต้องร้องเจ็บเมื่อโดนฝามือใหญ่ของพ่อฟาดเข้าให้ที่ต้นคอจนหันตามแทบไม่ทัน
“พ่อตบฉันทำไม”
“มึงมันไม่รู้จักโต หยุดทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจได้แล้ว และไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวก็ดึก”
“ไม่ ฉันจะเข้าไปในเมืองไปตีกระหรี่”
“เออ! ไปไหนก็ไปเถอะ จะค้างในเมืองก็ค้าง และอย่าลืมพรุ่งนี้ไปเอาเงินให้พ่อด้วยล่ะ”
“ค๊าบ...” พูดแค่นั้นก็เดินขึ้นไปบนเรือนไม่สนใจพ่อเพื่อไปเปลี่ยนชุดหล่อๆ และหยิบกุญแจรถ ส่วนผู้ใหญ่ชัดได้แต่ส่ายหัวไปมาให้กับความไม่รู้จักโตของลูกชายคนเล็ก
- Writer
