หลังงานเลี้ยงสิ้นสุด เสียงดนตรีและกลิ่นกำยานยังคงคลุ้งอยู่ในอากาศ ซูเหยา เพิ่งก้าวลงจากลานพิธีได้ไม่กี่ก้าว เสียงรองเท้าผ้าก็แทรกสอดเป็นระลอก เหล่าบุตรชายตระกูลใหญ่ต่างพากันกรู่เข้ามา
“แม่นางซูเหยา บทเพลงเมื่อครู่ช่างน่าประทับใจนัก ไม่ทราบว่าในยามว่างท่านโปรดตำรากลอนหรือไม่”
“นับว่าน่ายกย่อง…หากมีโอกาส หวังว่าจะได้แลกเปลี่ยนบทกลอนกับข้า”
เสียงทักทายไม่ขาดสาย มือบางแทบถูกจับจองทุกย่างก้าว บางคนยื่นพัดประดับหยกมาให้ บางคนเสนอผ้าเช็ดหน้าลายปักทองคำ ทุกคนต่างหาทางสร้างสัมพันธ์
ในอีกฟากหนึ่ง เหล่าสตรีก็มิยอมน้อยหน้า
“แม่นางซูเหยา บทเพลงของท่านทำให้ข้าประทับใจยิ่ง หากมีโอกาส หวังว่าท่านจะมาร่ายรำร่วมกับพวกเรา”
แม้จะยิ้มหวานเอ่ยถ้อยคำงดงาม แต่เบื้องหลังแฝงไปด้วยคมหนาม ไม่ใช่ด้วยมิตรภาพ แต่เพราะนางคือผู้ที่ได้รับรางวัลจากฮ่องเต้ถึงสองคราในวันเดียว ใครเล่าจะไม่อยากพัวพันกับบุคคลที่กำลังเป็นจุ
