ตอนที่ 3 ความอับอายของสกุลซู

2471 Words

แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างไม้แตกหักเข้ามาในห้องเก่า ๆ ซูเหยานั่งพิงผนังเงียบงัน หูคอยเงี่ยฟังเสียงบ่าวที่เดินผ่านไปมานอกเรือน เสียงกระซิบกระซาบดังลอดเข้ามาชัดเจนในความเงียบ… “ได้ยินหรือไม่…คุณหนูใหญ่เมื่อก่อนน่ะ เคยเป็นบุตรสาวคนโปรดของท่านเสนาบดีเชียวนะ” “จริงรึ? ไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนนี้นางเป็นแค่คนสติไม่ดีและยังเป็นที่น่าอับอายของวงตระกูล…” “ก็ใช่น่ะสิ ตั้งแต่ฮูหยินหลี่เข้ามา แล้วคลอดคุณหนูซูจิ้งอวี้ ท่านเสนาบดีก็เปลี่ยนไป…หันไปเอ็นดูแต่แม่ลูกคู่นั้น ส่วนคุณหนูใหญ่ก็ถูกทอดทิ้ง ไม่มีใครเหลียวแล” “นางคงทนไม่ได้ล่ะมั้ง…เลยกลายเป็นคนสติไม่ดีเช่นนี้” เสียงหัวเราะเบา ๆ ตามมา ก่อนฝีเท้าจะค่อย ๆ ห่างออกไป ซูเหยากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ หัวใจปั่นป่วนเหมือนถูกบีบจนแน่น “งั้นเหรอ…ร่างนี้เคยเป็นลูกสาวคนโปรด? แต่เพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นเข้ามา ทุกอย่างก็เปลี่ยน…กลายเป็นคนสติไม่ดี ทั้งยังเป็นบุตรสาวที่น่าอับอายของสกุลซู” นางก้มลงมองเสื้อผ้าที่สวมอยู่ เศษผ้าหม่นเก่า สีซีดจางจนไม่เหลือเค้าโครงของความเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่เลยสักนิด เสี้ยวความทรงจำของร่างเดิมพลันแล่นเข้ามา… ภาพเด็กหญิงตัวน้อยในอาภรณ์ผ้าไหมวิ่งเข้าหาผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มสดใส แต่กลับถูกผลักออกเบา ๆ เมื่อร่างอรชรของ ซูจิ้งอวี้ เข้ามาเกาะแขนแทนที่ น้ำตารื้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ซูเหยาหลับตาแน่น หัวเราะขื่นในลำคอ “แม้แต่ชีวิตที่ไม่ใช่ของฉัน…ก็ยังน่าสงสารเหลือเกิน” ท้องพระโรงต้าหลง เสียงกลองดัง ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง! ก้องสะท้อน ภายใต้เพดานสูงประดับลวดลายมังกรทองที่ขดเลื้อยราวมีชีวิต ขุนนางทั้งหลายยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ สวมอาภรณ์ขุนนางประจำตำแหน่ง เสียงกล่าวรายงานดังระงม เบื้องบนบัลลังก์สูง ฮ่องเต้หลงเฉิง ประทับนั่ง ดวงพักตร์สงบนิ่ง พระเนตรลึกล้ำ แม้พระสุรเสียงจะเปี่ยมเมตตา แต่รัศมีอำนาจกลับกดให้ทุกผู้ค้อมหัวโดยไม่อาจหาญเงยขึ้น “บ้านเมืองภายนอกสงบเพียงผิวเผิน แต่ชายแดนทางเหนือยังคงมีเงาการศึก” เสียงขุนนางฝ่ายทหารกราบทูลอย่างเร่งเร้า “กระหม่อมเห็นควรเสริมกองกำลังประจำชายแดน!” ทันที ขุนนางฝ่ายบุ๋นก็ก้าวออกมาค้านเสียงดัง “หากเสริมกองกำลังเกินไป ย่อมสิ้นเปลืองคลังหลวง! ขณะนี้พืชผลยังไม่ฟื้นจากภัยแล้ง หากราษฎรอดอยาก เกรงว่าความไม่สงบภายในจะยิ่งรุนแรงกว่า…” ไไไเสียงโต้เถียงดังขึ้นระงม ฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ผลัดกันคารม เสียงดังก้องท้องพระโรง ฮ่องเต้เพียงยกพระหัตถ์ขึ้นเล็กน้อย ความเงียบก็โรยตัวทันใด พระสุรเสียงหนักแน่นดังขึ้น “พวกเจ้าล้วนมีเหตุผล แต่การตัดสินใจใด ๆ ต้องเพื่อแผ่นดิน หาใช่เพื่ออวดคารมในท้องพระโรง” ขุนนางทั้งหลายพากันหมอบศีรษะลง “พ่ะย่ะค่ะ” ทันใดนั้นขุนนางวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ก้าวเท้าออกมากราบทูล เสียงนอบน้อมแต่เจือเล่ห์การเมือง “ฝ่าบาท…อีกไม่กี่วันงานเลี้ยงในตำหนักอวิ๋นเล่อก็จะเริ่มขึ้นแล้ว กระหม่อมเห็นว่า นับเป็นโอกาสดีที่องค์ชายทั้งหลายจักได้พบปะสตรีตระกูลขุนนาง อาจทำให้พระองค์เบาพระทัย หากพวกเขาได้สตรีคู่ควรมาเคียงข้าง” ขุนนางอีกฝ่ายเสริมทันที “ใช่พ่ะย่ะค่ะ เหล่าองค์ชายมัวแต่เล่นสนุก วันคืนล่วงไปโดยไร้ความรับผิดชอบ หากได้พบสตรีผู้เหมาะสม อาจทำให้พวกเขาเติบโตขึ้น… และหากกำเนิดพระโอรส ย่อมเป็นมงคลแก่แผ่นดิน” บรรยากาศในท้องพระโรงเงียบกริบ ทุกคู่ตาจับจ้องยังฮ่องเต้ พระเนตรของฮ่องเต้หลงเฉิงทอแววลึกล้ำ นิ่งงันเนิ่นนาน ก่อนตรัสด้วยสุรเสียงเย็นสงบแต่หนักแน่น “ก็ให้เป็นไปตามนั้น” เสียงตอบรับพร้อมกัน “พ่ะย่ะค่ะ!” ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง ห้องทรงงานส่วนพระองค์ ในห้องโถงเล็กที่สงบและเรียบง่ายกว่าท้องพระโรง แสงจากโคมไฟน้ำมันสาดกระทบโต๊ะหินอ่อนขนาดกลางที่มีหมากรุกจีนวางเรียงรายอยู่ ฮ่องเต้หลงเฉิง ประทับนั่งในฉลองพระองค์เรียบง่าย ไม่ใช่ชุดเต็มยศพระราชพิธี ดวงเนตรลึกล้ำทอดมองกระดานหมากอย่างครุ่นคิด พระพักตร์สงบนิ่ง แต่บรรยากาศรอบกายยังคงเปี่ยมด้วยอำนาจที่ยากมีผู้ใดทัดทาน ตรงข้าม พระองค์คือ เซียวอวิ๋นเจ๋อ ในอาภรณ์เข้มเรียบง่ายเช่นกัน ชายหนุ่มหล่อเหลาที่นั่งหลังตรง ดวงตาคมกริบจับจ้องทั้งกระดานหมากและฮ่องเต้อย่างตั้งใจ เสียงหมากไม้กระทบกระดานดัง แปะ! ฮ่องเต้ตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เรื่องคดีที่ตำหนักฝ่ายใน…เจ้าสืบไปถึงไหนแล้ว?” เซียวอวิ๋นเจ๋อวางหมากลงอย่างสุขุม ตอบเสียงทุ้มเย็น “กระหม่อมพบเงื่อนงำบางประการแล้วพ่ะย่ะค่ะ เงามืดเบื้องหลังมิใช่เพียงขุนนางชั้นปลาย หากแต่มีคนใหญ่คอยหนุนหลังอยู่ ข้าจึงยังไม่อาจเปิดเผยออกไปในที่สาธารณะ” ฮ่องเต้เลิกพระขนงเล็กน้อย ดวงเนตรฉายแววคม “เจ้าสงสัยใคร?” “กระหม่อมยังไม่อาจเอ่ย… แต่มีร่องรอยโยงถึงเส้นทางเงินในคลังหลวง” น้ำเสียงอวิ๋นเจ๋อนิ่งไม่ไหวติง ขณะวางหมากล้อมหมากขาวตรงกลาง ฮ่องเต้ทอดพระเนตรตามแล้วแย้มสรวลบาง ๆ “เจ้าวางหมากได้คมคายยิ่ง… ล้อมข้าเสียจนหายใจไม่ออก” “ฝ่าบาทโปรดอภัย กระหม่อมเพียงทำหน้าที่” อวิ๋นเจ๋อตอบด้วยดวงตาที่ไม่หลบเลี่ยง บรรยากาศระหว่างทั้งสองเปี่ยมด้วยความไว้ใจและสนิทสนมที่เหนือกว่าความสัมพันธ์ราชากับขุนนางทั่วไป เหมือนสหายร่วมชะตาที่กำลังเล่นเกมหมากรุกกลางสนามการเมือง ไม่นานนักเสียงหมากไม้ดัง แปะ! อีกครั้งบนกระดาน หมากดำของเซียวอวิ๋นเจ๋อปิดล้อมหมากขาวของฮ่องเต้จนสิ้นหนทาง พระเนตรของฮ่องเต้เหลือบมอง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ฮ่า ๆ ๆ เจ้าเล่นหมากรุกได้เก่งยิ่งนักอวิ๋นเจ๋อ… ไม่ต่างอะไรกับตอนเจ้าวางหมากในสนามการเมือง” เซียวอวิ๋นเจ๋อประสานมือเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงยกยอเกินไป กระหม่อมเพียงทำหน้าที่” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรชายหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาลึกล้ำเจือแววขบขัน “เจ้ามีสายตาคมกล้ายิ่งนัก วางแผนลึกซึ้งทั้งในกระดานและนอกกระดาน… แต่บอกข้ามาตามตรงเถิด เจ้าไม่มีสตรีในดวงใจบ้างเลยหรือ?” บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ เซียวอวิ๋นเจ๋อค้อมศีรษะลงเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “ไม่พ่ะย่ะค่ะ” ความเงียบโรยตัว มีเพียงเสียงลมพัดกระดิ่งลั่นเบา ๆ ข้างนอกตำหนัก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังถี่รัวเข้ามาในโถง ตึก ตึก ตึก! ขันทีน้อยผู้หนึ่งโผเข้ามาคุกเข่ากลางห้อง หอบหายใจแทบไม่ทัน “ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงกังวลนั้นสะท้อนก้อง ทำให้ทั้งฮ่องเต้และเซียวอวิ๋นเจ๋อหันมองพร้อมกัน บรรยากาศที่สงบกลับถูกแทนด้วยความตึงเครียดเพียงพริบตาเดียว ขันทีน้อยก้มกราบแนบพื้น เสียงสั่นเครือ “ฝ่าบาท! วันนี้เหล่าองค์ชายทรงนัดหมายดื่มสังสรรค์เล็ก ๆ กันที่ตำหนักหลิวหยา แต่กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันพ่ะย่ะค่ะ…” ฮ่องเต้หลงเฉิงขมวดพระขนงทันที “เหตุใด?” ขันทีสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยเสียงรีบเร่ง “องค์ชายห้า…ทรงพูดบางสิ่งไม่เข้าพระทัยองค์ชายสอง ทำให้ทั้งสองมีปากเสียงกันต่อหน้ารัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ แม้รัชทายาทจะทรงห้ามปราม แต่กลับควบคุมไม่อยู่ สุดท้าย…องค์ชายทั้งสองลงไม้ลงมือ ชกต่อยกันต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก!” เสียงในตำหนักเงียบกริบ ฮ่องเต้พระพักตร์เข้มขึง พระเนตรฉายแววดุดันแฝงความผิดหวัง “อุตส่าห์ให้พวกเขานั่งร่วมโต๊ะ เพียงดื่มสุราก็ยังไม่อาจสงบสติได้…” พระหัตถ์กำหมากในมือแน่น ก่อนวางลงบนกระดานเสียงดัง แปะ! รอยร้าวในใจพ่อผู้เป็นจักรพรรดิปรากฏเด่นชัด “อีกไม่กี่วันงานเลี้ยงในตำหนักอวิ๋นเล่อก็จะมีขึ้น ข้าหวังจะให้เหล่าลูกชายได้แสดงความเป็นผู้ใหญ่ต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย กลับกลายเป็นเช่นนี้เสียแล้ว!” เพียงครู่เดียว เหล่าองค์ชายก็ถูกเรียกมาเข้าเฝ้า บรรยากาศในตำหนักตอนนี้เงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงลมพัดผ้าม่านไหว ฮ่องเต้หลงเฉิง ประทับอยู่บนบัลลังก์เตี้ย พระเนตรคมกริบทอดมองลูกชายทั้งสามที่คุกเข่าเรียงตรงหน้า รัชทายาทสีหน้าสงบนิ่ง แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความหนักใจ องค์ชายสองคิ้วขมวดแน่น ริมฝีปากเม้มด้วยความโกรธเกรี้ยว ส่วนองค์ชายห้านั้นก้มหน้านิ่ง แต่ไหล่แข็งเกร็ง ราวกับยังอดข่มความไม่พอใจไม่ได้ เสียงทุ้มเย็นของฮ่องเต้ดังก้องในห้องที่ไร้ผู้ใดกล้าหายใจแรง “พวกเจ้า…คือสายเลือดของเรา ผู้ที่จะสืบทอดบัลลังก์และปกป้องแผ่นดิน แต่วันนี้กลับใช้กำลังชกต่อยกันราวกับชาวบ้านตลาด…ช่างน่าละอายยิ่งนัก” ทั้งสามก้มหน้าลงพร้อมกัน “พ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนานเนิ่น ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “อีกไม่กี่วัน งานเลี้ยงที่ตำหนักอวิ๋นเล่อจะจัดขึ้นต่อหน้าขุนนางทั้งแผ่นดิน พวกเจ้าคิดหรือไม่ว่า หากผู้คนล่วงรู้เรื่องวันนี้ จะยังมีผู้ใดเคารพยำเกรงพวกเจ้าอยู่?” รัชทายาทก้มหน้ารับผิดโดยสงบ “เป็นความบกพร่องของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ ไม่อาจห้ามปรามน้องชายทั้งสองได้ทัน” แต่เสียงองค์ชายสองกลับดังขึ้น แววตาแข็งกร้าว “กระหม่อมมิได้สนใจงานเลี้ยงนั้นนักพ่ะย่ะค่ะ หากจะให้เลือกสตรีเพียงเพื่อการเมือง กระหม่อมเห็นว่า…เป็นการเล่นสนุกของราชสำนักเสียมากกว่า” องค์ชายห้าเงยหน้าขึ้นทันที เสริมเสียงขุ่น “กระหม่อมก็คิดไม่ต่าง องค์หญิงคุณหนูที่ถูกเลือกมา…ก็แค่หมากในมือขุนนาง อยากยกให้ผู้ใดก็ไม่ต่างจากการซื้อขาย” คำพูดของทั้งคู่ทำให้ความเงียบในห้องหนาหนักกว่าเดิม ฮ่องเต้หลับพระเนตรลงชั่วขณะ พระหัตถ์กำแน่นบนที่วางแขน ก่อนจะลืมพระเนตรขึ้นอีกครั้งด้วยแววเย็นเยียบ “พวกเจ้า…ยังไม่เข้าใจเลยว่า การแต่งสตรีมิใช่เพื่อความบันเทิง หากแต่คือเสาหลักของบ้านเมือง เป็นพันธะที่จะทำให้ราชวงศ์มั่นคง” พระสุรเสียงกดต่ำจนแม้แต่ลมหายใจของขันทีก็เหมือนหยุดนิ่ง “หากยังเห็นเป็นเรื่องเล่น…พวกเจ้าก็ยังไม่คู่ควรกับคำว่า โอรสมังกร” จวนสกุลซู เรือนเล็กของซูเหยาลมร้อนพัดลอดหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา กลิ่นฝุ่นและเชื้อราปะปนในอากาศจนชวนหายใจติดขัด บนฟูกเก่าที่ปูอยู่กับพื้น ซูเหยา นั่งกอดเข่า ฟังเสียงบ่าวสาวที่พูดคุยกันอยู่ห่าง ๆ นอกเรือน บางคราวได้ยินเรื่อง ราคาข้าวสารแพงขึ้นเพราะภัยแล้ง บางคราวได้ยินถึง องค์ชายสองกับองค์ชายห้าเกือบชกกันตายกลางงานเลี้ยงสุรา หรือแม้แต่ ข่าวงานเลี้ยงตำหนักอวิ๋นเล่อที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วัน ทุกถ้อยคำที่เล็ดลอดเข้ามา กลายเป็นเศษเสี้ยวภาพให้นางค่อย ๆ รู้เรื่องราวทั้งในและนอกกำแพงสูงนี้ ซูเหยากัดริมฝีปากแน่น ใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ “ถ้าสวรรค์ลิขิตให้ฉันต้องมาอยู่ในร่างนี้…ฉันจะไม่ยอมเน่าตายในห้องผุ ๆ นี้แน่” เธอลุกขึ้น เดินสำรวจประตูไม้ที่ถูกล่ามกุญแจ กวาดตามองผนังแตกร้าว และหน้าต่างที่ผุจนเกือบหลุดจากบาน สายตาที่เคยหม่นหมองกลับเริ่มฉายแววคมชัด ขณะที่ซูเหยากำลังใช้ปลายนิ้วลูบไปตามผนังแตกร้าว ราวกับหาทางหนี เสียง กิ๊ก ๆ ของกุญแจก็ดังขึ้นจากประตูไม้เก่า เธอสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นโครมคราม แกร๊ก! บานประตูค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นเงาของบ่าวสาวในชุดผ้าหม่นที่ยืนก้มหน้า น้ำเสียงสั่นเครือดังลอดมา “ค…คุณหนูใหญ่เจ้าคะ…นายท่าน…เรียกให้ท่านไปพบ” คำพูดนั้นแม้จะสุภาพ แต่ในน้ำเสียงกลับมีแววกล้า ๆ กลัว ๆ ราวกับไม่กล้ามองตรงเข้ามา เธอก้มศีรษะต่ำ หลีกเลี่ยงสายตา ไม่แม้แต่จะสบตากับซูเหยา ซูเหยามองท่าทีเช่นนั้นแล้วอดถอนหายใจไม่ได้ ความน้อยเนื้อต่ำใจยังอัดแน่นในอก แต่ลึก ๆ ข้างในกลับมีประกายเล็ก ๆ แว่บขึ้นมา “อย่างน้อย…ในที่สุดฉันก็จะได้ออกจากห้องเน่า ๆ นี่เสียที” เธอลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า มือปัดฝุ่นจากเสื้อผ้าเก่าซีดจาง ก่อนก้าวออกจากห้องที่กักขังเธอมานานเกือบสองสัปดาห์ ราวกับนี่คือก้าวแรกของอิสรภาพ ภายในเรือนโถงตระกูลซู เสียงบ่าวสาวเดินขวักไขว่ เตรียมอาภรณ์และเครื่องประดับหรูหราเพื่อส่งคุณหนูเข้าร่วมงานเลี้ยงตำหนักอวิ๋นเล่อ ตรงกลางห้อง ซูเจิ้งหง นั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักขนาดใหญ่ ใบหน้าขึงตึงดุดัน รอบกายรายล้อมด้วยเหล่าญาติผู้ใหญ่ พี่ป้า น้า อา ที่ต่างมารวมตัวกันเพื่อชมบุตรสาวสองคนของตระกูล ซูจิ้งอวี้ ในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายบุปผา แสงอัญมณีบนปิ่นปักผมสะท้อนกับแสงไฟยิ่งขับให้นางดูงามจับตา ราวหยกขาวต้องแสงจันทร์ ทุกสายตาเบิกกว้างอย่างชื่นชม “คุณหนูรองงามนัก งามจนสวรรค์ยังอาจอิจฉา” ญาติผู้ใหญ่เอ่ยเสียงชม ซูจิ้งอวี้ยกยิ้มบาง ก้มศีรษะรับอย่างอ่อนน้อม แต่แววตากลับแฝงความภาคภูมิและเย้ยหยัน แต่แล้ว…สายตาทั้งหมดก็หันไปยังอีกด้าน ซูเหยา ก้าวเข้ามาในชุดผ้าหม่นซีดที่บ่าวสวมให้ลวก ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ผิวพรรณซีดขาวไร้ชีวิตชีวา ราวกับหญิงโรคจิตสติไม่ดีที่ถูกลากมาจากเรือนผุ ๆ ห้องโถงเงียบกริบ ก่อนที่เสียงถอนหายใจเบา ๆ จะดังขึ้นเป็นทอด ๆ “นี่หรือ…บุตรสาวคนโตของสกุลซู?” “สภาพดูไม่ได้เลย ช่างน่าอับอายแท้” “หากไม่ใช่เพราะราชโองการ เกรงว่าท่านเสนาบดีคงไม่กล้าพานางออกมาให้ผู้คนเห็นหรอกกระมัง” ซูเจิ้งหงขมวดคิ้วแน่น กำมือบนพนักเก้าอี้จนเส้นเลือดนูนขึ้น สีหน้าฉายชัดทั้งความอับอายและโกรธเคือง แต่ก็ได้เพียงกัดฟันฝืนกล่าวเสียงต่ำ “ไม่ว่าพวกเจ้าจะเห็นเป็นเช่นไร นางก็คือบุตรสาวของข้า… และเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งสกุลซู ย่อมต้องไป” คำว่า “ต้องไป” ไม่ใช่เพราะความภาคภูมิใจ หากแต่เป็นเพราะ ไม่อาจขัดราชโองการได้ เหล่าญาติพากันส่ายหัว บางคนหลบสายตาอย่างอับอายแทนสกุลซู ซูเหยากำมือแน่น ความเจ็บปวดแผ่ซ่าน แต่ในแววตากลับเริ่มปรากฏประกายแข็งกร้าว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more