Andrew’s Pov
“Where are you right now?” I asked from the other side.
“In the headquarter, boss.” he politely answered. “Nahuli na namin ang photographer na kumuha ng larawan niyo boss.” dagdag pa nito.
“Alright. I’m coming.”
I threw my phone on the seat where Aya sat earlier. Sumaging muli sa akin ang maamong mukha nito. She’s interesting. I touched my lower lip involuntarily and smiled. I want to know more about her.
I was few blocks away from the headquarters when my phone ring. Inabot ko ito at tinapat sa tenga. It’ll automatically answered. Hindi na ako nag-abalang tignan ang id.
“Son.”
So he’s done with his business abroad. Lumiko ako sa kanan at nakita ang nakahilirang tauhan ng Blood Group. Lahat sila ay agad nagbigay galang nang makita ang kotse ko.
“How’s the deal going on, dad?”
“The deal is still on. Mr. Cane didn’t even faze about all the articles going on.”
Napabuntong-hininga ako. Para akong nabunutan ng tinik sa lalamunan. Malaki ang mawawalang pera ng kompanya kapag nakansela ang proyektong ito. Our investors are panicking and kept on calling us about their money. What a bunch of greedy monsters.
“Continue with the operation, son. Make sure that the photographer will be silent forever,” matigas na habilin nito. “Also, I will not be home tonight. I’ll visit your mama.”
“Yes, Mr. Encantadio.”
__
Celine’s Pov
Time flew so fast. It’s been a week already since I started infiltrating Mr. Encatadio’s company. Looking for some beneficial information that could help me in my mission. Nagtatanong rin ako sa mga kasamahan ko sa dept. As expected kunti lang din ang nakalap ko sa kanila dahil maski sila limited lang ang alam about sa may-ari ng kumpanya. Ni minsan nga hindi pa nila ito nasisilayan.
I was currently on the cafeteria typing something on my laptop. All I did in the past few weeks was focusing on my mission. Simula noong araw na ýon, hindi ko na nakita si Drew. They said he’s on leave. May important matters raw itong inaasikaso. I’m relieved since balak ko na siyang layuan.
5:00 in the afternoon came and I am ready to head out.
“Uuwi ka na ba diretso, Aya?” Rosie, one of the admins asked me while leaning on the white wall separating our tables.
“Yeah. I still need to do something. Why?”
“I just want to hang out with you at this new open resto. I have a couple of coupons.” She showed me the coupons with the 50% discount and the name of the resto, Paradis.
I smiled apologetically, “Sorry, Rosie. Maybe next time.”
Tumayo na ako at sinukbit ang black sling bag ko sabay labas sa office. Hindi ko na hinintay pa ang sagot nito since biglang uminit ang pisngi ko.
Kailangan kong gawin ang weekly report ko ngayon. For sure naghihintay na si Mr. P. rito. My sole job is to get information about Mr. Encantadio, the owner of the Encantadio Group of Companies. I reviewed everything I wrote in the document. So far, I only got bits of information. Most are from what year the company was founded. It was founded by his father in September 1960. There’s no date attached to it. I already searched their own website to look for it. Walang nakasulat na petsa.
After a double-take, I compose a letter to Mr. Pemberton. Reporting everything to him. He quickly sent a like emoticon. I can’t help but to smile. He’s too old to use that. Napapailing ako at sinarado ang laptop. I was about to head to the kitchen to drink some water when my phone rang.
Kinuha ko ito at nagulat nang makita ang pangalan ni Drew sa screen. Why would he call me late this night? I coughed and slide towards the green button.
“Hi. Did I wake you up?” bungad nito.
Why does his voice still sound so husky over the phone? Wala bang flaws ang lalaking ‘to?
“No. I’m still up, doing something.” I answered feeling the heat on my face.
Why am I blushing? Argh! I feel like a teenager. It sucks being a late bloomer.
“Work?”
“Yeah. Kinda.” Napakamot ako ng batok.
“Hindi ko alam na workaholic ka pala, missy.” aniya at tumatawa na nang-aasar sa kabilang linya.
“Well at least not on your level.”
He laughed at it, “So did you miss me?”
Napasimangot ako sa tanong nito. Grabe ang taas ng confidence ng lalaking ‘to. Abot hanggang planeta ni Matteo. Kapal ng mukha. Bakit ko naman siya mamimiss? Sino ba siya? Aber? Bago nga lang kami nagkakilala eh. I didn’t even know him that much.
“Hey. Are you asleep?”
“Nah. Ba’t naman kita mamimiss?” padabog kong sagot.
“Galit ka ba?”
“No?”
“You sound angry to me. What’s with the question mark by the way? Not sure of what you feel?”
Napahiga ako sa kama. Now that you mention it, I am not really sure of this feeling. But I am not angry at you, silly. Mas galit pa nga ako sa sarili ko. Nabubuang na ako rito.
Nang hindi ako sumagot ay nagsalita ito. In a serious tone now.
“I called because I missed you.”
Bigla akong napatayo at napatitig sa phone ko. My heart was beating rapidly. I kinda know what this feeling now. I’m in love. It was love at first sight. I knew I should stop it right then and there. Kung alam ko lang sana kung saan ako dadalhin nito edi sana tinigil ko na.
I was woken up by my alarm clock the next morning and stormed right away to the comfort room. I cook my breakfast since na-miss kong magluto. Hindi na rin ako nakapagluto ng agahan since sobrang aga minsan ng call time namin. Ngayon lang yata ako papasok ng 10 in the morning. Thank gee.
“Hey, Aya.”
Napalingon ako sa tumatakbong Rosie. He wore a plain white shirt inside a black coat and a fitted jean with a black sandal. She tied her hair in a ponytail.
“Good morning, Rosie.” I greeted.
“Good morning.” she gasps at umayos ng tayo.
Bumukas ang elevator at sabay kaming pumasok ni Rosie. Habang nasa loob ay nagkukwento ito about sa isang lalaki na nakasabay niya sa Paradis kahapon. Turn out nagtatrabaho rin dito sa company. She says he’s name is Vin.
“I think I got a crush on him. Tho, kahapon lang kami nagkita.”
Napangiti ako ng kunti sa sinabi nito. Well, I can relate somehow. Nakarating na kami sa third floor at tahimik na nilakad ang hallway. I immediately opened my fake google account at tinapos ang task ko kahapon. The deadline of this is tomorrow. I must need to finish it today. Since madami pang nakaabang na gawain.
“Maaari mo bang i-scan to, Miss Black?” pag-uutos ni Miss Lorita. Tumango ako at inabot ang papel.
Tinungo ko ang machine na nakalagay malapit sa entrance. I scanned the papers at pinagmasdan ang paligid. All are doing their assigned task. Walang nakatunganga. Kaya siguro ganito na lang ka successful ang company ni Mr. Encantadio dahil malaki ang tiwala niya sa kanyang mga empleyado. Kinuha ko ang maliit na notebook sa may loob ng coat ko. I write some key points. Mamaya uumpisahan kong magtanong sa kabilang department. Kailangan kong makakalap ng personal information. Pagkatapos mag-scan ay inabot ko na ito kay Miss Lorita.
“Thanks.” aniya.
__
Third person’s Pov
Tumatakbo ng paika-ika si Derek sa madilim na parte ng eskinita. Tanging mga umbok ng basura lamang ang nakikita. May mga mangilan-ngilang pusa ang nakatambay sa malalaking basurahan na tila ba mga laser eyes na nakabantay sa isang kayamanan. Mapupula ang mga matang nakatitig sa duguang lalaki. Sapu-sapo ang tagiliran, panay ang lingon Derek sa kanyang nilakaran. Makikita sa mukha nito ang malaking hiwa na nagmula sa kanang noo pababa sa ilong abot sa kaliwang pisngi. Mapapansin mo rin ang mga pasa na inokupa na halos buong mukha nito. Hindi niya napansin ang malaking bulto na nakatayo sa kanyang harapan. Bumangga siya rito dahilan ng kanyang pagkatumba sa maputik na eskinita.
Labis ang kanyang panghihilakbot.
“Ma-maawa na po kayo sa akin. Huwag niyo po akong papatayin.” pagmamakaawa nito agad sa lalaking nakasuot ng mahaba at makapal na coat at panama hat. Nakatitig lamang ng blanko si Logan rito.
Nagsama ang uhog, luha, pawis at dugo ni Derek. Halos mawalan na ng ulirat sa iniindang malaking sugat sa tagiliran at mukha. Nanghihina na rin ang kanyang tuhod sa pagkakaluhod.
“You should already know not to mess with us, Derek. Bakit kailangan mo pang gawin ang bagay na ýon?” malamig na turan ni Logan. Isinilid niya ang kanang kamay sa loob ng coat.
“Inutusan lamang ako. Maawa kayo.”
Nakahalik na ang mukha ni Derek sa aspalto. Desperado sa kanyang buhay.
Napapailing sa pagkadismayado si Logan. “Alam mong walang sinuman ang nakakaligtas sa kanila.” Bumunot ito ng baril na may silencer at walang-awang pinaputukan ng tatlong beses ang lalaki sa ulo.
Ilang minuto ang nakalipas nang umalis si Logan ay may dumating na itim na van lulan nito sina Franco, isang ex-convict, Edgar, isang tindero ng isda sa palengke at suma-sideline ng illegal na gawain at si Marcelito, isang pusher ng party drugs. May bitbit na black bag si Edgar habang masking tape naman ang bitbit ni Franco. Pasipul-sipol namang naglalakad si Marcelito sa bangkay ni Derek.
Ngumisi ito ng nakakaloko at dinuraan ang bangkay. Dumikit rito ang wala ng lasang bubblegum.
“Wala parin talagang kupas si Phantom.” komento nito.
“Sinabi mo pa.” ani naman ni Franco habang sinisimulan na ang pagpalibot ng masking tape sa katawan ng biktima.
Habang ginagawa ang paglilinis, lingid sa kaalaman ng tatlo na may saksi noong gabing ýon. Nagmamasid na parang pusa sa gabi.
__
Celine’s Pov
“Ah. Ah. Harder, D-drew.” I moaned while clinging hopelessly to him.
“So you want it like this, ey?” He bit my lower lip until I tasted my own blood.
He banged me harder and harder. Not stopping until I say so. He’s so deep inside of me that my blood started to mess with my white sheets.
I can feel it. My inside is burning like a wildfire. Causing havoc inside and spinning my whole world.
“Ah. Please. Ah. Give it to me.”
One last deep thrust and we’re both done.
I was done.
[RING RING RING]
Mabilis akong napabangon habang hawak-hawak ng mahigpit ang comforter. Tagaktak ang malalaking butil ng pawis sa noo ko. I pulled a deep breath in and out my suffocated lungs. Malalakas rin ang pintig ng puso ko.
“Same dream again.” I murmured. I gripped the comforter real tight at tinapon ito palayo sa akin.
I stormed out of my room at tinungo ang kitchenette. Pinagsalo ko ng isang malamig na baso ang sarili. I drank it all at once. Napabuntong-hininga muli ako at napasandal sa lababo. Bumalik sa akin ang eksena sa panaginip. I was crying out in pleasure while Drew kept on banging me on the wall. Napailing ako at sinampal ang magkabilang pisngi ng sabay.
It was Saturday today at wala kaming trabaho. I turn on the television at humiga sa red velvet sofa na binili ko pa sa Japan.
“Breaking News! Kakapasok lang na balita. Nawawala ngayon ang isang photographer na nagngangalang Derek Monastery. Isa itong kilalang hired photographer at asset ng pulisya para kumuha ng mga litrato sa mga corrupt na opisyales ng gobyerno at iba pang mga illegal entity ng syudad.” My phone rang inside my room kaya napatayo ako. “Ang huling pinuntahan nito ay isang convenience store.." Unti-unting humina ang boses ng reporter nang makapasok na ako sa kwarto.
It was Rosie who called me. I answer it at nagulat sa basag na boses nito.
“Hey. What’s wrong. Are you okay?” pagpapahinahon ko rito. Patuloy parin ang paghikbi nito sa kabilang linya.
“Aya.” panimula nito and I can hear her blowing something off of her. “I saw him getting out of someone’s car.”
“Who?”
“Vin.”
“Seriously, Rosie? You just met.”
“But, you know that I like him.. like a lot.” malungkot na bulong nito sa huling kataga.
I heaved a deep sigh, “Okay. You must be assuming things immediately. Maybe it’s just a friend or a family member?” I said trying to comfort her. Bumalik ako sa sofa at ngayon ay Korean drama na ang pinapalabas.
“Your questioning too. Hindi ka rin sigurado.” pagngawa nito.
I rolled my eyes, “I’m sure it was just a family member.” Nagulat ako sa malakas na pagkahulog nito. “Hey, what was that? Is everything okay?”
I heard a giggle followed by laughter. “Yaay. Thank you, Aya. Alam ko rin na myembro lang ng pamilya ni Vin ýong babae kanina. I should’ve not stalked.”
“What the heck? Are you stalking him? Are you freaking serious right now?” Hindi ako makapaniwala sa ginawa nito.
“Sorry. I didn’t mean to. I just want to know more about him.”
“Rosie, listen to me. Maraming paraan para makilala mo siya. You don’t stalk someone like that. That’s illegal you know.” pangangaral ko rito.
“Aye, aye Aya.”
We bid each other goodbye. Nilagay ko sa table ang phone at nanuod ng palabas ng tahimik.
“Stalker, eh?” I smirked.