“เหอะ! หรือว่าใต้เท้าเซียว…จะตกหลุมรักคนประหลาดเช่นข้าเข้าแล้วกระมัง!”
เสียงใสเอ่ยเย้าพร้อมแววตาล้อเลียน
เซียวอวิ๋นเจ๋อ หันขวับ สายตาคมวาบ “ใครจะไปสนใจหญิงบ้าอย่างเจ้า!” น้ำเสียงเย็นชา ทว่าหัวใจกลับเต้นแรงกว่าที่เขายอมรับ
ซูเหยา ตะลึงไปชั่วครู่ ดวงตากลมเบิกกว้าง ก่อนรีบก้าวเข้าใกล้ เอ่ยถามเสียงแผ่ว “ท่าน…จำข้าได้?”
ริมฝีปากชายหนุ่มโค้งยกขึ้นเพียงน้อย “ใช่ตั้งแต่แรก ข้าก็รู้ว่าเจ้าคือสตรีสติไม่ดีที่ก่อเรื่องวุ่นวายในตลาด”
นางเม้มปากแน่น ความอับอายแล่นพล่านขึ้นใบหน้า “แล้วเหตุใดถึงแสร้งทำเป็นไม่รู้เล่า!?”
“เพราะข้า…” เขาหันสายตาเย็นเฉียบสบตานาง “ไม่คิดจะถือสาคนเลอะเลือน”
เอ่ยจบ เขาก็หมุนกายทำท่าจะก้าวจากไป ทิ้งคำพูดคมกริบเหมือนคมมีดไว้ข้างหลัง
แต่ ซูเหยา ไม่ยอมง่าย ๆ นางรีบสาวเท้าเดินตาม บ่นอุบอิบไม่หยุด “เลอะเลือนอะไรเล่า! ข้าพูดรู้เรื่องทุกอย่าง! ก็ท่านนั่นแหละไม่เข้าใจเอง!”
เสียง
