Chapter 12

1064 Words

ดรัณรู้สึกในหัวเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง พบว่าภายในห้องสว่างจ้าจากแสงที่ส่องผ่านประตูบานเลื่อนตรงระเบียง เขางัวเงียลุกขึ้นนั่ง ได้กลิ่นตัวเองก็พลันชะงัก รู้สึกว่าถึงเวลาต้องอาบน้ำแล้ว หากพอลุกยืน กำลังจะเดินผ่านเตียงนอนก็ต้องชะงักอีกรอบ หลังได้เห็นใบหน้าคุ้นเคยของเพื่อนสนิท เมื่อคืนเขาไม่ได้ฝัน วาฬกับอธิชนม์มาที่นี่จริง ๆ รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของใคร ร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำ จัดการอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายจนหมดคราบไคลต่าง ๆ พอออกจากห้องน้ำก็พบว่าเพื่อนทั้งสองตื่นแล้ว ตาสว่าง ร่างกายสดชื่นเล็กน้อย พบว่านาฬิกาบอกเวลาบ่ายสองโมงแล้ว “ไงมึง” อธิชนม์เอ่ยทัก “หมอ... มึงเรียนจบแล้วไงถึงมาอยู่ที่นี่ได้” “ก็อาจไม่จบถ้ามึงยังทำตัวงี่เง่าให้กูต้องวิ่งกลับมาดูแบบนี้” “เรื่องเล็ก ๆ ไม่ต้องลำบากพวกมึงหรอกน่า” ดรัณตอบพลางหยิบเสื้อกางเกงออกมาสวม เพื่อน ๆ ผลัดกันเข้าไปล้างหน้าล้างตา เมื่อออกมาก็พบว่า ดรัณที่นั่งลงตรงโซฟาทำท่าจะคว้าเหล้าขึ้นกรอกปากอีก ร้อนถึงวาฬให้กระโจนเข้ามาแย่งขวดนั้นออกจากมือ “ไอ้เหี้ย! มึงกะจะดื่มให้ตายวันสองวันนี้เลยใช่มั้ย” ตายก็ดี... ชั่ววินาทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา หากดรัณไม่ได้ตกใจอะไร “มึงไม่รักตัวเองเหรอวะถามจริง” คนไม่ค่อยพูด สาดคำถามใส่จนทำให้ดรัณนิ่วหน้า “มึงจะไม่รักตัวมึงเองก็ได้โว้ยลัน แต่นั่นมันเมื่อก่อนตอนมึงโสด ตอนนี้มึงไม่ใช่คนตัวคนเดียวแล้วนะ ลืมไปหรือเปล่า” อธิชนม์ถาม “ถ้ามึงตายหรือมึงล้มขึ้นมาวันนี้พรุ่งนี้ คิดมั้ยลูกมึงจะอยู่ยังไงวะ” วาฬตะคอกถาม “ช่างกูเหอะน่า เอาเหล้ากูคืนมาด้วยไอ้วาฬ” ดรัณจ้องเพื่อนหน้าตาบูดบึ้ง เขาอยากเมา มีเพียงความเมามายเท่านั้นที่ทำให้ลืมศิศิรา ลืมความรักความขมขื่นที่กำลังกัดกินหัวใจอยู่ตอนนี้ได้ “กูไม่ให้” “พวกกูจะพามึงออกไปข้างนอกด้วย” หมอหนุ่มล็อกแขนข้างขวา วาฬล็อกแขนข้างซ้าย ลากเพื่อนรักเพื่อนสนิทออกจากห้องทันที “อะไรของพวกมึงวะ ปล่อยกู! เฮ้ย!” ไม่มีใครสนใจเสียงโวยวายของเขาสักคน ใช้เวลาไปไม่นาน ดรัณก็ได้มายืนหน้าห้องเด็กอ่อนของโรงพยาบาลใหญ่ “มึงเห็นนั่นไหม” อธิชนม์ชี้ให้ดูเด็กน้อยในตู้อบ “ลูกมึงเจ็บปวดแต่ก็ดิ้นรนจะมีชีวิตต่อไป แล้วตัวมึงล่ะลัน มึงจะทิ้งลูกทิ้งชีวิตประชดน้ำค้างแบบนี้เหรอ” “นั่นดิ มึงไม่สงสารลูกสาวมึงเหรอวะไอ้ลัน” ดรัณจุกในคอ พูดไม่ออก ตาคมจ้องมองลูกสาวตัวน้อย เธอดูเหมือนตัวโตขึ้นอีกนิดแล้ว น้ำตาลูกผู้ชายเอ่อซึม “รึมึงเองก็คิดจะทิ้งลูกไปอีกคน” “ไม่...” น้ำตาลูกผู้ชายเอ่อซึม เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ กำลังประชดชีวิตอย่างไร้ค่าเหมือนที่เพื่อนว่าอย่างนั้นเหรอ เพราะผู้หญิงที่ทิ้งเขากับลูกไป มันคุ้มกันแล้วเหรอ อธิชนม์บีบไหล่เพื่อนอย่างให้กำลังใจ ดรัณนิ่งเงียบไปนานจนคนที่มาจัดการลอบมองหน้ากัน “ไหน ๆ พวกมึงก็มาหากูพร้อมหน้าขนาดนี้ ไปหาที่ดื่มกันสักหน่อยดีกว่า” “มึงยังไม่สำเหนียก” วาฬตวัดมองตาขวาง สีหน้าเอาเรื่อง ปกติเขาเป็นคนไม่พูดมากอยู่แล้ว “นาน ๆ เจอกันที กูแค่อยากดื่มกับพวกมึง จากนี้ไปกูจะไม่ทำตัวบ้าบอแบบนี้อีก” “แน่ใจ” หมอหนุ่มถาม “งั้นก็ลงแดง” วาฬดีดนิ้วเปาะ ดรัณคลี่ยิ้มให้เพื่อนรัก ร้านเหล้า ‘ลงแดง’ เป็นสถานที่ที่ทำให้เขาได้เจอกับทั้งสองคนซึ่งเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน คืนนั้นวาฬและชนม์มานั่งดื่มเชียร์ฟุตบอลทีมในดวงใจ แต่วันนั้นทีมแพ้ พวกเขาเลยดื่มเหล้าปลอบใจและได้เป็นเพื่อนกันมาจนถึงทุกวันนี้ รูปถ่ายแผ่นแล้วแผ่นเล่าจากอัลบั้มรูปในมือถูกพลิกผ่านสายตา ดรัณนึกถึงวันที่ถ่ายรูปกัน เขากับศิศิราไปจังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือ และได้แต่งชุดพื้นเมืองเข้าไปถ่ายรูปคู่ด้วยกัน เธอยิ้มสวยสดใสมาก มันเป็นรอยยิ้มที่ตราตรึงใจ ให้นึกถึงเสมอราวกับต่อไปมันจะเป็นรอยยิ้มของเขาคนเดียว ทว่า... ผ่านไปไม่กี่เดือน รอยยิ้มเหล่านั้นก็หายไปพร้อมกับเอาความรู้สึกดี ๆ จากเขาไปด้วย ดรัณปิดอัลบั้ม โยนมันลงกล่องพลาสติกใบใหญ่ไปรวมกับชิ้นอื่น ๆ ภายในมีของที่ระลึก ของขวัญของฝากจากเทศกาลหลากหลายที่เคยได้รับมาระหว่างคบกับศิศิรา เขาปิดกล่องและปิดทับด้วยเทปกาวแน่นหนา เช่นเดียวกับที่ปิดล็อกตายหัวใจ ต่อไปเขาจะไม่มีผู้หญิงใจร้ายคนนั้นอีกแล้ว “แอ๊ะ แอ๊ะ” เสียงที่ดังทำลายความเงียบในห้องเรียกความสนใจจากดรัณ บนเตียงกว้าง ลูกสาวตัวน้อยลืมตา ดีดแขน ดีดขวาใส่อากาศ “ไงครับนางฟ้าของป๊า ตื่นแล้วเหรอ” ชายหนุ่มขยับขึ้นไปนั่งบนเตียง สอดมือเข้าช้อนอุ้มลูกสาวขึ้นสู่อ้อมอกอย่างถูกวิธี ก่อนหยิบขวดนมมาป้อน ตัวเล็กแย้มปากเหมือนกำลังยิ้มให้คนเป็นพ่อ เห็นแบบนั้นใจแข็งกระด้างพลันอ่อนยวบ ขอบตาพลันร้อน... “เด็กดี...” หลายวันแล้วที่ดรัณรับเด็กหญิงรติรัตน์ออกจากโรงพยาบาล เจ้าตัวเล็กใช้เวลาอยู่ในนั้นเกือบสองเดือน สองเดือนนี้ชายหนุ่มเคลียร์งานในมือจนเสร็จ ใช้เวลาว่างไปเข้าคอร์สฝึกอบรมเรื่องการเลี้ยงเด็กอ่อนในโรงพยาบาลพร้อมกับเฝ้าดูลูกสาวไปด้วย นมในขวดหมดไปเกือบสองออนซ์ เด็กหญิงเบี่ยงหน้าหนี “กินเก่งแบบนี้นี่เอง ลูกสาวป๊าถึงได้แข็งแรงโตไว”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more