Şafak Sökerken |Şafak Serisi 1 |

Bölüm 9 - Bir Çatışma Aksiyonu

'Canım, istediğin içinden geçen ney ise öyle hızlı oluyor ki aklın şaşar.' cümlesini sonlandırıp kıza tabağı ve fincanı uzattığında Derya'nın uzattığı fincanı almıştı bu kez. Süren fal muhabbeti Ece'nin de falı ile sonlandığında bayanlar ayaklanarak bahçedeki masaya servisleri açmaya başladılar. Herkes izinli olduğu için Canan hanım ben yaparım dese de kızlar itiraz ederek binbir yeminle yardım etmeye başlamışlardı. Kısa sürede masa hazırlanmış ve Vuslat'ta erkeklerle içeri girmişti. Buğlem adamın elindeki poşetlerin ağırlığını düşünerek ona ilerlediğinde Vuslat tek kaşını kaldırıp sakince baktı kıza.

'Ağırdır yardım edeyim'

'Sonra da fıtık ol değil mi?' deyip göz devirdiğinde sakince çenesi ile içeriyi göstermişti. Kız omuz silkerek içeri girince Vuslat mutfağa dalmış hazır olan balıkları Eymen ve Aras'a teslim ederek salata başına geçmişti.

'Yiğit aşkından intihar mı etti?' Ece'nin sorusu ile Vuslat gülerken başını sağa sola sallayıp marulu da yıkadı.

'Gelecek birazdan'

'Tamam, benim yapabileceğim ne var o zaman patron?'

'Yapmışsınız gerekenleri, bir tek mahzenden rakıları çıkarmak gerekiyor ona da siz inmeyin'

'Anlaşıldı, o zaman müstakbel kocacığımın yanına gidiyorum' Ece'nin sırıtarak mutfaktan çıkması ile Vuslat başını sağa sola sallayıp sebzelere tekrar dönmüştü. Buğlem'in dolabın üst katına uzanması ile acılan beline gözleri takıldığında kaşlarını çatıp hemen çevirdi gözlerini. Kız bu kez de tezgaha ufak robotu indirip meze hazırlığına girişmişti.

'Yapabileceğinden emin misin Buğlem?'

'Elektronik eşyalarla iyiyimdir, mezelerde ilgi alanım. Sanırım başarabilirim' Vuslat her zamankinden daha büyük bir gülümseme sunduğunda Buğlem şaşkınca bakmıştı adama. İçten gülüşü kızı şoka sokmaya yetiyordu hatta artıyordu bile.

'Neden her zaman gülmüyorsun?' Vuslat kızın sorusu ile şaşırırken Buğlem'e sakince bakmıştı.

'Neden güleyim ki?'

'Yakışıyor çünkü' kız bilinçsizce ağzından çıkan cümlelere sırası üzerine küfür yağdırsa da çenesini tutamıyordu.

'İş ciddiyeti yapışıp kalıyor, madem yakışıyor daha çok gülerim' diyerek tekrar güldüğünde Buğlem'de gülümsemişti. Sonunda ikisi de işine tamamen döndüğünde işlerde sonlanmış ve aldıkları tabaklarla bahçeye çıkmışlardı. Vuslat dışardaki düğmeye basıp ısıtıcıları çalıştırdıktan sonra bir sigara daha yakmıştı. Canan hanım elinde sigara ile bahçeye girip kıza uzattığında Buğlem'de bir tane yakıp bahçe takımına kızların yanına oturdu. Muhabbete girdiğinde Vuslat mahzenden çıkardığı iki şişe rakıdan üç kadeh doldurduğunda kapağını kapatıp buz çanağına yerleştirmiş daha sonra elindekilerle barbekünün başına ilerlemişti. Aras ve Eymen'e kadehlerini verip kendi kadehinden bir yudum aldığında Yiğit'in kız ile bahçeye girmesine ve kızın tedirgin haline bakmıştı.

'Ohaaaaa! Eylül!' yerinden kocaman olmuş gözlerle bağıran Ece olduğunda hepsinin bakışı da Yiğit'lere dönmüştü. Kız şaşkınca bahçedeki insanlara bakınca Yiğit kaşlarını çatarak Ece'ye bakmıştı. Ece'nin ise yüzünde Allah'ın sopası yok yerine beni gönderdi gibi bir ifade vardı. Sonunda yanlarına ilerlediklerinde Yiğit o saçma esprilerinden çıkmış bir adam halinde derin bir nefes aldı.

'Vuslat, abimiz gibidir.' demesi ile Vuslat kıza elini uzattı.

'Hoş geldin'

'Hoş buldum, bende Eylül. Memnun oldum'

'Bende.'

'Aras ve nişanlısı Ece.' kız aynı şekilde el sıkışarak selamlaştığında bu kez Yiğit diğer çifti işaret etmişti.

'Eymen ve Derya, onlarda yeni evli' onlarla da el sıkıştığında Yiğit bu kez gülümseyip Buğlem'i işaret etmişti.

'Buğlem'

'Memnun oldum, sizde Vuslat bey ile nişanlısınız sanırım' hepsi gülmemek için dudaklarını ısırmaya başladığında Yiğit sinsi bir gülümseme sunmuştu.

'Aslında isterim ama maalesef. Arkadaş gibi bir şeyler. Yani yok öyle bir ilişkileri'

'Hımm anladım, kusura bakmayın'

'Problem değil' diyen Vuslat kıza samimi gülümsemesini sunduğunda Eylül'de aynı şekilde gülümsemişti. Yiğit elinde buz ile kapıdan çıkan kadını yakalamıştı bu kez.

'Ve kurtarıcımız, Canan abla' Canan hanım bir anda şaşırsa da kızın elini sıkarak diğerlerine göz kırpmıştı.

'Sen de meşhur Eylül olmalısın. Yiğit'in daha çok konuşmasını sağlayan kız'

'Abla...' Yiğit'in sıkkınca mırıldanması ile Eylül gülümsemesini büyütmüştü.

'Ne abla Yiğit. Haksız mıyım, Vuslat'a iki gündür ne çektirdin biliyorum yani'

'Abla ya'

'Hiç abla deme, haklıyım. Kusura bakma tatlım, hoş geldin'

'Teşekkürler' Eylül kızaran yüzü ile mırıldandığında Canan hanımda elindeki buzlar ile masaya tekrar ilerlemişti. Pişen balıklar ile masaya yerleştiklerinde esprilerin havada uçuştuğu bir ortam başlamıştı. Yiğit'in her kadehte daha fazla çenesi açılırken milleti kahkahalara boğmaya devam ediyordu.

'Yiğit ve Vuslat'ın tanışma hikayesini dinlemelisiniz' diyen Eymen ile Aras ve Vuslat kahkahalara boğulduğunda Yiğit sandalyenin ucuna biraz daha kaymıştı.

'Anlatıyorum. Ben Bodrumda güzel güzel tatilimi yapıyorum, akşamda bardaydım içmişim. Rıhtıma ilerledim. Bir sağa bir sola ama kafam milyon. İlerledikçe bir kaç adamın muhabbet ettiğini gördüm. Kafa güzel ya çatacak yer arıyorum, bildiğiniz kaşınıyorum. Laf attım adamlara, onlarda başta dinlemeseler de sonunda beni kaşımaya karar vermiş olacak ki Vuslat'ın dediği kadarı ile 3 kişi ama benim gördüğüm 6 kişi üzerime çöktüler. Yumruğumu kaldırıyorum her seferinde boşa gidiyor. Abim be, işte o ara bir araba sesi oldu falan bir baktım kimse vurmuyor. Tabi şaşırsam da kafayı kaldırdım baktım bir, adamlar sıraya dizilmiş Vuslat'ın bağrışını dinliyorlar. Anlatamam size, öyle bir saydırıyor ki zannedersiniz Beşiktaş battı. Allah korusun.' Diyerek elini masaya vurduğunda aynı işlemi masadaki çoğu insan yapmıştı. Yiğit tekrar devam etti konuşmaya.

'Sonra adamlardan bana döndü, yerden kaldırdı arabaya yaslanmamı sağladı kafamda yerine oturuyor ya, adamlara sağlam dayak çekti. Bende gaz veriyorum arkadan, yürü be abi diye. Sonunda çekin gidinin küfürlüsünü söyledi bana geldi. Sağ ol abi dememle kafamdan aşağı bu Eymen su döktü ardından sonradan öğrendiğim Vuslat Kasırga'nın yumruğunu yedim. Sorarsanız Kasırga'nın yumruğu sudan daha çok ayılttı' herkes kahkaha atarken Yiğit'te o günü hatırlayıp hafif bir tebessüm göndermişti. Koşarak bahçeye gelen Salih ile hepsi duraksarken adam yavaşça Vuslat'ın kulağına bir şeyler fısıldamıştı.

'İçeri girin' bir anda yerinden fırlayan adam ile şaşkın bakışlar başlamıştı.

'İçeri girin dedim size! Salih depodan al emanetleri'

'Peki efendim'

'Hadisenize!' demesi ile harekete geçtiklerinde Canan hanımın kolunu tutmuştu adam.

'Abla, dolaba'

'Vuslat, iyi misin?'

'İyiyim, kızlarla dolaba girin ve ben gelene kadar çıkmayın'

'Peki' diyerek kızları önüne kattığında Eymen, Aras ve Yiğit'e bakmıştı.

'Ormandan ses geliyor, dışarı çıkmayacaksınız, özellikle sen Aras'

'Abi olur mu öyle şey'

'Lafımın üzerine laf mı söylüyorsun lan! Çıkmayacaksın, sizde!' diyerek salona girdikten sonra şöminenin yanındaki dolaba sıkıca bastırıp açılan bölmedeki kasaya şifreyi girmişti. Eline aldığı silahları üç adama verdikten sonra kendi silahını da alıp dolabı tekrar kapattı. Çıkışa ilerlediğinde Yiğit anında kolunu tutmuştu adamın.

'Abi sende çıkma'

'Adamlarımı yalnız mı bırakıyım Yiğit! Ne olursa olsun, çatışma durmadan dışarı çıkmayacaksınız' sert ve taviz vermez sesi ile konuşup kendini dışarı attığında bakışları ağaçlık alanda gezinmişti.

'Ses var mı Yavuz?'

'Yok abi, az önce ses kesildi.' demesi ile on metre ilerdeki adamı anlının ortasından vuruşmuştu. Bir anda yükselen silah sesleri ile Vuslat'ta kendini ağacın arkasına saklayıp ateş etmeye başlamıştı. Dibinden geçen mermilere aldırmadan durmadan sıkıyordu. Karşısındaki ağacın arkasındaki Yavuz ilerliyorum işareti yapınca Vuslat'ın kaşları çatıldı.

'Kal yerinde!' hem bağırıp hem de ateş etmeye devam ettiğinde bir gözü de Yavuz'un üzerindeydi.

'Abi! Gidiyorum!' diyerek ağacın arkasından çıkması ile Vuslat'ta hızla adama koşmuştu.

'Yavuz! Dur!' adamı hırsla ağaç arkasına yittiğinde Yavuz'u nişan almış adama sıkması ile omuzuna giren sancı bir olmuştu. Bütün silah sesleri durduğunda Vuslat omuzunu oynatmaya kalksa da acısı esir almıştı.

'Abi! Abi iyi misin?' Yavuz'un serzenişi kulağına geldiğinde gözünün önü bulanıklaşmaya başlamıştı bile.

'Abi! Cevap ver bana!'