ราคีร้าย 7
1459 Words
พรพจีมองพาขวัญที่กำลังช่วยเด็กรับใช้ในบ้านคนอื่นทำความสะอาด แล้วนางก็เบะปากเล็กน้อยให้กับภาพที่เห็นแล้วก็เดินผ่านเข้าไปในห้องนั่งเล่น โดยมีผ่องแม่บ้านเก่าแก่และเป็นคนสนิทของตัวเองเดินตามไปด้วย ก่อนหน้านั้นผ่องลากลับไปที่บ้านต่างจังหวัดและเพิ่งกลับมาเมื่อสามวันก่อน นางจึงมีเพื่อนได้พูดคุยและคิดแผนการกลั่นแกล้งพาขวัญ
ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่อชิระ ลูกชายของนางพาพาขวัญเข้ามาอยู่ในบ้านของนาง ยิ่งตอนนี้ท้องของเธอโตขึ้นทุกวัน และก็เหมือนว่าลูกชายจะใส่ใจเธอเหมือนกัน เพราะเด็กรับใช้ในบ้านต่างพูดต่อๆ กันจนมาถึงหูของนางว่าอชิระมักซื้อของกินและของบำรุงมาให้หญิงสาวทุกครั้งที่กลับมาจากทำงาน แถมลูกชายของนางก็กลับมาค้างที่บ้านเป็นประจำด้วยตอนนี้ ซึ่งเมื่อก่อนจะกลับมาค้างที่บ้านแค่วันเสาร์และวันอาทิตย์เท่านั้น
“ผ่อง...ฉันทนไม่ไหวแล้วนะตอนนี้”
“คุณจีอดทนหน่อยนะคะ คุณอชิบอกว่ารอแค่ให้แม่คนนั้นคลอดลูก อีกไม่นานค่ะ”
“ไม่นาน ไม่นานแต่มันนานมากเลยนะ และตอนนี้หนูตาก็มาที่บ้านบ่อยมาก ฉันกลัวว่าหนูตาจะเสียใจและไม่พอใจ”
“แต่คุณอชิก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับยัยเด็กนั่นไม่ใช่เหรอคะ”
“ก็จริงอย่างผ่องว่า แต่ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ เด็กรับใช้ในบ้านก็ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอชิไปหาผู้หญิงชั้นต่ำที่ตึกคนใช้บ่อยนะพักหลังๆ มานี้ อีกอย่างอชิก็กลับมานอนที่บ้านทุกวัน มันผิดปกติ ฉันไม่ค่อยสบายใจเลย แล้วแบบนี้จะให้ฉันเชื่อลูกชายได้อีกเหรอ” พรพจีคิดไม่ตก ยิ่งนับวันลูกชายก็ยิ่งทำให้นางไม่มั่นใจแล้วสิว่าจะยังเหมือนวันแรกที่พาพาขวัญเข้ามาในบ้านหรือเปล่า
“แล้ววันนี้หนูตาจะมาทานข้าวที่บ้านเราด้วยใช่ไหม ผ่องไปบอกยัยชั้นต่ำนั่นให้อยู่แต่หลังบ้านนะ ไม่ต้องเสนอหน้ามาเดินเพ่นพ่านให้คนอื่นเห็นโดยเฉพาะหนูแก้วตา”
“ค่ะคุณจี เดี๋ยวผ่องไปจัดการให้”
“ดีมากผ่อง ในบ้านก็มีแต่ผ่องเนี่ยแหละที่ฉันไว้ใจ ส่วนเด็กรับใช้คนอื่นๆ ก็เหมือนจะเข้าข้างมัน ฉันล่ะเกลียดมันนัก ไม่รู้ทำไมทุกคนถึงเอ็นดูมัน”
“ใครที่คุณจีไม่ชอบ ผ่องก็ไม่ชอบค่ะ”
“ขอบใจมากนะผ่อง เธอไปดูเด็กๆ เตรียมมื้อเย็นรอว่าที่ลูกสะใภ้ฉันเถอะ”
“ค่ะ”
“แล้วก่อนไปก็ไปจัดการไล่ยัยชั้นต่ำนั่นออกไปให้พ้นบริเวณบ้านใหญ่ด้วยล่ะ แล้วกับข้าวให้เธอทำกินเอง สั่งเด็กในบ้านห้ามทำกับข้าวหรือแบ่งกับข้าวให้ยัยนั่นกิน ก่อนหน้านี้ที่ฉันยอมเพราะตาอชิบอกว่ายัยนั่นแพ้ท้องหนัก แต่ตอนนี้เห็นว่าไม่แพ้ท้องแล้ว ฉะนั้นให้ทำกับข้าวกินเอง ถ้าไม่ทำก็ไม่ต้องกิน”
“รับคำสั่งค่ะคุณจี ผ่องคนนี้จะรีบจัดการให้เลยค่ะ”
“ไปเถอะ ฉันจะขึ้นห้องแล้ว จะไปเอนหลังสักหน่อย พักนี้มีแต่เรื่องให้ปวดหัวและหงุดหงิด” แล้วนายและบ่าวคู่หูก็ต่างแยกย้ายกัน
เมื่อถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน พาขวัญจึงเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนอน หญิงสาวไม่คุ้นเคยกับการอยู่เฉยๆ สุดแสนจะเบื่อหน่าย แต่ก็ต้องจำทน เพราะเจ้าของบ้านสั่งห้ามเสียงแข็งขนาดนั้น คงจะมีแขกสำคัญมาที่บ้านแน่ๆ หญิงสาวคิดพลางลูบท้องของตัวเอง เธอจะทนเพื่ออนาคตที่ดีของลูก
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงดังหน้าห้องนอนทำให้พาขวัญหลุดออกจากความคิดตัวเองลุกขึ้นไปที่ประตูห้อง ตอนนี้ท้องของเธอโตมากขึ้นทุกวันทำให้ดูอุ้ยอ้ายเดินไม่สะดวก
“มีอะไรจ๊ะพี่นาง” พอเปิดประตูห้องออกมาเห็นสาวใช้อีกคนยืนอยู่ สาวใช้คนนี้เป็นมิตรกับพาขวัญต่างจากคุณแม่บ้านคนสนิทของเจ้าของบ้าน ที่ไม่ชอบหน้าเธอตามเจ้านายผู้สูงวัย
“พี่ทำกับข้าวเตรียมไว้เสร็จแล้ว พี่เลยแอบแบ่งอาหารมาให้น้องขวัญจ้ะ” นางส่งยื่นปิ่นโตอาหารที่ตนเองและใจ สาวใช้อีกคนแอบตักแบ่งมาให้หญิงสาว
“ขอบคุณพี่นางกับพี่ใจมากนะคะที่เมตตาขวัญ แต่ทำแบบนี้พี่ทั้งสองคนอาจจะโดนคุณท่านตำหนิได้นะคะ” พาขวัญรับปิ่นโตในมือหญิงสาวมาถือไว้ด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจ
“กลัว แต่ว่าพี่ก็สงสารขวัญ ตอนนี้ก็ท้องโตแล้ว เดินไม่สะดวกจะให้ไปหุงข้าวหุงปลากินเองได้ยังไง แค่ทุกวันเราช่วยพี่ๆ ในบ้านทำความสะอาดบ้านก็หนักมากพอแล้วนะ ป้าผ่องก็อีกคน ใจร้ายเหลือเกิน คุณท่านก็เหมือนกัน ไม่รู้จะแกล้งน้องขวัญไปถึงไหน” นางอดพูดถึงเจ้านายและป้าผ่องคนสนิทของเจ้านายไม่ได้
“พี่นางอย่าพูดแบบนั้นค่ะ เดี๋ยวก็มีใครมาได้ยินเข้า อีกอย่างให้ท่านได้ทำเถอะค่ะ ขวัญทนได้ และขวัญก็เป็นแค่คนอาศัย เป็นแค่คนรับใช้ ก็สมควรแล้วที่ท่านจะใช้งาน” เธอบอก เพราะไม่อยากให้นางนินทาเจ้านายแบบนี้ มันดูไม่ดี และไม่อยากให้ใครมาได้ยินด้วย
“น้องขวัญเป็นคนดีแบบนี้ยังไงล่ะถึงโดนกลั่นแกล้ง ยิ่งท้องใหญ่มากขึ้นทุกวัน อีกอย่างเขาบอกไม่ให้คนท้องเครียด มันส่งผลถึงเด็กในท้องนะจ๊ะ” พาขวัญยิ้มให้นางที่เป็นห่วงตัวเองมาตลอด ก่อนจะยิ้มน้อยๆ ตอบกลับไป
“ขวัญสบายมากค่ะ เรื่องแค่นี้เอง อีกอย่างขวัญต้องทนให้ได้จนกว่าจะคลอดเจ้าตัวเล็กค่ะ” เธอบอกพร้อมอีกมือที่ว่างลูบหน้าท้องนูนโตของตัวเองไปมา
“งั้นพี่ไปก่อนนะ จะรีบไปตั้งโต๊ะอาหารให้คุณท่าน วันนี้คุณอชิพาคู่หมั้นมาทานอาหารเย็นด้วย”
นางพูดจบก็เดินจากไปโดยไม่รู้เลยว่าหน้าที่ยิ้มน้อยๆ ก่อนหน้านี้ของพาขวัญมันจืดจางหายไป แต่มีความเศร้าความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่ พาขวัญรู้ดีว่าอีกไม่นานอชิระต้องแต่งงานกับแก้วตา เธอเห็นคู่หมั้นของเขาแวะเวียนมาบ้านบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยได้เห็นหน้าชัดๆ เพราะถูกสั่งให้อยู่แต่ในห้องไม่ให้ออกไปเดินเพ่นพ่านเวลาคุณเขามา
เธอปิดประตูห้องพร้อมกับถือปิ่นโตไปวางไว้ที่โต๊ะวางของขนาดเล็กที่เพิ่งไปซื้อมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วตอนที่ออกไปหาหมอตามนัด และต้องขอบคุณอชิระที่ให้เงินเดือนเธอไว้ใช้สอย ในบางครั้งเขาก็ทำดีกับเธอ ซื้อข้าวของเครื่องใช้มาให้ แม้แต่เสื้อผ้าที่เธอใส่ ชุดคลุมท้องที่ใส่อยู่ทุกวันนี้เขาก็ซื้อมาให้ทั้งนั้น เหมือนเขาจะใส่ใจและแสนดี แต่บางครั้งดวงตาคู่คมทรงเสน่ห์นั้นก็เย็นชากับเธอเหลือเกิน
อชิระพาว่าที่เจ้าสาวมาทานข้าวเย็นที่บ้านด้วยเหมือนที่ทำบ่อยๆ เพราะคุณแม่สั่ง ท่านอยากให้เขาและแก้วตาสนิทกันมากกว่านี้ เพราะอีกไม่กี่เดือนก็จะแต่งงานกันแล้ว เขามองดูแก้วตาพูดคุยกับแม่ในห้องนั่งเล่น และทั้งสองคงลืมไปแล้วว่ามีเขานั่งอยู่ด้วย เมื่อไม่มีใครสนใจเขาจึงหลบออกไปจากห้องเงียบๆ เพื่อไปหาใครบางคน เพราะก่อนจะไปรับแก้วตา เขาแวะไปซื้อชุดคลุมท้องมาให้พาขวัญด้วย เขาอยากเอาไปให้เธอก่อนจะทานมื้อเย็น
พอเดินมาถึงหน้าห้องของพาขวัญ อชิระก็ยกมือขึ้นจะเคาะประตูห้อง แต่ก็เปลี่ยนใจลองบิดลูกบิดประตู เพราะพาขวัญชอบลืมล็อกประตูห้องบ่อยๆ และก็จริง เธอไม่ได้ล็อกห้อง เขาจึงยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วเปิดผลักเข้าไปในห้องของหล่อน พอเปิดเข้าไปก็เห็นร่างอวบอิ่มนอนหลับสนิทบนเตียงขนาดเล็กของเธอ เขาจึงเดินยิ้มเข้าไปหาเธอพร้อมกับในมือมีถุงชุดคลุมท้องที่ซื้อมาด้วย
- Writer
