บ่ายวันนั้น แสงแดดยามอ่อนส่องลอดกิ่งไม้ลงมากระทบลานหินในจวน เสียงนกเจื้อยแจ้วประสานกับสายลมอุ่น ๆ ซูเหยาก้าวเข้ามาในห้องโถง ก้มศีรษะเล็กน้อยต่อหน้าท่านพ่อ
“ท่านพ่อเจ้าคะ… อีกไม่นานลูกก็ต้องออกเรือนแล้ว หากวันนี้จะขอออกไปชมโลกภายนอกสักครู่ คงไม่เป็นการเสียหายกระมัง”
ซูเจิ้งหงที่นั่งอ่านรายงานการคลังเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมหรี่ลงเหมือนชั่งใจ แต่เมื่อได้ยินเหตุผลของบุตรสาว เสี้ยวหนึ่งในใจกลับเห็นด้วย “ก็จริง…หากแต่งออกไปแล้ว นางย่อมไม่มีวันได้กลับมาเดินในเมืองนี้อย่างอิสระ”
เขาพยักหน้าเบา ๆ “ไปเถิด… อย่าก่อเรื่องอีกเป็นพอ”
เสียงนี้แม้เย็นชา แต่ก็เป็นการอนุญาตอย่างเป็นทางการ เสี่ยวถงที่ยืนอยู่เบื้องหลังถึงกับเบิกตากว้าง รีบก้มศีรษะรับคำสั่งทันที
ไม่นานหลังจากนั้น เกี้ยวเล็กถูกยกออกจากประตูจวน ผู้คนในตลาดที่เคยได้ยินข่าวลือถึงคุณหนูใหญ่สกุลซู ต่างเหลียวมองตาม เมื่อเกี้ยวจอดลงและร่างบางในชุดงดงา
