Umalis na ako after that. Hindi ko na nagawang magpaalam kay Gio at Phoebe. Ayaw ko na rin pumasok sa loob dahil baka umiyak lang ako. Hindi ko na alam kung saana ko napadpad kakalakad. Ang daming pumapasok sa isip ko na dire-diretso lang ako. Dad's impossible. Saan pa ba ako nagmana?
Alam niyo, nung nag-aaral ako ng psychology we were thought how to conceal our feelings. How to hide it. How to not let it show sa mga mata namin. We were told to do that dahil hindi pwedeng makita ng mga pasyente namin na mahina kami. Hindi kami pwedeng umiyak sa harap nila dahil baka mas lumala lang ang lungkot at kung ano mang emosyon na nasa loob nila. Pero lahat yun... Lahat ng walls na matagal kong tinayo nadurog at nasira just by seeing dad.
I'm superman and he's
