เสียงผ้าไหมเสียดสีกันเบา ๆ เมื่อ เสี่ยวถง ค่อย ๆ สวมอาภรณ์ที่ถูกส่งมาใหม่ให้กับซูเหยา แม้มันจะไม่ใช่ชุดหรูหราดั่งน้องสาว แต่ก็ดูสะอาด เรียบกว่าผ้าหม่นเก่า ๆ ที่นางใส่มาตลอด
มือเล็กของสาวใช้สั่นนิด ๆ ขณะจัดปกเสื้อให้ตรง แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ใบหน้าของนายหญิงที่เพิ่งผ่านการชำระล้าง ใบหน้างามที่ค่อย ๆ เผยความแท้จริงจนแม้แต่ตะวันยามบ่ายก็ต้องส่องสะท้อน
ริมฝีปากเล็กของเสี่ยวถงขยับพึมพำเหมือนเผลอหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว
“งดงามนัก… เหตุใดคุณหนูจึงต้องซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ด้วยเจ้าคะ…”
เสียงนั้นทำให้ ซูเหยา ชะงักเล็กน้อย นางเงยหน้ามองเสี่ยวถงผ่านเงากระจกทองเหลืองเก่าในห้อง ความคิดบางอย่างผุดขึ้นในใจทันที
ใช่สิ…หากเจ้าของร่างนี้ไม่ได้บ้าอย่างที่ใคร ๆ พูดเล่า? ถ้าแท้จริง…นางจงใจแสร้งทำเป็นคนบ้า…เพื่อซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้?
หัวใจซูเหยาเต้นแรงขึ้น ความสงสัยกัดกินจิตใจ เจ้าของร่างเดิมมีใบหน้างด
