เสียงประตูไม้ถูกผลักเบา ๆ ก่อนที่ร่างสูงสง่าของ เซียวอวิ๋นเจ๋อ จะก้าวเข้ามา เขาถือถาดไม้ที่มีถ้วยยาสมุนไพรควันกรุ่นและอาหารเรียบง่ายสำหรับคนป่วย ท่วงท่าของเขานิ่งเฉย ใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์เช่นเดิม
“ตื่นแล้วหรือ” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก่อนวางถาดลงบนโต๊ะใกล้เตียง “กินเสีย ทั้งยาและอาหาร”
ซูเหยา เบิกตาโพลงเมื่อเห็นของในถ้วย กลิ่นขมลอยเตะจมูกจนนางรีบย่นจมูกพลางโวยวายเสียงดัง “นี่มัน…ยาพิษชัด ๆ! ท่านคิดจะฆ่าข้าใช่หรือไม่!”
มุมปากเซียวอวิ๋นเจ๋อกระตุกเล็กน้อย แต่สายตายังคงเย็นชา “หากข้าจะฆ่าเจ้า ป่านนี้คงไม่ต้องเสียแรงอุ้มเจ้ามารักษา”
“ใครจะไปเชื่อคนปากร้ายอย่างท่าน! ฮึ่ย ข้าไม่กินหรอก!” นางเบือนหน้าหนี ทำท่าจะลุกจากเตียง แต่แผลก็ทำให้นางเจ็บจนร้องเบา ๆ
เซียวอวิ๋นเจ๋อเหลือบตามอง ก่อนจะยกถ้วยยาในมือขึ้น “กินเสียดี ๆ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน”
“ไม่! ข้าไม่กิน!” ซูเหยาส่ายหน้าหนักแน่น ยกมือขึ้นบั
