รุ่งสางวันถัดมา
เสียงไก่ขันยังไม่ทันจางหาย แต่ตลาดกลับครึกครื้นด้วยเสียงซุบซิบ ชายหนุ่มหญิงสาวที่ตักน้ำที่บ่อกลางหมู่บ้าน ต่างกระซิบต่อกันด้วยสีหน้าแตกตื่น
“เจ้าได้ยินหรือไม่…คุณหนูใหญ่สกุลซู แม่นางซูเหยาน่ะ…นางมีคู่หมั้นอยู่แล้ว แต่กลับไปยั่วบุรุษในตลาด!”
“จริงหรือ? ข้าว่าไม่ใช่แค่ยั่วนะ เมื่อวานเห็นนางไปนั่งโรงน้ำชากับใต้เท้าเซียวต่อหน้าธารกำนัลด้วย…หญิงเช่นนั้นสมกับที่ถูกขังไว้แล้วจริง ๆ!”
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นเป็นระลอก ผู้คนบางส่วนแสร้งทำหน้าสลด แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มราวกับเพลิดเพลินไปกับความเสื่อมเสียของสตรีผู้หนึ่ง
ข่าวลือเหมือนควันไฟจากกองเพลิง เล็กน้อยแต่ลามเร็ว มันถูกขยายแต่งเติมจากปากสู่ปาก
จาก “นั่งคุยด้วย” → กลายเป็น “แอบนัดพบ”
จาก “แค่หัวเราะ” → กลายเป็น “เกี้ยวพาราสี”
จาก “นางงดงาม” → กลายเป็น “นางหลายใจ ไม่บริสุทธิ์”
ไม่นาน ข่าวนี้ก็กระจายไปไกลเกินกว่าตลาดเล็ก ๆ…
