Chapter 7
1036 Words
เสียงทักทายอย่างคนอารมณ์ดีปลุกศิศิราขึ้นมาจากความคิดเลื่อนลอย เมื่อเห็นหน้ายิ้มแป้นของผู้มาเยือน เธอเผยยิ้มอ่อนให้
“พี่กุล! กลับมาเมื่อไหร่คะ”
ชวิศ อภินันทรักษ์ เข้ามานั่งข้างเตียง ยกมือลูบผมนุ่มของเธอเบา ๆ
“พี่กลับมาเมื่อวาน ได้เจอป้าขวัญถึงรู้ว่าเราเข้าโรงพยาบาล แล้วนี่เป็นไง”
“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ น่าจะได้กลับบ้านวันสองวันนี้ค่ะ” เธอนอนโรงพยาบาลมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว
หนึ่งสัปดาห์ที่ดรัณไม่เคยปรากฏตัวให้เห็นแม้แต่ครั้งเดียว การหายตัวไปของเขาตอกย้ำให้เธอมั่นใจว่าเขาไม่ได้รักเธออีกต่อไปแล้ว
“ใจร้ายว่ะเรา เกิดเรื่องเยอะแยะไม่ยอมบอกพี่เลย”
“ไม่ได้หัวล้านทำไมใจน้อยคะ”
เธออดเย้าคนเป็นพี่ไม่ได้ ชวิศเป็นลูกชายของเพื่อนพ่อเธอเอง เธอและเขารู้จักกันมาตั้งแต่เธอเกิดก็ว่าได้ เธอเห็นเขาเป็นพี่ชาย เขามองเธอเป็นน้องสาวคนเล็ก เนื่องจากที่บ้านของเขามีพี่สาวอีกสองคน แต่พ่อแม่ของเธอและเขา อยากให้เราลงเอยกัน เพิ่งมาห่างกันไปเพราะเขาไปเรียนเมืองนอก
“ถ้าเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อ ดูหนังสักรอบ พี่หายใจน้อยเลย”
ศิศิราหัวเราะแผ่วแล้วต้องกุมท้องเพราะรู้สึกเจ็บแปลบนิด ๆ ชวิศรีบลุกจากเก้าอี้มาประคอง
“เจ็บมากไหม พี่ไม่น่าแหย่เราเลย”
“ไม่เจ็บมากหรอกค่ะ แค่สะเทือนแผลนิดหน่อยน่ะ น้ำค้างสัญญา ออกจากโรง’บาลเมื่อไหร่จะเลี้ยงข้าวเลี้ยงหนังพี่กุลนะ”
“ยายบ๊อง เธอยังไม่มีรายได้ พี่สิต้องเลี้ยงเธอ นี่คนนี้เป็นผู้ช่วยประธานบริษัทนะครับผมตอนนี้”
“พี่กุลของน้ำค้างเก่งมากเลยค่ะ”
“มันแน่อยู่แล้ว”
พี่ชายใจดียืดอกรับสีหน้าภาคภูมิใจสุด ๆ ทำให้ศิศิรายิ้มได้อีกครั้งเพราะขำความขี้เล่นของเขา
ความใจดีอบอุ่นของชวิศทำให้เธอรู้สึกอุ่นในหัวใจ อย่างน้อยในวันแย่ที่แย่ก็ยังมีพ่อแม่ มีเพื่อนรักอย่างนิชกานต์และพี่ชายใจดีอย่างชวิศคอยอยู่เคียงข้าง
ผิดกับผู้ชายคนนั้น นอกจากเขาจะจะทรยศลับหลัง ยังทิ้งเธออย่างไม่สนใจไยดีทั้ง ๆ ที่เธอเสียลูกไป ลูก...ที่เขาบอกว่าเกิดจากความรัก
จากความรัก กลายเป็นความผิดหวังและโกรธแค้นในที่สุด
ศิศิราไม่รู้เลยว่าทุกอย่างที่เธอรับรู้มันแตกต่างจากความเป็นจริง เพราะมือถือของเธอถูกจักรชัยยึดไปจึงไม่ได้เห็นข้อความที่ดรัณเฝ้าเพียรส่งหา ถามว่าเธออยู่ไหน เป็นยังไงบ้าง ทั้งถ่ายรูปลูกในตู้อบส่งมาให้ดู ช่องทางโซเชียลต่าง ๆ เธอไม่เคยเข้าไปดูเลยนับแต่ที่ฟื้นขึ้นมา เธอไม่อยากรับรู้ความเคลื่อนไหวที่จะทำให้หัวใจแหลกสลายลงไปอีก
ดรัณเฝ้ามองหน้าจอด้วยหัวใจแห้งแล้ง เมื่อคนที่เขาเพียรส่งหาไม่เคยเปิดอ่านเลยสักครั้ง
“น้ำค้าง...ทำไมหนูใจร้ายกับพี่ขนาดนี้...”
ตาคมละสายตาจากหน้าจอมือถือ ไปร่างเล็กในตู้อบ ทุกครั้งที่ร่างนั้นดิ้นรนหัวใจเขาบีบรัดทุกครั้ง ได้แต่นึกขอโทษลูกในใจ เพราะเขา เจ้าตัวเล็กถึงต้องคลอดก่อนกำหนด แม่ของเธอก็พิพากษาจำเลยอย่างเขาโดยไม่ให้โอกาสได้แก้ต่างใด ๆ เลย
เขาขึ้นไปหาเธอที่ห้องพักในตอนเย็น แต่กลับพบว่าศิศิราถูกย้ายออกไปแล้ว ไม่มีใครให้ข้อมูลว่าเธอย้ายไปโรงพยาบาลไหน เขาถึงขั้นไปหาเธอที่บ้านของพ่อแม่เธอ แต่ไม่เคยเจอ สอบถามยามก็ได้คำตอบว่าเธอยังไม่กลับเข้าบ้าน
ศิศิราคลอดโดยการผ่าตัด อย่างน้อย ๆ น่าจะต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลประมาณหนึ่งถึงสองสัปดาห์ หากเขาก็เวียนไปเฝ้าดูที่หน้าบ้านเธอทุกวันสลับกลับมาเฝ้าลูกสาว งานการไม่ได้ทำเลยสักวัน ถ้าเขาไม่ใช่หุ้นส่วนบริษัท ป่านนี้คงโดนไล่ออกไปแล้ว
“คุณพ่อของน้องใช่ไหมคะ”
พยาบาลสาวคนหนึ่งเข้ามาทักพร้อมรอยยิ้มให้กำลังใจ
“ครับ”
“น้องยังไม่ได้แจ้งเกิดเลยค่ะ คุณพ่อตั้งชื่อมาหรือยังคะ สะดวกแจ้งเกิดวันนี้เลยไหม หรือถ้ายังไม่มีชื่อ เรามีหนังสือตัวอย่างชื่อให้เลือกด้วยนะคะ”
ดรัณรู้สึกหัวใจบีบรัดอีกรอบ ชั่วขณะนึกถึงชื่อที่เคยตั้งกันไว้กับศิศิรา
“ครับ สะดวก”
“งั้นตามมาทางนี้เลยค่ะ มีบัตรประชาชนมาใช่ไหมคะ”
“มีครับ”
ตาคมมองลูกน้อยอีกครั้ง นึกในใจ
‘น้ำเพชร ป๊าจะตั้งชื่อหนูว่าน้ำเพชร ขอให้หนูแข็งแกร่งดุจเพชรเร็ว ๆ นะลูกรัก’
“น้องใจสู้มากค่ะ ถือเป็นแนวโน้มที่ดีมาก” พยาบาลให้กำลังใจ
การคลอดก่อนกำหนดของทารกนั้นมีความเสี่ยงจากภาวะแทรกซ้อนหลายอย่าง เพราะอวัยวะยังพัฒนาได้ไม่สมบูรณ์ เช่น ปอด ทำให้การหายใจลำบาก และอาจมีภาวะหยุดหายใจ จำเป็นต้องใช้เครื่องช่วยหายใจจนกว่าจะหายใจได้เอง ปัญหาด้านภูมิคุ้มกันร่างกายยังไม่สมบูรณ์ทำให้ติดเชื้อได้ง่าย ปัญหาทางสมอง หรือในเรื่องของการดูดซึมอาหารและลำไส้ รวมถึงด้านดวงตาอีกด้วย
“คุณพ่อจะตั้งชื่อน้องว่ายังไงคะ”
“น้ำเพชรครับ ชื่อจริงคือ รติรัตน์... รติรัตน์ กฤติฐาวัตร”
ลูกจะเป็นเพชรน้ำหนึ่งยอดดวงใจของพ่อ...เพียงคนเดียว
หลังออกจากโรงพยาบาล ศิศิรากลับมาพักฟื้นที่บ้าน โดยมีชวิศและนิชกานต์แวะเวียนมาหา เนื่องจากเธอยังไม่อยากออกไปไหน เธอได้โทรศัพท์เครื่องใหม่ เบอร์ใหม่และไอแพดเครื่องใหม่ ส่วนเครื่องเก่าที่เคยใช้นั้นพ่อแม่เก็บไว้ เธอเองก็ไม่อยากไปรื้อฟื้นความทรงจำเก่า ๆ จึงแกล้งทำลืมไอดีต่าง ๆ ในช่องทางโซเชียลไป เปิดช่องใหม่ไว้เล่นผ่อนคลายอารมณ์แทน
- Writer
