ซูเหยานั่งอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ เงาสะท้อนของหญิงสาวผู้เคยถูกตราหน้าว่าสติวิปลาส กลับปรากฏเป็นโฉมงามที่น่าตกตะลึง ผิวขาวนวล ริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อ ดวงตากลมทอประกายเศร้าแฝงดื้อรั้น
รอบกายเต็มไปด้วยกล่องเครื่องประดับที่บ่าวรับใช้ยกมาวางเรียงราย สร้อยหยกมรกต กำไลทองคำประดับพลอย เข็มกลัดหงส์แกะสลักอย่างประณีต ทุกชิ้นถูกจัดไว้เพื่อวันพิธีแต่งงานที่กำลังจะมาถึงในอีกเพียงสองวัน
เสี่ยวถงนั่งพับเพียบอยู่ข้าง ๆ พลางเอ่ยเสียงเบา
“คุณหนูเจ้าคะ ลองเลือกไว้สักชิ้นสองชิ้นเถิด อย่างน้อยวันนั้นท่านก็จะได้งดงามที่สุดในสายตาผู้คน”
แต่ซูเหยาเพียงทอดสายตาลงต่ำ ถอนหายใจยาวออกมา
“งดงามไปเพื่ออะไรเสี่ยวถง หากข้าเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ถูกส่งเข้าหอ… วันหนึ่งข้าก็จะถูกลืมเลือนอยู่ในจวนของผู้อื่น”
นางยกมือแตะแผลที่แขนซึ่งเพิ่งหายสนิท ความทรงจำถึงค่ำคืนนั้นผุดวาบขึ้นในใจ สายตาเย็นชาแต่แฝงความห่วงใยของเซียวอวิ๋นเ
