Yolculuğumuz Ufuk'un eski kırıklarını anlatmaya kaldığı yerden devam edecekken aldığı önemli bir telefonla hız limitini umursamadan evimin önünde sonlandı. Konuşmasının büyük çoğunluğunda karşı tarafı dinlemiş , kısa cevaplar vererek iletişim kurmuştu. Karşıdakinin kim olduğunu anlamadığım gibi olayı da anlayamamıştım.
Kemeri yuvasından çıkarırken bana baksın diye yeşil gözlerimin meraklı harelerini sıkıntılı yüzüne diktim. Kemeri yavaşça yerine bırakırken o uzaklara dalıp gitmişti.
"İyi misin ?"
Silkinip bir kaç kez gözlerini kırpıştırdı. Benden tarafa döndüğünde gördüğüm manzara hoşuma gitmemişti.
Kahvelerinde buğulaşan düşünceler iyi olmadığını adeta bağırıyordu. Başını bir kez aşağı yukarı salladığında pek de ikna olmasam da sesimi çıkarmadım , zira konuşmak ister gibi bir tavrı
