Pinanood ko kung paano umiyak at sabihin ang hinagpis ng bawat magsasaka na kumukunsulta sa akin ngayon. Being a public defender is watching the people who cannot afford justice pour their hearts out while crying.
Halos wala na akong maintindihan sa pinagsasabi nila pero alam ko kung ano ang hinihingi nila… karapatan at kabayaran sa nangyari. Ang sakahan ng mga magsasakang ito ay nasunog na lang isang araw. Bago iyon at nangyaring pinaaalis na sila ng mayor sa lugar na iyon dahil patatayuan ng malaking resort. Ayaw nilang umalis at hindi nila alam kung bakit nasunog na lang ang buong sakahan, nadamay din ang ilan sa mga bahay nila.
“T-Tulungan niyo po kami, parang-awa niyo na.”
This will be the last case I will be handling before I accept the offer of being a private lawyer in an arch
