Defne’den
Ethan’ın kararlı ve bir o kadar sakin sesi, odadaki havayı doldurmuştu. Karşımdaki adamın bakışlarındaki yoğunluk beni içime işlese de kaçamak bir şekilde onu incelemekten kendimi alıkoyamıyordum. Siyah gözleri, yüzündeki yorgunluğun izlerine rağmen güçlü bir ifadesi vardı. O an, onun beni ikna etmeden kolay kolay beni göndermeyeceğini anlamıştım.
"Defne Hanım, İzninle sana Defne diyebilir miyim? Fazla resmiyetten hoşlanmıyorum." demesiyle başımı olumlarcasına salladım. Bende pek resmiyetten hoşlanmıyordum. Benim onun hoşuna gitmiş olacak ki yüzünde memnun bir ifade belirdi. "Bana öyle bir anda yardım etmen ki, şu an buradaysam senin sayende. Üstelik hemşiresin ve bende bir hemşireye ihtiyaç duyuyorum. Kaburgalarım kırık ve bir ayağım çatlak. Yardım almadan kaşık bile kaldırmak
