The Chef's Secret Romance

Chapter 2. Abort

Chapter 2: Abort

"Gab, are you certain about this? You can still consider it." The attorney gave me a disapproving glare. "Kawawa ang inaanak ko kapag naghiwalay kayong dalawa."

I exhaled a frustrated, deep breath. Pagod na ako sa totoo lang. Pagod na akong apak-apakan ng lalaking nagpapakasarap ngayon sa basement kasama ang kalaguyo niya. "Max, you know what the problem is between me and my husband. You can see it for yourself if you go down to the basement. Although, alam kong nakita mo na rin ang pagtataksil niya. You're a bird of the same feather, anyway."

He chuckled. "Yes. But I only f****d other women, not men."

I fixed my eyes on him for a moment. Paano kaya nila nagagawa ito sa mga asawa nila?

"Hey! Hey!" He laughed and raised his two hands to stop me from what I was thinking.

"What?" I asked.

"I am not a cheater. I only f**k other women, but I love my wife."

What an asshole!

"I'm not an asshole."

Wait. Did he pick up on what I was thinking?

"I can see it all over your face, Isla Gabrielle."

"Wala akong sinasabi." Inirapan ko siya at humalukipkip ako.

"It would only be considered cheating if I bought expensive items for those women or if I bought a house for them. It's not cheating because I'm only f*****g them."

I frowned at his idea of cheating. "Magkaibigan nga kayo ni Hendrix dahil parehas ang likaw ng mga bituka ninyo."

Tumawa siya ng malakas.

"Alright. I believe you've hit rock bottom. Ipapasa ko kaagad ito bukas sa korte. But you can still contact me if you change your mind. I usually arrive at work around 8 a.m."

"No, I won't change my mind. Do I have to get a psychological evaluation?"

"Yes, you must take the test because the psychological report is the very foundation of the Petition. Our resident psychologist will conduct the psychological test to determine your husband's or your own psychological incapacities."

"I don't have any incapacities; si Hendrix, may problema sa aming dalawa." I leaned back in his car and looked up to the sky. Napakaraming bituin sa langit at para bang sinasabi nila base sa kanilang mga ningning at liwanag na tama ang desisyon kong pumirma sa annulment papers.

"I know. But you must still take a test."

I nodded because I understood it was a necessary step in the process. "Alright, dadaan ako sa opisina mo bukas.

"So, see you tomorrow?" He asked, while his hand was now on the handlebar of his car.

Nabitin ang paghinga ko dahil may ideyang pumipigil sa pagpirma ko. Ideya na may pag-asa pang isalba ang aming pagsasama. Ngunit sinong niloloko ko? Wala na talagang pag-asa dahil hindi na magbabago ang lalaking iyon!

After Attorney Max had left, I entered our mansion and walked down to the basement, which I opened with my own key. Bumungad sa akin ang white-painted wall at nakita ko ang dalawang fencing armor suit na nakasabit sa hanging wall. The other fencing equipment was still in its position. Halatang hindi nagalaw.

Matalim kong tinitigan ang daan patungo sa secret room nila. Mga hayop talaga!

I then get some whiskey from the liquor cabinet and pour a quarter of it into a glass, letting it sit for ten minutes. I didn't like the taste of whiskey when I was younger, but I now enjoy it.

I then began to take a tiny sip just to wet my tongue, and it did leave a burning taste on my lips, but it tasted good and sweet as it lingered. Sipping whiskey is an epicurean experience that should be experienced gradually.

While I waited for them, I sat in the reclining chair and crossed my long legs. Kapag ganitong oras na kasi ay tapos na sila. I'm no longer aware of the pain in my heart. Sanay na kasi ako, bugbog na ang puso ko sa sakit. Tanging galit na lang ang nananalaytay sa sistema ko para sa kanila.

Hendrix was buttoning and staring at his white short-sleeved shirt when he exited that room, and he had not yet noticed me. Nakita ko sa matipuno niyang dibdib ang mga bite marks at love bites na dulot ng kababuyan nila. Pinanindigan ako ng balahibo sa galit ngunit pinigilan ko ang sarili ko. I tried to remain calm and seated in my chair.

"Masarap ba, Hendrix?" I asked in a mocking manner.

Nakita ko ang gulat sa mga mata niya, nagkulay-pula agad ang mukha niya, at mukhang hindi niya inaasahan ang presensiya ko rito sa basement.

"W-what are you doing here?" Nanggigigil agad siyang lumapit sa puwesto ko. Pagalit pa niyang hinaklit ang kaliwang braso ko ngunit tumawa lang ako kahit masakit iyon.

See? Siya pa itong may ganang magalit. Siya na nga itong nanloloko.

"I already signed your petition for annulment."

Nakita ko ulit ang gulat sa mukha niya ngunit kaagad na napalitan ng ningning ang mga mata niyang kulay tsokolate. Dahan-dahan niyang kinalagan ang mahigpit na pagkakahawak niya sa aking braso. Is he that thrilled to be rid of me and this family? Is he this excited to begin a new life with Darwin Arnaiz? I knew they were planning to marry in another country. Doon magiging masaya sila dahil walang ibang taong huhusga sa relasyon nila.

"Really?" I could see the hope and happiness in his eyes as the corners of his mouth turned up and his front teeth showed. Kailan ko nga ba siya nakitang ganito kasaya? Iyong valid talaga ang ngiti niya at hindi peke? Oh! Noong mapromote si Darwin bilang Dean sa Lyceum University na siyang eskuwelahan ng anak ko ngayon.

Hindi ko sinagot ang tanong niya ngunit hindi ko napigilan ang sarili kong magtanong. "Ni minsan man lang ba, hindi mo ako natutunang mahalin, D-drix?" May bumikig pa sa lalamunan ko. I stared at the ceiling, holding back the tears that were about to fall.

He was stunned but laughed sarcastically. "We both know that this marriage benefited us both, Gab. Ako, nakatakas ako sa mga mata ng magulang ko. Ikaw, nakaalis sa manipulasyon ng mama mo.

Despite the fact that my hands are about to punch his face, I remain seated in the reclining chair. "Mas ikaw ang nakinabang sa pagsasamang 'to, Drix."

Binigyan niya ako ng masamang tingin. "So, magbibilangan ba tayo kung sino ang mas nakinabang? Tell me, sino ang sumalo sa'yo noong nabuntis kita, 'di ba ako?

"Are you stupid? Natural anak mo si Skye kaya sa 'yo ko ipapaako!" Nagsisimula na namang uminit ang ulo ko dahil sa mga lumalabas sa bibig niya. Ganito kami palagi tuwing kami lang dalawa ang magkasama pero kapag kasama namin ang anak namin ay para kaming hindi mapaghiwalay. However, it was all for a show!

"Tell me, sino ang dumamay sa 'yo noong namatay ang papa mo dahil sa brain tumor? Sinong sumalo sa 'yo noong sumunod na namatay ang mama mo dahil hindi niya kinaya ang lungkot sa pagkamatay ng papa mo? Ako, 'di ba?" Nag-aalab ang galit sa mga mata niya habang deretso ang tingin ko sa mga iya

"I didn't ask you to help me. I assumed you were doing it because you are my friend." Sumbat ko.

"Friend, my ass. You made me drunk so I could f**k you," sumbat niya rin.

"I told you, lasing na rin ako ng mga oras na iyon at hindi ko na alam ang ginagawa ko! Lagi na lang ba nating pagtatalunan 'yan?! Eighteen years na ang nakalipas, Drix!

"Yes, eighteen years mo na rin akong pinapahirapan. So I'm glad you've signed the petition now."

Tumataas na ang alta-presyon ko, kaya pinili ko na lang na manahimik. Maging siya man ay ganoon din.

We remained silent for about two minutes before I spoke again.

"Don't tell my daughter the reason for our annulment. Masasaktan iyon."

He raised both of his hands at ginulo niya ang buhok niya. Halatang nagsisimula na naman siyang mainis. "Malaki na ang batang 'yon. Kung hindi dahil sa kanya, masaya na sana kaming nagsasama ni Darwin sa America. Sinabi ko na kasi sa 'yo noon na ipa-abort mo, ayaw mo.

Hindi ako makapaniwala sa narinig ko, kaya agad akong tumayo at umigkas ang kamay ko sa kaliwang pisngi niya. "How can you tell that? Anak mo si Skye, Drix!"

Hinawakan niya ang parteng sinampal ko. "I know! Anak ko nga siya pero namomroblema tayo kung paano ko aaminin sa kanya ang totoong ako. Pakiramdam ko napakalaking kasalanan na aaminin ko sa kanya ang tunay kong pagkatao. This is entirely your fault. You should not have chosen to be pregnant."

Pinanindigan ako ng balahibo sa mga naririnig ko sa kanya. Umiling-iling ako dahil hindi ako makapaniwala. "I can't stand you anymore, Drix." Hindi ko na napigilan ang pagdaloy ng luha sa mga mata ko. "Nasa taas lang ang anak natin tapos iyan pa rin ang isinusumbat mo sa akin! Anak mo siya! How can you tell that, huh? How can you say that when she loves you so much? Grabe ang respetong ibinibigay niya sa 'yo. Nag-uumapaw ang pagmamahal ko sa 'yo. Tapos kung umasta ka riyan, parang hindi mo siya anak! Do you think she'll be happy when she hears those words from you?"

I clenched my chest because it hurt. Paano niya nagagawang sabihin iyon? Napakagago talaga! Nanghina ang mga tuhod ko kaya dumausdos ako at umupong muli sa gilid ng reclining chair.

Kahit nanlalabo na ang paningin ko sa kanya ay nakita kong lumuhod siya sa harap ko. He tried to take my hand, but I moved it away. "I apologize. It was nothing more than a slip of the tongue. Mahal ko ang anak natin." Nakita ko ang pagtakip niya ng kaniyang mukha. "Please don't tell her what came out of my mouth."

I glared at him. Iyong tipong kulang na lang mamatay na siya sa talim ng mga tingin ko sa kanya. "Ngayon, napatunayan kong tama ang naging desisyon kong pumayag sa hiwalayang 'to. Yes, finally nagising din ako. This is for the better. You are now free, Hendrix."

I stood up, wiping my tears with the back of my hands and clearing my throat. Ni hindi ko siya nilingon nang marinig ko ang pasasalamat niya.

What a douchebag!