" ผมว่าคุณมาวินอย่าเสียเวลาไปเลยครับ " นายซันพูดขัดขึ้นแล้วก็เอื้อมมือมาโอบเอวฉันไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ซึ่งฉันก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะรู้สึกหงุดหงิดกับสายตาของคุณมาวินหัวงูมากๆ
" อ้าว ทำไมล่ะหลานชาย " คุณมาวินมองมาที่เอวฉันเล็กน้อยแล้วก็มองหน้านายซันเขม็ง
" น้องไม่ค่อยกลับบ้านหรอกครับ อีกอย่างลูกพีชคือว่าที่คู่หมั้นของผมครับ "
ฉันหันไปมองหน้าของเขาทันที แต่ด้วยความที่เรายืนข้างกันมันเลยทำให้ฉันเห็นแค่เสี้ยวหน้าของเขาเท่านั้น
" อ้าว หรอครับเจ้าสัว " ไม่ใช่คุณมาวินที่เป็นคนถามขึ้น แต่เป็นเจ้าสัวคงชัยที่ยืนข้างๆ ถาม
" ใช่ครับ เด็กสองคนนี้คบมานาน ผมเลยเห็นว่าน่าจะหมั้นหมายกันไว้ได้แล้ว เลยให้เจ้าซันพามาเปิดตัววันนี้น่ะครับ " พ่อของนายซันตอบไป แต่ฉันรู้สึกถึงสายตาแปลกที่มองมาถึงหันไปมองรอบๆ คุณมาวินอะไรนั่นก็ไม่ได้มองมาที่ฉันแล้ว แล้วสายตาฉันก็ไปหยุดที่ยัยแพมที่ยืนข้างๆ ป๊าที่จ้องมาทางฉ
