The forbidden love

Birthday

Pagkagising ko ay may natanggap akong tawag mula sa kaibigan ng ina ko.

Umiiyak ito, "E-eya, pumunta ka dito sa hospital ngayon na". Hikbi pa nito.

"Bakit po, ate Risa?". Tanong ko.

"Pumunta ka nalang, ngayon na". Sabi nito at humahagulgol.

"Saang hospital ho ba 'yan?".

"I-itetext k-ko nalang". Sabi nito at pinutol na ang tawag.

May nangyari ba? Ano?.

"Here's a breakfast for my baby". Pagsalubong sa akin ni Ceian pagbukas ko ng pinto.

"Ceian, kasi kailangan kong pumunta sa hospital. Baka may nangyari kay mama". Sabi ko pa at akmang iiyak na.

"Huh? Okay let me ready the car". Nagpalakad lakad ako sa buong kwarto at hindi alam ang gagawin.

"The car's ready". Sabi ko at tila'y tatakbo na papuntang sasakyan.

"What happened?". Tanong ni Ceian habang nagmamaneho.

"Hindi ko alam, may tumawag lang sa 'kin e, kaibigan ni mama".

Sa sobrang kaba ko ay napaiyak na lang ako.

"Shhhh, baby. I'm here. Please be strong. I love you". Sabi nito nang makarating na kami.

"Ate Risa, ano po bang nangyare?". Tanong ko.

Nang makita ko si mamang naghihingalo.

"Ma!!!". Sigaw ko sa kwarto at humagulgol.

"Mahal na mahal kita anak". Sabi nito bago pa binawin ng buhay.

Nag-ingay na ang makina kaya wala akong nagawa.

"M-mahal na mahal din po kita ma". Pabulong na sabi ko.

Niyakap ako ni ate Risa at may binigay, "heto, sabi ng mama mo na ipapabigay daw ito sayo".

Isang sulat, "mahal kong anak, pasensya na ha at tinatrato kita nang hindi maganda. Gusto ko kasi na masanay kang wala ako. Kumbaga, bigyan mo ako ng pagkamuhi para umiwas ka sa 'kin. Anak, masaya ako na may minamahal ka at may nagmamahal sayo. Pagpasensyahan mo na ang lahat ng nasabi ko sayo. Hindi ko man ginusto iyon ngunit kailangan, anak. May cancer ako, stage 4 na. Kaya ikaw, 'wag na 'wag mong pababayaan ang sarili mo. Tignan mo 'ko. Hindi kita makikitang mayaman na, ngunit sa akin, napakayaman ko na dahil may anak akong kagaya mo. Salamat sa lahat ng pag-intindi mo sa 'kin anak at hindi mo talaga ako sinukuan. Nawa'y maging masaya ka sa buhay na binigay ko sayo. Nawa'y pagpatnubayan ka ng mahal na panginoon sa araw araw. Sana maging matapang ka sa lahat ng pagsubok na darating sayo. Gagabayan kita kahit wala na ako. 'Wag na 'wag mong kakalimutan na mahal na mahal kita. Prinsesa man kita ngayon, reyna ka naman ng taong mamahalin ka sa tamang panahon. Mahal na mahal kita, anak. Nagmamahal, mama". Napaiyak ako, napaluhod.

Bakit naman gano'n ma? Bakit? Wala na nga si papa, mawawala pa kayo, wala pa 'kong kapatid.

"Magcelebrate nalang tayo". Sabi ni ate Risa at panay punas ng luha niya.

"Magcelebrate? Kita mong patay na si mama magcelebrate? Matagal mo na ba talagang gusto na mawala si mama—".

"Kleah, birthday mo ngayon". Pagkasabi niyang iyon ay tinignan ko ang kalendaryo ng cellphone ko.

"Gandang gift ah". Sarkastiko kong sabi ay tumingin sa ina kong nakabalot ng puting tela.

"I thought that why not we celebrate? I mean, let's just talk about your mother later". Sabi ni Ceian at niyakap ako, "I love you".

"Let's go home".

"Dito na kami, ate". Sabi ko at nagpaalam.

—

Tahimik ang kotse at wala akong balak na magsalita.

"I love you". Sabi ni Ceian habang nagmamaneho nang makita niyang ang lungkot lungkot ng mukha ko, hindi ako nagsalita.

—

"Oh hija? You look so langour, what happened?". Tanong ni tita Emela.

"W-wala po ito". Sabi ko at kaagad na umakyat sa kwarto ni Ceian.

"Pwede ba 'kong makigamit ng cr mo?". Tanong ko pagpasok nito.

"Wait". Sabi nito at kumuha ng tuwalya, alam niya talaga kung anong gagawin ko.

"T-thank you". Utal na sabi ko naman dahil nga'y kahit anong sabihin ko ay ibinibigay niya.

—

Nagkulong ako sa kwarto ni Ceian at hindi kumakain, hindi naman ako gutom. Sobrang sakit mawalan ng ina.

(a/n: wala akong ina since birth kaya alam ko 'yong sakit mareng Kleah).

"Hija, hindi ka pa kumakain, hindi ka ba gutom?". Tanong ni tita Emela.

"Okay lang naman po ako, tita". Sabi ko at nginitian siya.

"What happened? I'll listen". Sabi nito.

Tumayo ako sa pagkakahiga ko at umupo, "k-kasi po, p-pumanaw na kasi si m-mama e". Sabi ko at akmang iiyak na.

Walang atubili ay niyakap niya ako.

"Condolence sayo, hija". Sabi nito haplos haplos ang likuran ko.

Namimiss ko na si mama.

"Thank you po".

Tinawag niya si Ceian at sabing, "huy ikaw bata ka. Alagaan mo 'to ah. 'Pag ikaw sasaktan 'to, makakatikim ka talaga sa 'kin". Sa harap ko pa.

"Ofcourse, mom". Sabi nito at niyakap din ako.

Angswerte ko pa rin naman dahil meron akong sila kahit wala na si mama.

"Mom, can we go outside for like an hour?". Tanong nito.

"Basta, alagaan mo lang 'to, kundi makakatikim ka talaga". Sabi nito at nag-kamao ng kamay.

Wala akong nagawa at tumawa nalang.

"Get dressed". Sabi nito pagkalabas ni tita Emela.

Nagbihis naman ako sa cr nito at siya nasa labas ng cr kung saan ay kwarto niya.

"Not nice".

"Not nice".

"Kinda but still not nice".

"Nice but looks like s**t". Pagsasalita nito habang pinapakita ko ang mga magagandang damit na meron ako.

"Puro ka lang not nice nyenye, ano bang gusto mo?". Sabi ko at namula ito.

"B-bakit?".

"Wala". Nagtagalog amp.

"Marunong ka naman palang magtagalog e naku". Sabi ko at inirapan siya.

"Sabi kasi ng mga tao, ampogi ko raw para magtagalog". Angslang naman.

"Oo nga". Sabi ko.

"Anong oo nga?". Tanong nito kaya pumasok ako ng cr ulit at tumawa.

"Baby, let's just get you some outfits".

"Sige".

Siya ang pumili ng mga damit na magagarbo at pinaupo lang ako.

"Baby". Tawag nito sa 'kin kaya lumapit naman ako

"Teka lang, bakit may gown?". Tanong ko.

"Shhh".

"Give me a bag". Sabi niya sa isang assistant.

Nagbigay naman ng isang malaking bag ang assitant at hindi ko alam kung bakit hindi ito nagbayad.

"Huy, magnanakaw ka ba? Magbayad ka nga muna bago ka umalis". Galit na sabi ko.

"Ma'am, he's the owner of this mall po". Gulat na gulat ako sa tinuran ng assistant nito.

"Ikaw?!".

"Yes". Sabi nito at nginitian ako.

Oo medyo nakakahiya 'yon pero bahala na.

—

"Change that outfit with your gown". Sabi nito pagkapasok namin ng sasakyan.

Akmang may sasabihin na 'ko ngunit lumabas na 'ko.

Maganda naman 'yong gown. Parang pang-kasal, pero di ko rin alam bakit niya 'ko pinapasuot nito ngunit bahala na.

Nagbihis ako sa likod ng sasakyan nito dahil mas malaki ang lugar kumpara sa harap.

Tinawag ko na ito mula sa bintana, "love".

"Oh, you're so gorgeous". Sabi nito at akmang hahalikan na 'ko sa labi ngunit ayaw ko.

"Hello, mom? Ayos na ba lahat diyan? We're almost there". Mama niya ata kausap niya sa telepono.

Habang nasa biyahe ay hindi ko maalis sa isipan si mama, wala man lang akong nagawa.

May binigay si Ceian sa akin na isang maitim na tela.

"Blindfold, tabunan mo mata mo". Sabi nito at nginitian ako.

"Tapos na". Sabi ko pagkatapos na tabunan ang mata ko.

"Buti at nandito na tayo". Sabi nito nang biglang may naramdaman ako sa labi ko.

Hinawakan ko iyon at nang malaman kong siya iyon ay lumayo ako, "ano ba?".

"Sorry, I love you".

May humawak sa kamay ko at ang sabi, "hinay hinay lang".

Dali dali nilang sinara ang pintuan kung nasaan ako, kinabahan naman ako dahil nga'y baka kinidnap na ako. Jusko, 'wag naman sana.

"N-nasaan ako? Sino kayo?".

"Miss, relax". Sabi naman ng isang nilalang at kinuha ang blindfold sa mata ko.

Pagkabukas ko ng mata ko ay nakatingin ako sa isang salamin at naroroon ang dalawang hindi ko alam kung sino 'yong mga taong 'yon at wala rin akong pakialam.

Maganda naman na 'ko pero mas pinaganda nila ako.

"Ganda mo naman ma'am". Sabi ng isa sa kanila na nag-ayos ng buhok ko.

"Ikaw din". Sabi ko at ngumiti.

Pagkalabas ko ng kwartong 'yon ay napagtanto kong nasa back stage pala ako at nagsimulang magtugtog ang isang musika.

"And please welcome the soon to be Mrs. Verde". Sabi ng mc at tumawa.

Kumaway ako sa audience at hinanap si Ceian.

Umakyat ito sa stage at binigyan ako ng bulaklak.

Nagpatugtog ito ng slowed music at isinayaw ako.

"I know, you've been through a lot these days and I'm sorry because I can't do anything about it—".

"Wala, wala ka namang kasalanan. Isa pa, problema ko naman 'yon kaya ako dapat maghanap ng paraan para masulosyonan". Sabi ko at pilit na nginitian siya.

"I'll take care of you, I promise". Sabi nito kaya niyakap ko siya habang sumasayaw pa kami.

"Everything will be alright, baby". Sabi nito at umiyak na naman ako.

Bakit naman gano'n ma?.