“เดี๋ยวก่อนสิคะ รอน้ำมนต์ด้วย”เสียงหวานที่เรียกขานมาจากด้านหลังทำให้คนที่กำลังเก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งหายใจติดขัดขึ้นมา ขายาวก้าวกลับไปยังด้านหลังแล้วขว้าแขนเล็กๆของหญิงสาวที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขาออกมาจากบ้านหลังใหญ่ไว้ในอุ้มมือ หากแต่ใบหน้ายังคงนิ่งเรียบเช่นเดิม
น้ำมนต์ลอบมองใบหน้าคมอยู่เป็นระยะ สังเกตุว่านับตั้งแต่ชายหนุ่มรู้ว่าเธอท้องเขาวางช้อนส้อมลงราวกับไม่อยากอาหาร แถมยังเอาแต่แสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ ด้วยใบหน้าที่ดูสุขุมทำให้แม้แต่ปู่บารมีและป้านงค์ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำใดต่อ แม้กระทั่งรับประทานอาหารเสร็จเขายังเดินจากมาโดยไม่รั้งรอเธอ
ร่างเล็กที่เดินตามเขาจนแทบจะไม่ทันขืนตัวเอาไว้ เมื่อเดินมาถึงบริเวณหน้าบ้าน ในเวลาพลบค่ำ แต่จากที่คิดว่าเขาจะปล่อยมือแล้วเดินเข้าไปเพียงลำพัง ร่างใหญ่กลับคว้าเอาร่างน้อยลอยหวือขึ้นเหนือพื้น ก้าวเดินขึ้นบันไดฉับๆอย่างมั่นคง
ไม่เพียง
