ทันทีที่ฮ่องเต้ประทับบนบัลลังก์ทอง สายตาของทั้งโถงยังคงหมอบต่ำ แต่ในมุมของ ซูเหยา ดวงตาของนางกลับช้อนขึ้น แอบมองพระพักตร์ผู้ครองบัลลังก์
พระองค์งามสง่าในอาภรณ์มังกรปักดิ้นทองระยับ ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยอายน่าเกรงขาม พระพักตร์อาจมีร่องรอยแห่งวัย แต่ยิ่งทำให้ดูเฉียบขาดหนักแน่น ดวงตาคมลึก ราวกับเหยี่ยวจับจ้องผืนฟ้า แม้เพียงกวาดสายตาลงมา เสมือนสามารถสั่นสะเทือนหัวใจของทุกผู้คนให้หวาดหวั่นได้ในพริบตา
“นี่น่ะเหรอคือผู้ปกครองบ้านเมือง…ผู้เป็นดังดวงอาทิตย์แห่งแผ่นดิน หากในโลกของฉัน ฮ่องเต้ก็คงไม่ต่างจากประธานาธิบดีหรือผู้นำสูงสุด แต่กลับสง่างามเกินกว่าที่จะเอาไปเปรียบกับที่ไหน” ซูเหยาคิดพลางเผลอกลืนน้ำลาย ดวงใจเต้นแรงด้วยทั้งความตื่นเต้นและประหลาดใจที่นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นด้วยตาตนเอง
ไม่นานเสียงขันทีก็ดังกังวาน
“เริ่มพิธีงานเลี้ยงถวายพระพรได้!”
ทันใดนั้นเสียงพิณ ขลุ่ย และกลองก็ประสานกันก้องสนั
