โรงน้ำชากลางเมืองยังคงคลาคล่ำด้วยผู้คน เสียงหัวเราะและบทสนทนาจากโต๊ะรอบข้างดังเซ็งแซ่ แต่โต๊ะมุมหนึ่งกลับคล้ายตกอยู่ในความเงียบสงัด เวินหยางวางถ้วยชาลง ก่อนยกยิ้มมุมปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“เจ้ารู้หรือไม่ ข่าวลือว่าตอนนี้หน้าประตูสกุลซูแทบแตก เพราะมีคนเอาจดหมายสู่ขอมาวางจนสูงพะเนิน ทั้งทอง ทั้งหยก…มากเสียจนเกือบจะล้นกำแพงจวนแล้ว”
เซียวอวิ๋นเจ๋อนั่งฟัง สีหน้าเรียบนิ่งดุจภูผา ไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมองสหาย ความเย็นชานิ่งสงบทำให้ยากจับต้อง
เวินหยางหัวเราะเบา ๆ เอ่ยต่อ “และเจ้ารู้หรือไม่ ซูเจิ้งหงเลือกแล้ว…ตระกูลเวิน ข้าคิดว่าเจ้าเองก็คงพอเดาได้ ว่าคนที่จะได้แต่งกับแม่นางซูเหยาคือ เวินหรูซง ลูกอาข้า”
ถ้วยชาที่อยู่ในมือเซียวอวิ๋นเจ๋อหยุดค้างกลางอากาศเล็กน้อย เพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนที่เขาจะวางมันลงอย่างเงียบเชียบ แววตาคมกริบสะท้อนแสงสว่างวูบหนึ่ง แต่เพียงครู่เดียวก็กลับไปนิ่งสงบเช่นเดิม
“อย
