‘Be mine.’
‘Be mine.’
‘Be mine.’
Hindi ko alam kung ilang beses ‘yon nagpaulit-ulit sa isip ko bago ko lubos na maintindihan. Dalawang salita lang ang mga ‘yon pero inabot ng ilang minuto bago mag-sink in sakin ang sinabi niya.
Hindi ko alam kung anong hitsura ko ngayon, pero malaki ang pusta ko na kailangan ko nang pulutin ang panga kong tila nahulog na yata sa sahig dahil sa nakaawang kong bibig.
‘What the hell is he saying?’
‘What am I supposed to say with this kind of conversation?’
Hindi ko ‘yon inaasahan kaya natawa na lang ako sa kawalan ng sasabihin, kahit wala namang katawa-tawa do’n.
“S-sorry Architect but— huk!” nahigit ko ang sariling hininga nang agad niya kong higitin sa pulso at isinandal sa pader habang nakaharang ang parehong braso niya sa m
