นพวรรณขังตนเองอยู่แต่ในห้องเพราะรู้สึกอับอายที่มีคนเข้ามาเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นเช่นนี้ ซีวานเองก็ไม่ได้สนใจอะไรจะเห็นก็เห็นไปสิ ดีซะอีกจะได้รู้อะไรเป็นอะไร
ซีวานกลับเข้ามาในห้องหลังจากออกจากห้องประชุมในช่วงบ่าย นี้ตั้งแต่ที่เสร็จกิจ จนเขาเข้าประชุมและออกมา จนถึงตอนนี้ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว นพวรรณก็ยังไม่ได้ออกไปเลยหรืออย่างไร
"ไอเคบอกว่า..เธอไม่ออกจากห้องเลยเหรอ"
"อือ.." นพวรรณที่นั่งกอดเข่าตอบชายหนุ่มออกไปโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองสักนิด ซีวานเดินเข้าไปนั่งลงซ้อนหลังหญิงสาว เขาดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้ นพวรรณก็อิงที่อกชายหนุ่มอย่างไม่ขัดขืนอะไร
"มีอะไรต้องอาย เธออยู่กับฉันใคร ๆ ก็รู้อยู่แล้วมันเป็นเรื่องธรรมดาออก"
"เรื่องธรรมดาที่ไม่ธรรมดานะสิ มันไม่ควรจะมีคนเห็นไงนายไม่เข้าใจเหรอ"
"เฮีย..."
"เฮ้อ!! ..มันไม่ควรจะมีใครมาเห็นไงเฮียเข้าใจไหม ทำไมเฮียไม่บอกว่ามันมีประตูเวรนั่นอยู่ตรงนั้น
