เสียงฝีเท้าม้าหยุดลงหน้าประตูใหญ่ของจวนสกุลซู ท่ามกลางสายตาบ่าวไพร่ที่แตกตื่น วิ่งออกมาดูด้วยความสงสัยว่าเหตุใดถึงมีขบวนทหารรองเจ้ากรมสืบสวนมาหยุดที่นี่
ซูเหยาที่ถูกประคองลงจากหลังม้า ทำเพียงบ่นงึมงำในลำคอ “คนเคร่งคัดก็ยังเป็นคนเคร่งคัดอยู่วันยันค่ำ…” ดวงตาคู่สวยเหลือบไปมองเงาร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งเหมือนภูผา เซียวอวิ๋นเจ๋อแม้ไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาคมกลับฉายความหมายบางอย่างที่ไม่มีใครอ่านได้
เมื่อประตูใหญ่เปิดออก ซูเจิ้งหงกับหลี่หว่านอิงก็รีบก้าวออกมาต้อนรับ ครู่หนึ่งใบหน้าพวกเขาแข็งค้าง ไม่คิดว่าท่านรองเจ้ากรมสืบสวนจะ “อุตส่าห์” มาส่งบุตรสาวคนโตของจวนด้วยตนเอง หลังตั้งสติได้ก็รีบประสานมือคำนับ
“เป็นเกียรติยิ่งนัก… ขอบคุณใต้เท้าเซียวที่เมตตาพาบุตรสาวข้ากลับมา” ซูเจิ้งหงเอ่ยเสียงหนักแน่น แต่ดวงตากลับฉายแววซับซ้อน
เป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากเรือนด้านใน ตึกตัก ตึกตัก … ร่าง
