Kabanata 3
2347 Words
Hestia’s POV
"Run a shot across the bow!" tanging rinig ko mula kay Hulyano ng tuluyan nang mailapag ni Captain Morgan ang kapatid ko sa kama ng silid.
My gaze landed on the bed where he carefully placed my sister who's deeply asleep-- isa itong kama na tila ba gawa sa isang kahoy ngunit napakakinis at nangingintab pa rin pagmasdan. This room doesn't seem to belong to any pirate ships. Napakalinis at elegante nitong pagmasdan na animo'y hindi mga pirata ang nagmamay-ari.
I was only taken back to reality when my eyes caught the swift movement of Captain Morgan, he acted as if he's going back to the deck. His emerald green eyes once again met my eyes, he was the first one to avoid my gaze before I could even do that to him, hindi nakaiwas sa paningin ko ang bahagyang pag-igting ng panga nito bago ako bigyan ng isang tango na tila nagsasabing mauuna na siya sa taas. Ginawaran ko lamang din ito ng bahagyang pagtango ngunit bago pa man siya makahakbang paalis ay ibinuka ko ang aking mga labi upang muling magpasalamat.
"Thank you, Captain Morgan," I uttered for a countless time. Without him. I don't know if I'm still breathing by this time and if my sister would still be peacefully asleep as this.
"You may go to sleep, we'll be by the Island for approximately an hour from now," tila ako'y nalunod sa baritonong pananalita nito.
Wondering, I fell into his deep emerald green eyes. Is he really a pirate? A captain of pirates, to be specific. Ngayon ko lang napagmasdan ng mas maayos ang kalinisan nito na tila itinatanggi na siya'y isang pirata. I was in the state of admiring the adonis in front of me when a loud knock by the cabin's door suddenly pulled me back to reality--pakiramdam ko'y kasing pula ko na ang kamatis sa mga oras na ito dulot ng labis na hiya sa pagtitig sa adonis na aking kaharap. Without an excuse I hesitated to move towards my sister but I succeed to do it.
Mariin akong napapikit habang nakaharap sa aking kapatid ngunit ang isipan ko ay nandoon pa rin sa nagawang kahihiyan, d-damn! Hestia! Why would you even stare at the pirates' captain? At talagang kay Caspian pa?! Wait! What?! Did I just call him Caspian? Since when did he gave me a permission to call him that way? Pero ano naman diba? Ah! f**k it, Hestia!
I slowly turned my gaze at him. Kung gaano kabagal ang pagbaling ko sa kaniya ay ganoon naman kabilis ang pagkabog ng aking dibdib sa kaba at kahihiyan. The thought of his presence behind me gave me a shiver down to my spine.
When I finally to meet his gaze, I dropped my jaw in awe. I don't have any idea on how to act or speak, basta ang alam ko lang ay gusto kong maglaho sa kaniyang harapan sa mga oras na ito. I almost lost my breath when an amused smile suddenly appeared on his soft heart shaped lips. How could a pirate be this perfect-looking?
"Take care of your sister," he suddenly uttered, then his face went back straight as if the smile I've seen was just a dream.
Tumalikod na ito mula sa akin at ilang hakbang lamang ay hawak na nito ang albada ng silid. Buong akala ko ay tuluyan na itong lalabas ngunit natigilan ako nang muli itong mag-iwan ng munting paalala.
"And yourself." his deep voice repeated on my mind as he finally went out from the cabin, animo'y may sariling recorder ang isipan ko at paulit-ulit nitong ipinapaalala sa akin ang huling kataga ng pirata bago ito lumabas.
Hindi ko dapat binibigyang pansin ang kahit na ano mula sa kaniya lalo na ang mga salita at kilos nito ngunit bakit tila may kumakalaban sa ganoong isipan ko? Thinking of the words he left, I fell asleep beside Artemis.
Behind an old-fashioned cruise was a familiar group of people that seems to be waving their hands at me. Bahagyang kumunot ang noo ko iniisip kung sino ang mga iyon Slowly, I took a step towards them when a black flag was suddenly raised behind them--causing me to stop from walking with my eyes wide-opened in confusion.
"Sino po sila?" a little voice by my side was able to catch my attention.
Bahagya akong yumuko upang mapantayan ito, he looks familiar. Napatitig ako sa mga mata nito parang nakita ko na ito mula sa kung sino na hindi ko maalala.
"They are---" just when I was about to answer the child, a loud explosion took my attention but that was not a hindrance for me to avoid the gaze of the child.
Kitang kita ng mga mata ko ang takot at gulat mula sa mga mata ng bata na kaharap ko. Unminding my own fear--marahan kong binitbit ang bata sa magkabilang bisig ko na tila ba'y pinoprotektahan ito sa anumang maaaring makasakit sa kaniya.
I felt his hand around my nape, isiniksik nito ang kaniyang mukha sa bandang leeg ko na animo'y takot na takot sa nangyayari sa aming paligid. Darkness swallowed the entire Island, wala akong ibang makita bukod sa mga usok na nagmumula sa mga pagsabog sa karagatan at ang langit na tila may poot dahil sa kulay nitong pula.
I've never been this afraid before, tanging ngayon ko lamang naramdaman ang ganitong labis na pagkatakot. Takot na hindi para sa sarili, ngunit takot na para sa batang nasa mga bisig ko.
"I-i'm a-afraid," sambit nito sa paraan na nakapagpaluha sa akin ng husto.
"Hold on, baby," malambing kong tugon. Nagbabaka sakaling maalis non ang takot ng bata. Patuloy lamang akong tumatakbo sa kalagitnaan ng digmaan, pagod na pagod na ako ngunit wala pa rin akong makitang hangganan nito--hindi ko alam kung saan kami patungo basta ang alam ko lang ay patuloy akong tumatakbo para sa bata.
Sa wakas ay nakita ko na ang ligtas na lugar. Nag-iisang lugar na may liwanag sa buong isla na punong-puno ng digmaan, isang hakbang. Isang hakbang na lamang at pakiramdam ko'y mararating na namin iyon--ngunit isang malakas na pagputok ng b***l ang nagpatigil sa aking pagtakbo kasabay ng pagguho ng aking mundo. Just with a single gunfire, the light I've seen was gone. Naramdaman ko ang pag agos ng likido mula sa aking mga bising, hindi ito akin, hindi ko ito dugo. Dahan-dahan akong natigilan nang mapagtanto ang nangyayari--kasabay ng panghihina ng mga tuhsod ko ay ang pagbagsak ko kasama ang bata na kanina lang ay takot na takot habang nasa bisig ko. Buong lakas kong sinulyapan ang bata at para akong binuhusan ng malamig na tubig sa napagtanto.
"M-Mommy, you did it very well, You took away my fear. T-Thank You M-mommy. P-Please go D-daddy's waiting for you," he weakly uttered in a soft voice. My tears fell as his little hands touched my face. A soft little fingers wiped away my tears ngunit mas lalong bumuhos ang mga luha ko nang lumuha rin ang bata.
"B-Baby," I managed to softly utter. Naramdaman ko ang maingat na paghaplos ng daliri nito sa aking pisngi. His eyes! His eyes are familiar because he got it from his father.
"I'm sorry for making you cry, M-mommy d-don't be sad please? I love you, M-mommy—please tell Daddy that I love h-him too." malambing niyang sambit. I felt so weak, hindi ko malaman kung saan pa huhugot na lakas.
"M-Mommy's sorry for not being a-able to take care of y-you baby, please stay. Please don't give up baby. Mommy c-cannot live w-without you." I cried hard as I could, thinking that maybe my tears would give him strength to fight for his life. How could I forget that he is my child? Why did I even let him live this life? He deserves better than this--my son deserves a better world than I was able to offer him.
Dahan-dahang nawala ang kapit nito mula sa aking pisngi hudyat na sumusuko na ito. Tila ako sinaksak nang makita ang pagtulo ng mga luha niya kasabay ng pagsibol ng napakagandang ngiti mula sa kaniyang mga labi bago tuluyang pumikit ang munting mga mata nito. Wala na. Wala na ang nag-iisang dahilan kung bakit ako lumaban.
"Hestia, wake up!" Naramdaman ko ang paulit-ulit na pag-alog sa akin ng mga kamay na tila ba sinusubukan akong gisingin. Sa pagmulat ng mga mata ko ay naramdaman ko agad ang paghapdi at pagbigat ng dibdib ko sa hindi mawaring dahilan.
"A-Anong nangyari?" I asked, confused with what's going on. Natigilan lamang ako nang mahagilap ko ang mga mata ni Captain Morgan na mayroong pag-aalala at takot ngunit agad din iyong nawala nang mapansin nitong nakatitig ako roon.
"How are you feeling?" malumanay nitong tanong na siyang muling bumigla sa akin.
"I-I'm," I was caught off guard when I remembered the dream I had. A nightmare. "I don't know," tanging nasambit ko.
"We're here," sandali ako nitong pinagmasdan bago ako marahang inalalayan upang makatayo. Si Artemis ay nasa gilid niya lamang na halatang kanina pang gising--she smiled at me but I can see a glimpse of concern through her eyes.
"I'll send you to your chamber," maingat na anito ni Captain Morgan. Napatango na lamang ako at sinubukang alisin sa isipan ang naging panaginip.
I'll have to prevent that from happening I'm the vision itself so I should have the control for that, hindi pwedeng mangyari 'yon.
- Writer
