Hindi ko alam kung nasaan ako. Wala akong makita kundi kadiliman. Kanina pa ako paulit-ulit na tumatakbo, tumatawag sa kung sino man ang posibleng makarinig sa akin ngunit bigo akong makahanap ng pwedeng tumulong. Maya-maya pa’y may naririnig akong umiiyak. Pero hindi iyon iyak ng isang malaki o may-isip ng tao. Ang iyak na ‘yon ay parang pag-mamay-ari ng isang sanggol. Wala iyong binabanggit na salita pero ganoon na lamang ang gulat ko sa aking sarili nang tila ba naiintindihan ko ang mga sinasabi nito.
“Mommy! ‘Wag mo po akong iwan! Mommy!” iyon ang mga katagang naiintindihan ko gayong paulit-ulit at malalakas na pagpapalahaw lang naman ang maririnig dito. Parang sinasaksak ang puso ko sa mga naririnig. Naiiyak ako sa lungkot na bumabalot sa lugar na ‘to, maging sa puso ko.
Maya-
