“ถ้าร้องไม่หยุดแบบนี้ฉันจะรู้ได้ยังไงและช่วยได้ยังไง หรือว่าเจ็บท้องน่ะขวัญ แต่เหลืออีกตั้งสองเดือนถึงจะคลอดนี่” เขาพูดเองคนเดียว ตอนนี้อชิระทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไง พาขวัญเอาแต่ร้องไห้ เขาจึงไม่รู้จะทำยังไงแล้วจึงเชยคางเล็กของคนที่ร้องไห้ตรงหน้าให้แหงนเงยขึ้นก่อนจะโน้มหน้าลงไปหาแล้วบดจูบปิดปากน้อยทันที
“อะ...อื้อ”
พอได้แนบปากหนาบดเบียดปากอวบอิ่มที่แสนคิดถึง อชิระก็ไม่อาจหยุดได้ จากคิดว่าจะจูบปิดเสียงร้องไห้ของพาขวัญก็เปลี่ยนเป็นจูบเร่าร้อน เรียวลิ้นสากชำนาญสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเพื่อกลืนกินความหวานที่แสนคิดถึง มือทั้งสองโอบประคองหน้าของเธอให้แหงนรองรับจูบของตัวเอง
“อ่า...อื้อ”
เสียงสะอื้นไห้ก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางครวญซ่านเสียว น้ำตาที่ไหลราวกับเขื่อนแตกก็แห้งเหือดจางหายไปเหลือเพียงคราบที่เปรอะเปื้อนไหลก่อนหน้าเท่านั้น มือเล็กของพาขวัญยกขึ้นตวัดโอบกอดเกี่ยวลำคอหนาของคนบดจู
