หอมรักรัญจวน

ตอนที่1

ในหนึ่งวันคนเราจะซวยได้สักกี่ครั้ง

หนึ่งครั้ง สองครั้ง หรือสาม....

"สองครั้ง!" เสียงหวานโพร่งพูดขึ้น "แค่สองครั้ง ฉันก็ไปไม่เป็นแล้ว"

'มัทนา' สาวร่างเล็กวัยยี่สิบหกปี นั่งพร่ำพูดอยู่คนเดียวในห้องเช่าราคาเดือนละสามพันบาท ซึ่งอยู่ในอะพาร์ตเม้นต์ที่สภาพภายนอกไม่เก่าแต่ก็ไม่ถึงกับใหม่ ทั้งที่ในวันจันทร์ เวลาสิบเอ็ดนาฬิกาแบบนี้ ตัวเธอควรจะอยู่ที่คลินิกเสริมความงามซึ่งเป็นสถานที่ทำงาน แต่ทว่าเธอกลับต้องมานั่งพูดคนเดียวเป็นคนบ้าอยู่ในห้องเพราะความซวยครั้งที่หนึ่งของวัน

'ประกาศปิดสาขาและเลิกจ้างพนักงาน'

บริษัท ฯ มีความเสียใจเป็นอย่างยิ่งที่จะแจ้งให้ทราบว่า บริษัทฯมีความจำเป็นที่จะต้องปิดสาขาxxxและเลิกจ้างพนักงานที่ประจำอยู่สาขาxxx เหตุผลสืบเนื่องมาจากสภาวะเศรษฐกิจที่ฝืดเคืองและผลการดำเนินงานของบริษัทฯ ที่ประสบภาวะขาดทุนจากสาขานี้ มีผลบังคับใช้วันที่ 10/10/xx

ซึ่งก็คือวันนี้ ใบประกาศถูกส่งเข้ามาในกลุ่มไลน์ที่มีสมาชิกอยู่จำนวนห้าคนในเวลาหกโมงเช้า เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ยังไม่ทันได้เช็ดตัวให้แห้งเลยด้วยซ้ำ ชุดทำงานที่อุตส่าห์เตรียมเอาไว้อย่างดีจึงต้องรอเก้อ

ให้ตายเถอะ! บริษัทไม่มีการแจ้งล่วงหน้าใดๆ นึกอยากจะเจ๊งก็เจ๊ง ลอยแพรพนักงานในสาขาที่มีเพียงน้อยนิดเสียอย่างนั้น ซึ่งตัวเธอคือหนึ่งในคนที่ถูกทอดทิ้ง

"แทนที่จะโยกย้ายพนักงานไปสาขาอื่น มาไล่ออกกันซะงั้น ขอให้มันเจ๊งทุกสาขาไปเล้ย"

ไหนๆก็ไม่ต้องพึ่งเงินเดือนจากที่นั่น สองมือเล็กจึงพนมขึ้นไหว้เหนือศรีษะ สาธุออกมาเสียงดังหลังจากอวยพรไปเมื่อครู่ ทว่ายังไม่ทันจะได้เอามือลง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังขึ้น เธอจึงคว้ามันมาดูและภาพที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำเธอนิ่งค้าง ตัวชาวาบยิ่งกว่าตอนเห็นใบประกาศเลิกจ้างนั่นเสียอีก

ภาพชายหญิงคู่หนึ่งที่มองดูยังไงก็คือคู่รักกำลังยิ้มแย้มช่างสุดแสนจะน่ารัก เธออาจจะคิดแบบนั้น อาจจะเอ่ยปากชมเลยด้วยซ้ำว่าผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย แต่เธอทำไม่ลงเพราะไอ้ผู้ชายคนในรูป...มันเพิ่งจะบอกเลิกเธอไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว

Arm : นิ้ง เลิกกันนะ

Ning : หมายความว่าไง

Arm : หมายความว่าเลิกกันไง จบนะ แยกย้าย

นั่นคือข้อความสุดท้ายที่มัทนาได้รับจากแฟนหนุ่มซึ่งคบหากันมาหนึ่งปี โดยที่เธอเองก็ไม่ทราบสาเหตุว่ามันเกิดจากอะไร แต่ตอนนี้เธอรู้เหตุผลแล้วล่ะ

และนี่คือความซวยครั้งที่สองของวัน

ร่างบางทิ้งตัวลงนอนราบไปกับที่นอน สายตาทอดมองไปยังฝ้าสีขาวบนเพดาน รู้สึกหมดอาลัยตายอยาก อยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก อยากจะโทรไปด่าไอ้อาร์มแฟนเก่าก็รู้สึกว่าลิ้นกับปากมันแข็งไปหมด

นี่ปีชงของเธออย่างนั้นเหรอ

เหรอว่าต้องไปทำบุญล้างซวย

ก็คงไม่มีอะไรเหมาะไปกว่านี้แล้วล่ะ

มัทนาเดินทางมาถึงวัดหัวลำโพงในเวลาบ่ายโมง สถานที่ที่เธอคิดว่าคู่ควรกับเธอที่สุดในตอนนี้ หลังจากที่เข้าไปไหว้พระและเอาธนบัตรยี่สิบบาทหยอดตู้บริจาคไปสามตู้ เธอจึงเดินออกมายังโซนที่เรียกว่าทำทาน แต่ทว่ายังไม่ทันเดินเข้าไปถึงตรงจุดนั้น ก็เจอกับใครบางคนเข้าเสียก่อน

ผู้ชายใบหน้าหล่อเหลา เสื้อผ้าการแต่งกายรวมถึงรองเท้าออกแนวสตรีท หน้าตาละม้ายคล้ายคนที่เธอเพิ่งเห็นมาจากรูปถ่ายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

อาร์ม...

แฟนเก่าที่เพิ่งสะบั้นรักเธอไปหมาดๆ ข้างกันมีผู้หญิงที่อยู่ในรูปยืนอยู่

ความซวยครั้งที่สามของวันมันมีอยู่จริงสินะ

“อ้าวนิ้ง ไม่คิดว่าจะเจอแกนะเนี้ย บังเอิญจัง”

และคนที่เอ่ยทักทายมัทนาก็คือผู้หญิงคนนั้น แฟนใหม่ของแฟนเก่าเธอ

มัทนาทำเพียงพยักหน้าแล้วปรายสายตามองไปยังผู้ชายที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด ยิ้มได้ก็แปลก บอกเลิกเธอยังไม่ถึงวันก็เปิดตัวแฟนใหม่แล้วดันมาเจอเธออีก แต่อะไรคงไม่เท่ากับว่าแฟนใหม่ของอาร์มคือเพื่อนร่วมงานที่คลินิกของมัทนา ซึ่งผู้หญิงคนนี้ก็รู้ดีว่าอาร์มคบกับเธอ

แน่นอนว่าทั้งคู่คงแทงข้างหลังเธอมาตลอดอย่างแนบเนียน เธอก็เพิ่งจะมาฉลาดเอาวันนี้นั่นแหละ

“มาทำบุญเหรอ”

‘การ์ตูน’ ยังคงชวนมัทนาคุย ใบหน้าแสดงออกชัดเจนถึงความเย้ยหยัน ก็เธอคว้าผู้ชายที่อยากได้มาครอบครองได้แล้วนี่ แย่งมาจากยัยซื่อบื้อมัทนาด้วย ถ้าไม่ติดว่าที่นี่คือวัด เธอจะหัวเราะให้เสียงดังไปเลย

“ใช่” หลังจากที่ข่มความเจ็บปวดกลับคืนไป ริมฝีปากอิ่มก็แย้มยิ้ม “วันนี้เพิ่งจะถูกบริษัทลอยแพรฉันก็เลยมาทำบุญ เธอดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยนะตูน”

“จะร้อนใจทำไม ฉันทำเรื่องย้ายสาขาตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้ว ไม่มีใครโง่ปล่อยให้ตัวเองตกงานหรอก”

ค่อนข้างตกใจกับสิ่งที่ได้ยินแต่มัทนาพยายามเก็บทั้งอาการและสีหน้า ทุกคนต่างรู้มาก่อนอย่างนั้นสิว่าจะถูกบริษัททำแบบนี้ยกเว้นแต่เธอ

ทำไมกันนะ

“แล้วนี่อาบน้ำมนต์มารึยังล่ะ” การ์ตูนยังคงไม่หยุดพูด เธอไม่ชอบขี้หน้ามัทนามานานเพราะบังอาจมาแย่งอาร์มไปเป็นแฟนตัดหน้าเธอ วันนี้ยัยนี่ล้ม เธอจึงอยากจะเหยียบซ้ำให้จมดิน

หญิงสาวเหลือบสายตาไปมองยังแฟนเก่าที่ยืนเงียบไม่พูดไม่จา แม้กระทั่งหน้าเธอเขาก็ยังไม่มอง ความรู้สึกดีๆที่มีให้กันมานานถึงหนึ่งปีคงจะมลายหายสิ้นไปหมดแล้วสำหรับเขา มัทนาหันกลับมามองการ์ตูนอีกครั้ง วันนี้เป็นวันซวยอยู่แล้วนี่ เอาให้เต็มที่เลยแล้วกัน

“อาบแล้วล่ะแล้วตั้งใจว่าจะมาทำบุญไถ่ชีวิตโคกระบือด้วย แต่เมื่อเช้าฉันก็น่าจะได้บุญเยอะแล้วนะเพราะปล่อยเหี้ยตัวผู้ไปตั้งหนึ่งตัว แถมเหี้ยตัวเมียยังมารับไปอีก ได้บุญคูณสอง อ่อ เมื่อกี้ฉันกรวดน้ำให้แล้วด้วยนะ ส่วนทำบุญโลงศพน่ะ ฉันก็เขียนว่าบริจาคให้พวกเธอสองคน นี่ได้รับผลบุญที่แผ่ไปให้แล้วสินะ ถึงว่าหน้าตาดูสดใสจัง”

"อีนิ้ง!"

อีกฝ่ายง้างมือขึ้นแล้วถลาเข้าหาตัวมัทนาเพื่อหวังทำร้าย แต่ผู้ชายที่ยืนข้างกันคว้าตัวแฟนสาวเอาไว้เพราะเสียงที่ดัง จึงทำให้คนรอบข้างหันมาให้ความสนใจ

"อาร์ม ถามจริงนะ..." มัทนาหันไปคุยกับอดีตแฟน ซึ่งรายนั้นมองหน้าเธออยู่ก่อนแล้ว "ได้แบบนี้ไปไม่อายเหรอ มีใหม่ทั้งที ทำไมไม่หาดีๆหน่อย"

พูดจบปากอิ่มก็สแยะยิ้ม หันกลับมามองหน้าการ์ตูนด้วยความรู้สึกโกรธและเกลียดไม่ต่างกัน ไม่ใช่เพราะที่ยัยนี่มาเอาผู้ชายคนนี้ไป แต่เธอโกรธที่สองคนนี้มาซ้ำเติมวันแย่ๆให้ซ้ำหนักกว่าเดิมต่างหาก