Chapter 4
1058 Words
ครึ่งชั่วโมง...ช่างเป็นเวลาที่แสนยาวนานราวกับครึ่งปี ศิศิรามาถึงบริษัทรับออกแบบก่อสร้าง เธอเช็ดน้ำตาและเล่าความอัดอั้นตันใจทั้งหมดให้เพื่อนฟังระหว่างเดินทาง เพื่อนรักคอยปลอบใจไม่ให้เธอคิดมาก ดรัณดูไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้ปลิ้นปล้อน
ด้านหลังสำนักงานมีห้องพักสำหรับดรัณกับเพื่อน เธอเคยมาที่นี่สองครั้ง ตอนนั้นเป็นวันหยุดบริษัทเลยไม่ได้เจอใคร ดรัณให้กุญแจห้องเธอไว้และบอกว่าเธอสามารถมาหาเขาที่นี่ได้ตลอด ที่ผ่านมา เธอมีความคิดว่าอยากให้เขามีพื้นที่ส่วนตัวด้วย จึงไม่เคยมาเอง
ศิศิราเห็นรถยนต์คันเก่าของเขาจอดอยู่ เป็นไปได้ว่าเขากลับมาแล้ว ทุกก้าวที่เดินตรงไปยังห้องพักคือความหวาดกลัว
“น้ำค้าง...”
นิชกานต์เรียกเพื่อนเบา ๆ เมื่อเห็นมือเพื่อนรักสั่น เธอจึงช่วยไขกุญแจให้
ศิศิราหายใจลึกเฮือกใหญ่ ตัดสินใจผลักเข้าไป หากสิ่งที่เห็นทำให้ชะงักงัน ความหวังที่มีถูกทำลายลงชั่วพริบตา
บนเตียงนอนที่อยู่ห่างออกไปหลายก้าว ผู้หญิงคนนั้นคร่อมอยู่บนตัวดรัณ ภาพด้านข้างทำให้เธอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจูบปากสามีของเธอ มือเขาโอบกอดรอบตัวผู้หญิงคนนั้นไว้ ส่งเสียงครางแผ่วเบา
ความเจ็บปวดแล่นลิ่วไปทั่วร่างจนศิศิราแทบทรงตัวไม่อยู่ หากไม่มีมือของเพื่อนรักจับประคองไว้ เธออาจจะทรุดไปกองบนพื้น
“ไม่จริง...”
เสียงดังแผ่วแทบไม่หลุดจากลำคอ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักอาบแก้ม ไม่ต้องมีคำอธิบายจากใด ๆ ภาพตรงหน้าบอกทุกอย่างได้หมดแล้ว
ความหวังที่มีพังทลาย หัวใจแตกสลายหมดสิ้น
สิ่งที่หญิงสาวทำคือการหมุนตัวเดินหนีจากตรงนั้นเงียบ ๆ พร้อมกับอาการปวดหน่วงที่ท้อง
“น้ำค้าง รอฉันด้วย”
นิชกานต์วิ่งตามเพื่อนสาวลงบันได แล้วเธอต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดไหลเปื้อนกระโปรงชุดคลุมของเพื่อน
ศิศิราเอามือกุมท้องตัวงอ...
“ฉันจะไปบอกพี่ลัน”
“อย่า!” เธอไม่อยากให้เขารู้ ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายคนนั้นอีกต่อไป
“พาฉันไปโรงพยาบาล”
“ได้ ๆ แกอย่าเป็นอะไรไปนะน้ำค้าง”
ความเจ็บในช่องท้องบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก ศิศิรากัดฟันทนโดยไม่ร้องโอดโอย ภาพในหัวที่ผุดขึ้นคือการนัวเนียของสามีที่รักกับผู้หญิงอื่น เธอเริ่มหน้ามืด ในหูอื้ออึง ที่สุดก็สิ้นสุดการรับรู้ความเจ็บปวดทุกอย่าง
“น้ำค้าง!”
ดรัณถูกปลุกให้ตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่แผดเสียงกังวาน หาใช่แสงแดดจัดจ้าที่สาดส่องเข้ามาในห้องพัก ทันทีที่รู้สึกตัว หัวเขาปวดตุบจากการดื่มหนักเมื่อคืน ถึงอย่างนั้น ภาพทรงจำต่าง ๆ ในหัวแจ่มชัด ตั้งแต่เพื่อนคะยั้นคะยอให้เขาออกไปดื่มด้วยกันถึงขั้นลากให้ลุกจากโต๊ะทำงาน เพราะเห็นเขาหมกมุ่น เมื่อไปถึงก็พบว่ากลุ่มเพื่อนร่วมงานในบริษัทพากันไปรวมตัวที่นั่น ความเครียดและการทำงานหนักส่งผลให้เขาดื่มหนักไปด้วย หลังส่งข้อความบอกศิศิราว่าจะนอนที่บริษัท เขากลับมาห้องและนันท์นรีช่วยพยุงเข้ามาในห้อง เกิดเหตุบางอย่างขึ้นก่อนที่เขาจะภาพตัดไป
ชายหนุ่มรวบรวมสติ ควานมือหาโทรศัพท์ที่ยังแผดเสียงลั่นไม่หยุด เบอร์บนหน้าจอเป็นเบอร์ของเพื่อนสนิทของศิศิรา นึกแปลกใจว่าทำไมถึงโทรหาเขา ฉับพลันนั้นความกลัวขุมหนึ่งคืบคลานสู่หัวใจ จนต้องรีบกดรับ เพราะนิชกานต์มีห้องพักอยู่ชั้นเดียวกับศิศิรา
“พี่ลันรับได้สักทีนะ!” น้ำเสียงมีความโล่งอกและติดสะบัดราวกับไม่พอใจดังกลับมา
“ว่าไงครับน้องนิด”
“พี่ลัน น้ำค้างเข้าโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืน เธอปวดท้องมาก ทำให้คลอดก่อนกำหนด หมอบอกว่าเธอตกเลือดมาก นิดโทรหาพี่จนมือจะหงิกอยู่แล้ว พี่รีบมานะ”
คำว่า “คลอดก่อนกำหนด” และ “ตกเลือดมาก” เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะของดรัณ ความมึนเมาหายไปในพริบตาพร้อมอาการปวดหัว ร่างหนากระโจนลงจากเตียงโดยไม่สนใจว่าสภาพของตัวเองเป็นอย่างไร พุ่งออกจากห้องไปที่รถยนต์กลางเก่ากลางใหม่ ได้แต่ถามตัวเองซ้ำ ๆ
มันเกิดอะไรขึ้น!
หรือเป็นเพราะเขาไม่ได้กลับห้องไปหาเธอเมื่อคืน ศิศิรายิ่งชอบคิดมากเรื่องเขากับนันท์นรีอยู่ด้วย
ความเจ็บปวดและหวาดกลัวโจมตีหัวใจของดรัณอย่างหนัก ไม่กล้านึกถึงสภาพของเธอกับลูก ตลอดทางไปถึงโรงพยาบาลได้แต่ภาวนาให้เธอกับลูกปลอดภัย
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล เพื่อนสนิทของศิศิรารออยู่ตรงหน้าประตู พอเห็นเขา เธอพุ่งเข้ามาหาทันที
“มันเกิดอะไรขึ้น!” เขาโพล่งถามออกไปทันทีเหมือนกัน ก่อนจะสังเกตพบว่าสีหน้าของอีกฝ่ายนอกจากมีความกังวลแล้ว ตอนมองเขามีความโกรธบางอย่างด้วย
“มันเป็นเพราะพี่นั่นแหละ ถ้าน้ำค้างเป็นอะไร นิดจะเอาเรื่องพี่ให้ถึงที่สุด”
ขณะแค่นเสียงว่าเขา เธอพาเขาเดินไปยังลิฟต์
“เพราะพี่...” ดรัณเสียงอ่อน การที่เขาไม่ได้กลับไปอยู่กับเธอเมื่อคืนทำให้เธอคิดมากขนาดนี้เลยเหรอ ความรู้สึกผิดทำให้หน้าคมเจื่อนสี
“ใช่ค่ะ พี่ทำอะไรเอาไว้ล่ะ พี่ทำน้ำค้างเสียใจมาก ที่จริงนิดก็ไม่อยากจะโทรหาพี่หรอก แต่...ยังไงพี่กับเพื่อนนิดก็เป็นผัวเมียกัน”
อีกอย่างพ่อแม่ของศิศิราสั่งให้เธอโทรไปเรียกเขามา
“พี่ผิดเองที่ไม่ได้กลับห้อง”
นิชกานต์ตาขุ่น ตวัดมองคนตัวสูงอย่างเอาเรื่อง
“มันใช่แค่เรื่องไม่กลับห้องไหมพี่ลัน เมื่อคืนน้ำค้างไปหาพี่ที่บริษัท นิดไปเป็นเพื่อนมัน มันเห็นพี่กับผู้หญิงคนนั้นกำลังนัวเนียกันบนเตียง มันถึงเครียดจัดจนคลอดก่อนกำหนดแบบนี้”
- Writer
