Chapter 3
992 Words
“นันท์เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน พี่ไม่เคยคิดอะไรกับเขา หนูไม่ต้องคิดมากนะ พี่รักหนูคนเดียว ช่วงนี้พี่ทำงานหนักก็เพื่อหนูกับลูก...”
ช่วงหลัง เขากับผู้หญิงคนนั้นทำงานด้วยกันตลอด ออกไปพบลูกค้าด้วยกันบ่อย ๆ เธอคิดมากตามประสาคนที่กลัวสามีจะแอบมีใจให้คนอื่น พอพูดเรื่องนี้กับเขาบ่อยเข้าทำให้ทะเลาะกัน
“พี่มีหนูคนเดียว ตอนนี้เรามีลูกของเราแล้ว ทำไมไม่เชื่อใจพี่ พี่รักน้ำค้างคนเดียวนะ”
“แล้วถ้าไม่มีลูกคนนี้ พี่จะรักหนูอยู่ไหม”
“น้ำค้าง! ทำไมพูดแบบนั้น รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไร”
“ก็ถ้าพี่รักหนูเพราะหนูมีลูก หนูก็ไม่ต้องการเด็กคนนี้”
“อย่าพูดบ้า ๆ เอาไว้หนูใจเย็นก่อนแล้วเราค่อยคุยกันดีกว่า คุยตอนนี้ก็คงไม่รู้เรื่อง พี่ยืนยันเลยนะ พี่ไม่เคยคิดอะไรกับนันท์เลย”
“ถ้าพี่ลันไม่รักหนูแล้ว เด็กคนนี้หนูก็ไม่ต้องการเหมือนกัน”
“อย่างคิดบ้า ๆ แบบนั้น”
พอทะเลาะ เขาเลือกออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก ก่อนที่วันต่อมาจะกลับมาง้อ พอเธอหายโกรธ เขาก็หายหัวอีก
“นี่เหรองานของพี่...”
มือที่จับโทรศัพท์เผลอบีบแรง ขอบตาเธอร้อนผ่าวและเจ็บแสบ ก้อนแข็ง ๆ วิ่งขึ้นมากลางอกจนต้องพยายามสะกดกลั้นมันเอาไว้ เลื่อนหน้าจอลงไป ได้เจอคลิปวิดีโอที่ถ่ายบรรยากาศในร้าน โดยมีคนอื่นถ่ายให้ ผู้หญิงคนนั้นกับดรัณพูดคุยยิ้มหัวเราะกัน
ศิศิราร้อนวูบวาบและปวดแสบกระบอกตา น้ำตาพานจะไหล แต่ไม่อาจหยุดดูคลิปนั้นได้ กดซ้ำไปซ้ำมาให้ทุกรายละเอียดบาดตาที่เห็นตอกย้ำความหวั่นไหวในอก
ลันเบื่อเธอแล้วใช่ไหม... เขาถึงเอางานมาอ้าง เธอเคยได้ยินคนพูดเรื่องพวกนี้หลายครั้ง ผู้ชายมักจะเบื่อเวลาเมียท้องแล้วออกไปหาเศษหาเลยนอกบ้าน บางคนติดใจของใหม่ถึงขั้นเลิกกับเมียเลยก็มี
ดรัณเป็นแบบนั้นหรือเปล่า...
ทุกคำถามไร้คำตอบ ยิ่งทำให้หัวใจรุ่มร้อน กระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข
ความรักความหลังผุดขึ้นมาในหัว
เธอรู้จักกับลันเมื่อตอนเข้าเรียนเทอมหนึ่งได้สองเดือน เขาเป็นนักศึกษาปริญญาโทคณะสถาปัตย์ คณะเดียวกับที่เธอเรียน เธอกับเพื่อนถูกอาจารย์เรียกให้ช่วยยกของตามไปยังห้องเรียนนิสิตปริญญาโท ดรัณที่เข้าห้องเรียนหลังอาจารย์เล็กน้อยตกเป็นเป้าสายตาพวกเธอทันที กลุ่มเพื่อนเธอกรี๊ดเขามาก หาทางทำความรู้จักกันจนได้
พอรู้จักกัน จึงรู้ว่า เขาทำงานในบริษัทรับออกแบบเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเป็นบริษัทที่เขากับเพื่อนร่วมกันเปิดขึ้นมา ดรัณไม่ได้ร่ำรวยอะไร เขาเป็นเด็กจากต่างจังหวัดที่ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ต่างกับเธอที่ครอบครัวมีฐานะร่ำรวย แต่ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ อบอุ่น ใจดี ทำให้เธอตกหลุมรักเขาเต็มเปา เขาเองก็สารภาพว่ารักเธอเช่นกัน
ความรักเรียบง่ายที่ก่อตัวขึ้นกลายเป็นความร้อนแรง โหยหา ทำให้เธอย้ายออกจากบ้านมาอยู่คอนโดเพื่อจะได้อยู่ด้วยกัน ไม่สนคำคัดค้านของพ่อแม่ เธอคิดว่าเลือกถูก ดรัณทำให้เธอมีความสุขมาก กระทั่งเข้าสู่เทอมสอง...
ศิศิราพบว่าเธอตั้งครรภ์
“นะ น้ำค้างกินยาคุมตลอด ทำไมถึงเป็นแบบนี้...ฮึก ฮือ...”
เธอร้องไห้เพราะไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอเพิ่งอายุแค่สิบเก้า ยังเรียนปีหนึ่ง คิดว่าดูแลตัวเองดีมาตลอดถึงขั้นพูดกับพ่อแม่ตอนที่พวกท่านคัดค้านเรื่องเธอกับดรัณว่าต่อให้มีแฟน เธอก็จะเรียนจนจบไม่ทำให้พวกท่านต้องผิดหวังมากไปกว่านี้แน่นอน
“พี่ลัน...เราจะทำยังไงกันดี”
ดรัณกอดเธอแนบอก ปลอบเสียงนุ่ม
“ไม่ต้องกลัวนะน้ำค้าง พี่จะรับผิดชอบหนูกับลูกเอง ไม่ต้องกลัวคนดี อย่าร้องไห้...”
“พี่ลัน...”
“พี่ขอโทษนะ หนูต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เพราะพี่” เขาจูบแก้มซับน้ำตา หอมหัวหอมขมับด้วยความนุ่มนวลรักใคร่
นับแต่ตอนที่รู้ว่าเธอท้อง พ่อกับแม่ของเธอยิ่งไม่ชอบใจดรัณมากขึ้น ถึงขั้นคิดว่าเขาเข้าหาเธอเพราะอยากเป็นหนูตกถังข้าวสาร เขากลับเป็นฝ่ายปลอบใจไม่ให้เธอคิดมาก
“เราจะเก็บลูกไว้ หนูคลอดเมื่อไหร่ พี่จะแต่งงานกับหนูทันที จะทำงานหาเงินให้ได้เยอะ ๆ พี่จะดูแลหนูกับลูกอย่างดี พี่สัญญา...”
คำพูดคำสัญญาพวกนั้นยังก้องในหูของเธอ แต่ผ่านไปไม่กี่เดือน เขากลับเปลี่ยนไป แล้วตอนนี้...เขายังไปใกล้ชิดกับผู้หญิงคนใหม่อีก
ศิศิราจมปลักอยู่กับความหวาดหวั่นชั่วโมงแล้วชั่วโมงแล้ว กระทั่งมีข้อความจากดรัณส่งมาอีกครั้ง
“วันนี้พี่ค้างที่บริษัทนะครับ รักหนูกับลูกนะ”
ที่สุดน้ำตาไหลรินออกมา...
เธอมองเวลาจึงพบว่าเที่ยงคืนครึ่ง อาการกระวนกระวายเพิ่มมากขึ้น ไม่สบายตัวไม่สบายใจทนรอไม่ไหวอีกต่อไป เธอจะไปดูให้เห็นกับตา
เขากลับห้องคนเดียว หรือมีใครไปด้วย
คิดได้แบบนั้น เธอคว้ากุญแจรถพุ่งออกจากห้องทันที
“อ้าว น้ำค้างจะไปไหน เอ๊ะ! ร้องไห้ทำไม เกิดอะไรขึ้น หรือว่าปวดท้วง”
“นิด...” เห็นหน้าเพื่อนรักซึ่งพักอยู่ในชั้นนี้ด้วย ศิศิราน้ำตาไหลพราก พลางส่ายหน้าสะอื้น
“ฉันอยากไปบริษัทพี่ลัน...”
“พี่ลันเป็นอะไร”
เธอได้แต่ส่ายหน้าน้ำตาร่วง พูดไม่ออก
นิชกานต์ สิริธีร์ เห็นท่าทางเพื่อนแล้วจึงตัดสินใจเอง
“ฉันขับรถพาแกไปเอง”
- Writer
