แดดบ่ายคล้อยจนเงาเสากำแพงทอดยาวเข้ามาในลานหิน เสียงฝีเท้าของ ซูเหยา และ เสี่ยวถง ก้าวแผ่วกลับมาที่ประตูด้านหลัง พยายามทำเป็นธรรมดาให้มากที่สุด แต่หัวใจทั้งคู่กลับเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา
ทว่าก้าวยังไม่ทันถึงบานประตู ร่างของ ป้าสาวใช้คนเก่า ที่อยู่ในจวนมานานก็เดินสวนมาพอดี ดวงตาเล็กคมเหมือนเหยี่ยวกวาดมองทันทีที่เห็นสองเงาเดินคู่กัน
“เสี่ยวถง? แล้วนี่ใครกัน บ่าวใหม่หรือ? เหตุใดข้าถึงไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด” น้ำเสียงแหลมคมเอ่ยขึ้นพร้อมกับสายตาที่จ้องซูเหยาไม่วาง
เสี่ยวถงหน้าเสีย ก้มศีรษะรีบโค้งให้ “คือ…คือ…” ลิ้นพันกันไปหมดเพราะไม่ทันคิดคำแก้ตัว
ซูเหยาก็ได้แต่ก้มหน้าคลุมผ้าเงียบ ๆ รู้ว่าหากพูดอะไรผิดจังหวะ ความลับคงแตกทันที
บรรยากาศตรงนั้นตึงเครียด จนกระทั่งเสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ตึก ตึก
“พวกเจ้าซื้อด้ายแดงมาแล้วหรือ?”
เสียงนั้นมาจาก บ่าวหนุ่มคนเดิม ที่เดินสวนกันเมื่อตอนเช้า เขา
