“นี่เธอ”
แต่ขณะที่ฉันกำลังยืนเอ๋อมองคุณแม่เดินตามพี่เจนไปนั้น ยัยคุณหนูข้าวที่หายอึ้งแล้วก็หันมาเรียกฉันจิกๆ ทันที
“อะไร “ฉันหันไปถามเธอแบบงงๆ
“เธอคบกับพี่ซันมานานแค่ไหนแล้วนะ “เธอกอดออกมองหน้าฉันอย่างจับผิด
“กะ ก็ 2 ปีได้แล้วมั้ง “ฉันตอบเธอไปพร้อมกับมองไปรอบเพราะต้องหลบสายตาจับผิดของยัยนี่
จะบอกอะไรให้นะ ว่าข้อเสียของการเป็นคนตรงๆ เนี่ย มันก็จะโกหกไม่เก่งอย่างงี้แหละ
“ไม่เชื่อ “แต่ดูเหมือนว่าเด็กนี่จะเดาทางฉันออกนะ เธอพูดขึ้นแล้วเดินเข้ามาจ้องหน้าฉันใกล้ๆ เลยล่ะ
“อะ อะไรของเธอ ไม่เชื่อก็เรื่องของเธอสิ “ฉันว่าแล้วหันไปมองทางเวทีต่อ
“ฉันไม่เชื่อเธอหรอก พี่ซันรักความเป็นส่วนตัวจะตาย ไม่มีทางคบเธอมาได้ตั้งสองปีหรอก “เด็กนี่ยังไม่หยุดพล่ามต่อ
“นี่ บอกฉันมานะ “พอเห็นว่าฉันไม่สนใจ เธอก็เดินมายืนหน้าฉันจ้องฉันอย่างจับผิดอีกแล้ว
“จะยังไงก็ช่าง แต่ตอนนี้เธอก็ได้ยินคุณแม่พูดหนิ ว่าฉันเป็นว
