ไรท์ดุมาก!!

ตอนที่1

ตอนที่1

ฉันกับเพื่อนอีกสองคนเป็นรีดเดอร์ที่เสพติดการอ่านซึ่งนั่งอ่านนิยายไปวันๆ ในมอ ของคณะนิเทศศาสตร์ พวกเราเรียนเอกการเขียนบท

พวกเราผลัดกันพูดคุยกันไปว่าเนื้อเรื่องที่อ่านจะเป็นไงต่อหลังจากอ่านตอนหนึ่งหนึ่งเสร็จ พร้อมบอกเล่าความรู้สึก บ้างก็ยกเรื่องทั้งมีและไม่มีสาระมาพูดตามประสาพวกเรา

"ครีมเป็นไงบ้าง นักเขียนคนนั้นน่ะ"

มิวยกประเด็นนี้ขึ้นมาบนโต๊ะด้วยใบหน้าแจ่มใส เธอคนนี้ใส่แว่น อันที่จริงก็ใส่แว่นกันทั้งกลุ่มนั่นแหละ พวกเรายังอยู่ในชุดนักศึกษาและกำลังนั่งอยู่ที่โรงอาหารของมอที่คนค่อนข้างพลุกพล่าน

"เขาบอกว่าเขาอยู่มอเดียวกับพวกเราด้วยอะ"

ตอนนี้ในมือถือของฉันกำลังแชทอยู่กับไรท์เตอร์ท่านหนึ่งที่โคตรจะปลื้ม ส่วนใหญ่เขาจะเขียนแต่NC ถึงอย่างนั้นNC ของเขาก็ได้รสชาติที่ทำให้อินได้ไม่เหมือนใคร ฉันคาดว่าเขาน่าจะเป็นผู้หญิงที่มีรสนิยมผู้ชายคล้ายๆ กัน เพราะโดยส่วนใหญ่เขาจะเขียนในมุมมองผู้หญิงไม่ก็นายเอกและมันก็ได้อรรถรสมาก หากเขาเป็นผู้ชายเขาคงเข้าใจผู้หญิงสุดๆ ไปเลย พวกเราพูดคุยกันผ่านแชทของแอพแต่งนิยายและนี่ก็ทำให้ฉันรู้สึกกับเขามากถึงมากที่สุด พวกเราคุยกันมาหลายสัปดาห์อย่างต่อเนื่อง คุยกันถูกคอด้วย อีกทั้งมันยังผ่านมา5ปีแล้วที่ฉันอ่านนิยายของไรท์คนนี้

"โห อย่างนี้ก็ดีเลยดิ อยากเจอเขาจังเขาเขียนดีมาก เขาเป็นไอดอลของฉันเลย"

ปกติเรามักจะคุยกันเรื่องจิปาถะที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับความเป็นตัวกันเลยแม้จนกระทั่งวันนี้ที่ฉันได้รู้สึกเขามากขึ้นอีก พวกเราผูกพันกันผ่านแชทสนทนา

"ฉันด้วย"

อีกคนที่พูดขึ้นมาคือแอม พวกเราสามคนเป็นเนิร์ดที่สนิทกันเพราะใส่แว่นและยังมารู้ทีหลังด้วยว่าชอบอ่านนิยายเหมือนๆ กันแถมชอบนักเขียนคนเดียวกัน เลยสนิทกันมาก พวกเรารู้จักกันตั้งแต่ปี1จนตอนนี้ก็ปี3แล้ว

"ครีมถามเขาหน่อยสิว่าเขาอยู่คณะอะไรเอกอะไร"

แอมพูดขึ้นเป็นจังหวะที่พอดีมากกับเสียงข้อความแจ้งเตือน

"ถามแล้วๆ อะ! เขาตอบพอดี"

ฉันรู้สึกอึ้งและดีใจไปพร้อมกันกับคำตอบ

"เขาบอกว่าเขาอยู่นิเทศด้วยล่ะแถมเอกเดียวกับพวกเราอีก!"

พวกเราต่างก็รู้สึกดีที่ได้รู้ว่าคนที่ปลื้มอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด แต่จะเป็นใครกันนะ?

"ตอนนี้อยู่ไหนเหรอ"

ความอยากรู้อยากเห็นของพวกเราเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"อยู่โรงอาหาร"

ฉันอ่านข้อความและหันไปมองเพื่อนทั้งสอง

"พวกเราก็อยู่โรงอาหาร"

จากนั้นฉันก็หันไปมองรอบๆ แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าใครเพราะที่นี่คนเยอะมาก

ตอนนั้นเองฉันก็สังเกตเห็นเพื่อนร่วมคลาสของเราเดินผ่านมาพอดี แถมคนคนนี้ยังอยู่กลุ่มทำงานเดียวกันด้วย

"คินกินข้าวเสร็จแล้วเหรอ"

คินไม่ใช่เด็กที่ตั้งใจเรียนในคลาสแต่เขาเก่งมากหลายๆ ด้าน ทั้งการนำเสนองาน การเล่นมุมกล้องในงาน การถ่ายภาพนิ่ง แถมยังเก่งสุดๆ ในการวางแผนงานและเขียนบท เขาเป็นคนเตรียมสคริปต์ให้พวกเราในงานกลุ่ม เขาอยู่กลุ่มเดียวกับพวกเรา แต่ก็ไม่ได้สุงสิงกับพวกเรามากนัก

"อา เสร็จแล้ว"

อีกอย่าง เขาไม่ค่อยมีมารยาทเท่าไหร่ด้วย อยากทำอะไรก็ทำ หลายครั้งเขาก็ทำให้หลายคนหงุดหงิดรวมถึงอาจารย์ก็ด้วย

"รอพวกเราก่อนสิ เดี๋ยวก็ต้องไปทำงานกลุ่มด้วยกันนะ"

บางครั้งฉันก็หงุดหงิดกับเขานะที่ชอบทำอะไรตามอำเภอใจและสนใจตัวเองเป็นหลัก แต่เขาเก่งจนฉันต้องรู้สึกนับถือเลยไม่ได้สนใจรายละเอียดยิบย่อยนัก

"เค"

เขามาพร้อมกับกาแฟที่พึ่งซื้อและเขาก็กำลังนั่งตรงข้ามฉัน ณ โต๊ะ4มุม

ว่าด้วยหน้าตาของเขาที่ไม่ค่อยจะยิ้มยกเว้นตอนนำเสนอหรือพูดอะไรที่เป็นทางการ เขาหล่อนะแต่เขาแปลกเลยอาจจะเข้ากับใครได้ยาก

ถึงแม้เขาจะเก่งแต่ข้อเสียที่นอกจากการทำตามใจชอบ

คือเขามักจะซุ่มซ่ามมากด้วย

คินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะพร้อมนั่งลงจังหวะนั้นเขาก็เผลอไปปัดแก้วกาแฟตกและน้ำกาแฟก็หกมาทางฉันพอดี๊พอดี และมันก็ทำให้กระโปรงนักศึกษาของฉันเฉอะแฉะไปหมด

แน่นอนว่าเขาทำให้ฉันหงุดหงิด

"เอาอีกแล้วนะคุณคิน"

ฉันจ้องเขม็งไปที่เขาที่ทำสีหน้ารู้สึกผิด คินมองตาฉันพร้อมพูดว่าโทษที อย่างเคย

...

ด้วยความที่คอนโดที่คินอยู่มันใกล้กับมอ ฉันจึงมากับเขาและเอาชุดฉันมาซักพร้อมเปลี่ยนชุด

"เอาชุดนักศึกษาฉันไปใช้ก่อนก็ได้"

ฉันรับกางเกงแสล็คพร้อมเสื้อเชิ้ตขาวจากเขา นี่ไม่ใช่ครั้งแรก นี่น่าจะครั้งที่5ไม่ก็6แล้ว

"เมื่อไหร่แกจะเลิกซุ่มซ่ามเนี่ย"

ฉันเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมพูดกับเขาจากด้านใน

"มันคงยากอะ"

หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จฉันก็ไปนั่งรอเขาจัดการกับเสื้อผ้าของฉันที่ห้องนั่งเล่นของเขา และตรงหน้าฉันคือโน๊ตบุ๊คของเขา และฉันก็เผลอไปแตะเข้าจนทำให้หน้าจอเปิด

"ช่วงนี้เวลาว่างแกได้ทำอะไรบ้างเนี่ย"

ตามความเข้าใจของฉัน ไม่ใช่ว่าคินเป็นพวกเกลียดกลัวสังคม เขาก็แค่ขี้เกียจพูดและขี้เกียจยุ่งกับผู้คน

"ดูซีรี่ย์"

เสียงของเขาดังมาจากห้องน้ำพร้อมเสียงปั่นผ้า

ปกติเวลามีใครถามเขาก็จะตอบให้ด้วยความยินดีเลย ยกเว้นบางเรื่อง

"งั้นเหรอ"

ฉันพูดพลางมองดูหน้าจอโน๊ตบุ๊คของเขาที่ค้างแอพเขียนนิยายเอาไว้ ฉันลองกดเข้าไปดู

"แกเขียนนิยายด้วยเหรอ"

ฉันเข้าไปในส่วนนักเขียนของแอพและฉันก็พบกับสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด...

"อืม ว่าแต่ไม่ใช่ว่าแกแอบเปิดโน๊ตบุ๊คเรานะ"

จังหวะนั้นเองคินก็เดินออกมาและเห็นฉันอยู่หน้าคอมของเขา ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองคินที่เดินมาด้วยความตกใจและตื่นเต้น หัวใจฉันสั่นระรัวในตอนนี้

"ใครเขาใช้ให้เปิดโน๊ตบุ๊คคนอื่นดูมั่วซั่วเนี่ย"

คินมองหน้าฉัน ดูไม่พอใจนิดหน่อย

"กะ..แกเป็นไรท์งั้นเหรอ"

ฉันรู้สึกลนลาน หน้าเว็บเผยว่าเขาคือนักเขียนคนนั้นที่ฉันคุยด้วย!!

"อืม"

เขาพยักหน้า

"แปลว่าที่ผ่านมาเราแชทกับแก!!"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่ตกใจและนั่นก็ทำให้คินรู้สึกตาม

"งั้นแกคือนั่งอ่านคนนั้นงั้นเหรอ!"