The Key

CHAPTER 18- THE NEW RULE

          CHAPTER 18- THE NEW RULE

RUMI's POV

Hindi pa rin ako makapaniwala sa mga taong pumasok sa headquarter kahapon. They made the atmosphere more uncomfortable for us. Hindi na kami sumalungat sa kanilang sinabi upang hindi na rin sila magtagal sa silid. However, Giero doesn't have an idea about what they've said. He went in his room before hearing nonsense stuff from them.

Nandito pa rin kami sa aming headquarter at naghihintay na ipatawag ng head. We are not allowed to go outside unless we are being called. Ngayon na ang araw na hindi ko hinahangad dumating. This day will sum up how strong I can be able to survive. The big day week has started and I can feel the frightened in my body.

“You can do it, Rumi!” I whispered.

Nagbukas ang pintuan ng silid at tumambad sa amin si Maestro kasama ang dalawang hindi pamilyar na mga kawal. Sumunod kami sa kaniya pababa ng palasyo. Tanaw ko na rin sa di-kalayuan ang pulutong ng mga kawal kasabay nang maingay na tunog ng mga tambol.

“Welcome 32nd RSK Players!” maligayang bungad ni Hajjis sa amin. Tanaw ko rin ang pagdating ng mga representatives sa iba’t ibang zone. We are here on the main arena of this city.

“Before anything will come to an end I would like to inform you about a very important announcement. All players from the previous year know that joining this prestigious event has something spectacular. Therefore, I would like to inform you that the judging for your practical during the past few days are not yet done. The interview is just a mere showcasing of your individuality. So, before the big day will begin you have to undergo for one last assessment skill,” he said with excitement.

“WHAT?!” rinig kong taliwas ni Xixi.

“That’s too unfair!” Azi seconded.

Hindi naman talaga tama ang ginagawa nila. They are very strict in terms of rules in the game but they are also the one who violates the said rules.

“No ifs or buts. Let your potential shine. Goodluck! Please put them on their designated machines."

Sapilitan kaming pinapasok sa isang machine tulad noong interview session. Nandito kami sa loob ng isang arena. Pinaiwan nila ang dalawang representatives ng Zone 1 na sina Vinc and Sing.

“Sing Namon from Zone 1,” saad nito sa harap ng mga royals.

“Vinc Doz from Zone 1,” he seconded.

Himala na wala ang Headmaster sa ngayong pagkakataon gayundin ang mga Maestro na kanina ay kasama namin. Halatang hindi sila pinapasok dito sa loob ng arena. Ang 10 mga royals lamang ang nandito sa harap ng umangat na lupa.

Iyon ang dahilan kung bakit pala tila hindi gaano katindi ang kaba ko. Iyon ang isa sa mga karaniwan na nararamdaman ko. Hindi ko rin iyon lubos na maintindihan even Maestro Khien.

Samantala, mapapansin na maglalaban ang dalawa na dapat ay magkakampi. Sobrang mapaglaro ng mga nasa katungkulan. Sa ganitong paraan nila masusukat kung sino ang mas deserving makakuha ng gantimpala.

Vinc started to hit Sing with stones that he picked using his ability. He can move everything that he can carry using his mind. Hindi naman nakaiwas kaagad si Sing mula rito.

“Ang daya mo! Wala pang signal ha?!” I heard Sing shouted like he is ready to punch someone anytime.

"Game!"

"See," insultong tugon ni Vinc.

I saw Vinc holding his head like enduring some head ache. Doon ko lang napagtanto na kinokontrol naman ni Sing ang pag-iisip ni Vinc. He focuses a lot and it is the reason why Vinc can’t use his potential. I saw a big rock moves directing to Sing’s direction.

“Sing sa gilid mo!” hindi ko na napigilan sumigaw.

Agad namang bumagsak ang malaking bato sa ginawa ko. Laking gulat ko sa sumunod na mga nangyari ng mabasag ang salamin nitong machine. Lahat ng mata nila ay nakatingin na sa akin. Ilang sandali ang lumipas at lumapit sa akin ang dalawang kawal. Agad nila akong kinuha at pinalabas ng arena.

“What are you doing?” reklamong tanong ko.

“Pinapautos ng mga head na lumabas ka muna panandalian,” one of the knights replied.

They closed the door of the arena and I was left with few questions in my mind.

How did it happen? Where it comes from?

Nabasag ko lang naman ang machine kung saan ako pinapasok pagkatapos ko bigyan ng babala si Sing. Kaya sa sobrang tagal ng pangyayari ay sinubukan ko munang maglibot dito sa loob ng arena. Hindi sinasadya na natabig ang isa sa mga vase rito sa lawak ng sala.

“What have you done?” I heard someone said.

Nilingon ko siya at nakita ko ang isang magandang babae. She’s the girl in the portrait. She’s the Headmistress, if I’m not wrong.

“Lagot!” napabulong ko, “Paumanhin Madame Head!” usal ko habang nakayuko.

“Tila hindi mo kabisado itong lugar at basta-basta ka na lamang nangingialam ng mga kagamitan. Lucky you are,” she smiled.

“Ano po ang ibig niyong sabihin?”

“Mabuti at walang potion ang natabig mo na vase dahil kung hindi baka nakahandusay ka na sa sahig,” paliwanag nito.

“Mawalang galang mahal na Head ngunit gagambalain ko po muna ang inyong pag-uusap. Maaari ko po bang makausap si Rumi?” nakahinga ako ng maluwag ng marinig ko ang nagsalita.

“I don’t even care,” usal ng Headmistress at naiwan kami dito.

“Maestro Khien!”

“Nabalitaan namin ang nangyari kanina. May nararamdaman kang bang pagbabago, Rumi?” tanong kaagad sa akin ni Maestro.

“Wala naman po,” maikling tugon ko.

Hindi na kami nagtagal sa lugar na iyon at nagtungo na kami sa arena. Hindi ko naiwasan magtanong kay Maestro tungkol sa makahulugang sinabi ng Headmistress.

“Maestro, ano pong ibig sabihin ng Headmistress kanina na baka nakahandsuay ako sa sahig kung maling vase ang nagalaw ko?”

“Yes, pasalamat ka at hindi ang mga nilalagyan niya ng lason ang natabig mo,” he said.

“Do you mean---“

“Yes, Rumi! Ang Headmistress ay may potential na kagaya sa ating Zone. Ngunit, siya ang may pinaka-advance na potential na maaari mong ikamatay kung hindi ka masyadong mapanuri. She can kill you without moving or doing an effort to attack you. Hindi mo lang alam binawian ka na ng buhay. Iyon ang dahilan kung bakit naging interesado ang Headmaster sa kaniya,” putol nito.

Nabigyan na ng linaw sa akin ang lahat. Kaya pala tila pamilyar ang Headmistress dahil minsan ko na itong nakita sa amin. Ngunit, bakit tila magkaiba ang Headmistress na simpleng babae ang nakita ko sa zone at hindi ang ngayong nakakatakot ang tindig at anyo?

Hindi kalaunan ay nakarating na kami ng arena at pumasok dito. Pinagmamasdan ko naman ang lahat sapagka’t nakapako ang tingin nila sa akin. Gayundin si Giero na tila hindi makapaniwala.

“Where have you been?” dinig kong bulong ni Giero habang ang tingin ay na sa harap ng mga royals.

“I met the Headmistress,” I replied.

“Seriously?” hindi makapaniwalang reaksyon niya.

May nakakawindang ba sa sinabi ko? Nakita naman ng lahat ang Headmistress kaya nga lang walang sinuman na nasa mababang antas sa lipunan ang nakakapag-usap sa kaniya. Maybe, I am lucky enough to talk with her in a short period of time but it isn’t that good.

“Ngayon, masasaksihan niyo na ang kakayahan na maipapamalas ng mga manlalaro sa Zone 3,” masayang anunsiyo ni Hajjis.

“WHAT?!” hindi ko na naiwasan pang mag-react. “I thought we are all done!” sabat ko pa.

“Remember Ms. Rumi pinalabas ka kanina kaya malamang na hindi nakapagpamalas ang iyong kakampi,” saad nito.

Nakatingin sa akin si Maestro Jan na tila nagbabanta kung magpupumilit pa ako. Wala na akong nagawa kung hindi magtungo sa gitna ng field. Nagsitayuan naman ang ilang players at pumasok sa kani-kanilang machine.

Kaharap ko ngayon si Giero na matalim pa sa kutsilyo ang tingin sa akin. Mukhang seryoso siya sa magaganap na assessment ngayon.

"Ready, Set, Kill…"

Sa saliw nang hudyat ay mabilis na naglaho si Giero sa aking harapan. We only have five minutes to exert our efforts to win the battle. Naramdaman ko ang isang anyo sa aking likuran kaya yumuko ako kaagad nang akmang may susuntok sa akin.

I shot him with my made sharp blade and luckily he got bruised. Hawak niya ngayon ang kaliwang balikat niya na natamaan ko. Ngunit, laking gulat ko ng bigla na lamang akong lumutang sa ere.

“Put me off!” I shouted. However, he seems to be serious with this tricky game and his eyes turn into black. This is a bad sign.

“Giero, please don’t kill me too soon. We have plans, remember?” I tried to contact her using my mind and eyes.

Nakapalupot na sa aking mga paa ang itim na usok na lumalabas sa kaniyang sugatang bahagi ng kamay. I tried to use my weaken potential kahit na alam kong wala itong talab sa kaniya. Pinilit ko rin na makatakas ngunit masyadong mahigpit ito.

I can feel that there is something ruins in my system. Unti-unti akong nanghihina at nawawalan ng balanse. Nahihirapan na rin ako makahinga ng umaakyat na ang usok pataas sa aking ulo.

“Enough!” dinig kong sigaw ni Dragon Ury.

Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari ng makawala ang itim na usok sa aking katawan. Humandusay lang ako sa lupa at nawala na sa animo.

-----

The war has ended. I have seen how our zone fought for our freedom. There are dead bodies scattered everywhere and the area was filled with bloods, it’s stinky. The solemn place during the usual days transformed into a chaotic zone.

“We failed,” my Mom said.

“What do you mean Ma?” I asked curiously.

That was the time when I am still confused how our zone suffers after the festival. Hindi lang basta pagiging alipin ang nagaganap. Kung hindi tila parang isang taong digmaan ang pangyayari.

After reminiscing what happened 17 years ago I became more determined to fight for our freedom.

“This year will be ours!” I said with conviction.

“Are you alright?” singgit ni Giero.

He sat next to mine while enjoying the peaceful view in our veranda’s room. The birds are dancing in the melody of the air.

The clouds are forming in different forms.

The grasses are gracefully swaying in the rhythm of the strong wind.

“After what happen?” I asked.

“Sorry,” he apologized.

“It’s alright. I know you just want to prove that we are unbeatable.”

“I don’t want them to see us weak. We need to show how strong we are.”

“Kaya nga determinado akong manalo,” masiglang tugon ko.

“Pero isa lang ang mananalo,” malungkot niyang tugon.

That is the soft side of Giero. Masyado siyang mapanganib kapag may kaibang kaharap ngunit mahina siya sa tuwing dalawa lang kami ang nag-uusap.

“Have you read the rule?”

“Rule of?” he asked curiously.

“If both representatives from the zone left alive… they will be held winners,” iyon ang nabasa ko sa libro ng Mhaffon History.

“Seriously?”

“I thought you knew it?”

“No!”

“Mabuti ngayon alam mo na kaya dapat tayong dalawa ang manalo,” pagpapanatag ko sa kaniya.

“Yes!”

“For our family and Opal!”

Isang tahimik na kapaligiran ang bumalot sa amin. Hindi na kami nagkibuan at pinagmasdan na lamang ang paligid.

Tomorrow is the final battle.

Walang atrasan.

“Giero, Rumi!” sabay kaming napalingon sa aming likuran ng magsalita si Maestro.

“Yes?” Giero asked.

“The result is out and the rule has changed. Only top 3 players who have highest accumulated points can get the reward,” he explained.

“What? Bakit?! Anong pakulo na naman ito Maestro?” I said in disgust.

“Calm down Rumi! Kaya nga dapat lagi kayog handa dahil pabago-bago ang pangyayari ngayon,” ramdam kong pagpakalma sa akin ni Maestro. "In fact, the festival was re-scheduled on the third week. You still have three weeks to prepare."

“If that so, we will fool them,” Giero seconded.

“WHAT?! HOW?!” gulat na tanong ko sa plano ni Giero.

Bakit ang hilig ng mga kasama kong gulatin ako sa mga hindi ko inaasahang bagong impormasyon? I hate this new rule.

“You knew it Rumi. You have to agree with it,” Giero ended with his poker face before entered his room.

**************************************